เอริคเดินลึกเข้าไปในป่าตามทิศทางที่วิญญาณแห่งป่าชี้บอก ความหนาทึบของต้นไม้ยิ่งทวีคูณขึ้น แสงแดดแทบจะส่องไม่ถึงพื้นดินเลยแม้แต่น้อย เสียงกระซิบของวิญญาณในพงไพรยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเขา “พลังที่แท้จริง… ไม่ได้มาจากบทสวดเพียงอย่างเดียว… แต่อยู่ในตัวเจ้าเอง…” คำพูดนั้นวนเวียนอยู่ในความคิดของเขา ราวกับเป็นบทสวดที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจที่กำลังหวาดหวั่น เขาใช้ปลายนิ้วลูบปานมังกรบนแขนขวาอีกครั้ง ความรู้สึกเย็นวาบยังคงมีอยู่ แต่คราวนี้มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวเท่าครั้งก่อน เขารู้สึกถึงความเชื่อมโยงบางอย่างที่ซับซ้อนระหว่างตัวเขากับมังกรอิ๊กนิส พลังของเพลิงที่เคยทำให้เขารู้สึกขยะแขยง บัดนี้กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่สามารถอธิบายได้ หลังจากเดินเท้ามานานหลายชั่วโมง ในที่สุดเขาก็ได้ยินเสียงน้ำไหล เสียงนั้นดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังล่อลวงให้เขาเข้าไปใกล้ เอริคเร่งฝีเท้าไปข้างหน้า และในไม่ช้า เขาก็มาถึงริมฝั่งของลำธารที่ค่อนข้างใหญ่ น้ำในลำธารใสสะอาด แต่ไหลเชี่ยวราวกับกำลังรีบร้อนที่จะพาตัวเองไปยังจุดหมายอันไกลโพ้น ต้นไม้สองฟากฝั่งดูอุดมสมบูรณ์กว่าส่วนอื่นๆ ของป่า ราวกับได้รับชีวิตจากสายน้ำที่หล่อเลี้ยง “ตามลำธารนี้ไป…” เอริคพึมพำกับตัวเอง “มันจะนำข้าไปยังปากทางเข้าถ้ำ…” เขาเริ่มเดินเลียบริมฝั่งลำธารไปเรื่อยๆ ทางเดินขรุขระเต็มไปด้วยรากไม้และก้อนหินขนาดใหญ่ เขาต้องคอยระมัดระวังทุกย่างก้าวเพื่อไม่ให้พลัดตกลงไปในน้ำเย็นจัด บางครั้งเขาก็ต้องปีนป่ายข้ามก้อนหินที่ขวางทาง หรือลอดใต้กิ่งไม้ที่ยื่นออกมา เวลาผ่านไปอีกหลายชั่วโมง แสงตะวันเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ลำธารเริ่มแคบลง และเสียงน้ำที่ดังเซ็งแซ่ก็เปลี่ยนเป็นเสียงที่ดุดันมากขึ้น เอริคเงยหน้ามองขึ้นไปข้างหน้า และเขาก็ต้องตะลึงงัน เบื้องหน้าเขาคือหน้าผาสูงชัน ที่ซึ่งลำธารสายนี้พุ่งทะลุออกมาจากรอยแยกขนาดใหญ่ และทิ้งตัวลงสู่เบื้องล่าง กลายเป็นน้ำตกขนาดมหึมาที่ไหลลงไปในความมืดมิดของหุบเหวเบื้องล่าง เสียงน้ำตกดังสนั่นหวั่นไหวจนแทบจะกลบเสียงทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว อากาศบริเวณนี้นเต็มไปด้วยละอองน้ำเย็นที่ลอยฟุ้งขึ้นมา “นี่คือ… แก่นแท้แห่งสายน้ำ?” เอริคเอ่ยถามเสียงหลง เขาไม่เคยคาดคิดว่ามันจะเป็นสถานที่เช่นนี้ เขาก้าวเข้าไปใกล้ปากทางเข้าถ้ำที่ลำธารไหลออกมา สัมผัสได้ถึงกระแสลมเย็นยะเยือกที่พัดออกมาจากภายใน ความมืดมิดภายในนั้นดูหนาทึบจนน่าขนลุก ราวกับปากของสัตว์ร้ายที่กำลังรอคอยเหยื่อ “มีใครอยู่ข้างในไหม?” เขาตะโกนถาม แต่เสียงของเขาก็ถูกกลืนหายไปในเสียงของน้ำตก ทันใดนั้นเอง เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาจากความมืดภายในถ้ำ ร่างนั้นค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมา และเอริคก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง มันคือหญิงสาวนางหนึ่ง รูปร่างบอบบาง สวมชุดที่ทำจากใบไม้และเถาวัลย์ ผมยาวสีเขียวเข้มของนางพลิ้วไหวราวกับสาหร่ายในกระแสน้ำ ดวงตาสีฟ้าใสของนางทอประกายราวกับอัญมณี