"พวกแกเข้าใจผิดแล้ว!" อเล็กซ์สวนกลับ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว แม้ว่าภายในใจจะรู้สึกหวาดหวั่นไม่น้อย "สมุดเล่มนี้ไม่ใช่ของพวกแก มันคือความรู้ที่นักเล่นแร่แปรธาตุทิ้งไว้เพื่อช่วยเหลือผู้คน ไม่ใช่เพื่อการแสวงหาอำนาจ!" เอมิลีที่ยืนอยู่ข้างๆ อเล็กซ์ กัดฟันแน่น เธอพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อใช้พลังที่เธอเพิ่งค้นพบ แต่ความหวาดกลัวยังคงฉายชัดในดวงตา "คำพูดสวยหรูของเด็กน้อย ไม่สามารถลบล้างความจริงที่ว่าเจ้าได้ครอบครองสิ่งที่มีค่าที่สุดของเราไป" ชายชุดดำกล่าว เสียงของเขาเย็นชา ราวกับน้ำแข็งที่จับตัวเป็นก้อน "ส่งมอบสมุดเล่มนั้นมาเสียดีๆ แล้วเราอาจจะไว้ชีวิตเจ้าทั้งสอง" "ไม่มีทาง!" อเล็กซ์ตะโกน ดวงตาของเขาสบกับดวงตาของหัวหน้ากลุ่มอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าพวกแกต้องการมันจริงๆ ก็ต้องสู้!" เขากระชากดาบที่เหน็บอยู่ข้างเอวออกมา เสียงเหล็กกระทบกันดังขึ้นสะท้อนในความเงียบของซากปรักหักพังโบราณ แสงตะเกียงที่ปักอยู่ตามผนังให้แสงสลัวๆ ทำให้เห็นเงาตะคุ่มของกลุ่มคนชุดดำที่ล้อมกรอบพวกเขาอยู่ "กล้าหาญดีนี่" ชายชุดดำยิ้มมุมปากอย่างเหยียดหยาม "แต่ความกล้าหาญนั้นจะนำมาซึ่งความพินาศแก่เจ้า" เขาโบกมือเป็นสัญญาณ และชายชุดดำอีกสามคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พุ่งเข้าใส่ทันที อเล็กซ์ตั้งรับอย่างรวดเร็ว ดาบของเขาสะบัดปัดป้องการโจมตีของศัตรู แม้ว่าเขาจะฝึกฝนมาบ้าง แต่นักรบเหล่านี้ดูคล่องแคล่วและช่ำชองกว่ามาก "อเล็กซ์ ระวัง!" เอมิลีตะโกนเตือน เมื่อหนึ่งในชายชุดดำพยายามอ้อมมาทางด้านหลัง อเล็กซ์หันขวับ หลบดาบที่ฟันลงมาอย่างฉิวเฉียด เขากระโดดถอยหลัง พยายามตั้งระยะห่าง และในจังหวะที่ชายชุดดำเสียหลักเล็กน้อย เขาก็สวนกลับด้วยการแทงดาบ แต่คมดาบกลับเฉียดผ่านอากาศไป ชายชุดดำผู้นั้นหลบได้ว่องไวกว่าที่คิด "เจ้ายังอ่อนหัดเกินไป" ชายชุดดำอีกคนหนึ่งหัวเราะเยาะ ขณะที่อเล็กซ์กำลังต่อสู้กับศัตรูสองคน เอมิลีก็พยายามรวบรวมพลังของเธอ เธอหลับตาลง นึกถึงคำสอนของลุงเบน เกี่ยวกับการควบคุมพลังงานภายในจิตใจ เธอจินตนาการถึงแสงสีเขียวอ่อนๆ ที่เปล่งประกายออกมาจากฝ่ามือของเธอ "ไม่นะ!" หนึ่งในชายชุดดำที่กำลังต่อสู้กับอเล็กซ์ ตะโกนขึ้นเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่กำลังก่อตัวขึ้น "อย่าให้มันใช้พลังได้!" ชายชุดดำอีกคนพยายามเข้ามาขัดขวางเอมิลี แต่อเล็กซ์เข้าขวางไว้ทัน เขาใช้ดาบปัดป้องการโจมตีที่มุ่งตรงมายังเอมิลี "ปล่อยเธอไป!" อเล็กซ์คำราม พลังทั้งหมดของเขาถูกทุ่มเทไปกับการต่อสู้เพื่อปกป้องเอมิลี ทันใดนั้น แสงสีเขียวอ่อนๆ ก็สว่างวาบขึ้นจากมือของเอมิลี มันแผ่กระจายออกไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว ก่อให้เกิดคลื่นพลังงานที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือน กลุ่มชายชุดดำทั้งหมดเซถอยหลังไปอย่างควบคุมไม่ได้ พวกเขาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "นี่มัน...พลังอะไรกัน!" "พลังแห่งธรรมชาติ" เอมิลีตอบ ดวงตาของเธอเปิดขึ้น เผยให้เห็นแววตาที่มุ่งมั่น "พลังที่พวกแกไม่ควรจะมาแตะต้อง!" คลื่นพลังงานนั้นค่อยๆ จางหายไป แต่ก็เพียงพอที่จะทำลายจังหวะการโจมตีของพวกมันได้ อเล็กซ์ใช้โอกาสนี้พุ่งเข้าโจมตีอย่างต่อเนื่อง เขาใช้ความได้เปรียบจากความสับสนของศัตรู ผลักดันการบุกของเขาให้หนักหน่วงยิ่งขึ้น "แกมันก็แค่เด็กกำพร้าไร้ค่า" ชายชุดดำหัวหน้ากลุ่มกล่าว เขาเชิดหน้าขึ้นมองอเล็กซ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต "คิดว่าพลังแค่นี้จะหยุดเราได้งั้นรึ" เขาส่งสัญญาณอีกครั้ง และชายชุดดำอีกสองคนที่เหลืออยู่ก็พุ่งเข้ามาล้อมอเล็กซ์ไว้ การต่อสู้กลับมาดุเดือดอีกครั้ง อเล็กซ์รู้สึกเหนื่อยล้า แต่เขาก็ยังคงยืนหยัด เขาคิดถึงชาวบ้านที่กำลังรอคอยยา และคิดถึงลุงเบนที่เสียสละชีวิตไป เขาจะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด "พวกแกมันชั่วร้าย" อเล็กซ์กล่าวขณะที่เขาหลบการโจมตี "พวกแกไม่สมควรได้รับความรู้จากนักเล่นแร่แปรธาตุ!" "ความรู้คืออำนาจ และอำนาจคือสิ่งที่อยู่เหนือกว่าความชั่วร้ายทุกอย่าง!" หัวหน้ากลุ่มตะโกนกลับ "เจ้าไม่เข้าใจอะไรเลย!" เขาชักดาบเล่