นัยน์ตาคู่นั้นมองมาที่เอริคด้วยความสงสัย “เจ้าเป็นใคร? มาทำอะไรที่นี่?” เสียงของนางใสราวกับเสียงระฆัง แต่ก็แฝงไปด้วยความเย็นชา เอริคสูดลมหายใจลึก “ข้าคือเอริค… ข้ามาตามหาบทสวดศักดิ์สิทธิ์… และวิญญาณแห่งป่าบอกให้ข้ามาที่นี่… มาหาท่าน…” หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “วิญญาณแห่งป่า… งั้นรึ? ข้าคือลูเซีย… ผู้ดูแลแก่นแท้แห่งสายน้ำแห่งนี้… แต่เจ้าจะบอกว่าข้าจะสอนเจ้าได้นั้น… เจ้าต้องพิสูจน์ตนเองเสียก่อน…” “พิสูจน์ตนเอง?” เอริคถาม “อย่างไร?” “บทสวดนั้น… ไม่ได้เป็นของง่ายที่จะได้มา…” ลูเซียกล่าว “มันคือพลังที่ต้องแลกมาด้วยความกล้าหาญ… และความเข้าใจ… เจ้าต้องก้าวผ่าน ‘บททดสอบแห่งสายน้ำ’ เสียก่อน…” “บททดสอบอะไร?” เอริคถามด้วยความกังวล “เจ้าต้องดำดิ่งลงไปในหุบเหวแห่งนี้…” ลูเซียชี้ไปยังน้ำตกเบื้องหน้า “และค้นหา ‘ผลึกแห่งความบริสุทธิ์’ ที่ซ่อนอยู่ใต้น้ำตก… หากเจ้าทำได้… ข้าจะสอนเจ้าถึงวิธีควบคุมพลังแห่งมังกร…” เอริคก้มมองลงไปในหุบเหวเบื้องล่าง น้ำตกที่ไหลลงมานั้นสร้างกระแสน้ำวนที่รุนแรง และความมืดมิดด้านล่างนั้นดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด เขาไม่เคยดำน้ำลึกขนาดนี้มาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น การเผชิญหน้ากับแรงดันน้ำมหาศาลใต้น้ำตก ยิ่งทำให้เขารู้สึกหวาดหวั่น “มันอันตรายเกินไป…” เอริคเอ่ยเสียงแผ่ว “หากเจ้าต้องการช่วยโลกใบนี้… เจ้าก็ต้องกล้าที่จะเสี่ยง…” ลูเซียกล่าว “ความกลัวของเจ้า… คือสิ่งที่มังกรแห่งเพลิงปรารถนา… หากเจ้าปล่อยให้ความกลัวครอบงำ… เจ้าก็จะพ่ายแพ้… เช่นเดียวกับที่โลกทั้งใบจะพ่ายแพ้…” เอริคหลับตาลง เขาคิดถึงภาพของหมู่บ้านที่ถูกเผาไหม้ คิดถึงใบหน้าของคนที่สิ้นหวัง เขาไม่สามารถยอมแพ้ได้ เขาต้องทำทุกอย่างเพื่อหยุดยั้งอิ๊กนิส “ข้าจะทำ” เอริคกล่าวเสียงหนักแน่น “ข้าจะดำดิ่งลงไป… และหาผลึกนั้นให้เจอ” ลูเซียพยักหน้า “ดี… แต่ก่อนที่เจ้าจะไป… เจ้าต้องเตรียมตัวให้พร้อม…” ลูเซียยื่นมือออกไปสัมผัสกับน้ำที่ไหลอยู่ใกล้ๆ ทันใดนั้นเอง น้ำเย็นจัดรอบตัวเอริคก็เริ่มอุ่นขึ้นอย่างประหลาด เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนเข้ามาในร่างกาย มันไม่ใช่ความร้อนของเพลิง แต่เป็นความสดชื่นที่เติมเต็มทุกอณู “ข้าจะมอบ ‘ลมหายใจแห่งสายน้ำ’ ให้แก่เจ้า…” ลูเซียอธิบาย “มันจะช่วยให้เจ้าสามารถกลั้นหายใจได้นานขึ้น… และป้องกันอันตรายจากแรงดันน้ำ…” เอริครู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกาย เขาหายใจได้ลึกขึ้น และรู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้น “เตรียมตัวให้พร้อม… แล้วกระโดดลงไป…” ลูเซียสั่ง “ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่…” เอริคสูดลมหายใจลึกเป็นครั้งสุดท้าย เขามองไปยังปานมังกรบนแขนขวา สัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านออกมา เขาก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว แล้ววิ่งสุดกำลังพุ่งตรงไปยังปากน้ำตก เสียงน้ำตกดังกระหึ่มราวกับฟ้าร้อง ร่างของเอริคพุ่งทะยานลงสู่เบื้องล่าง ทิ้งโลกแห่งแสงสว่างไว้เบื้องหลัง และดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุดของแก่นแท้แห่งสายน้ำ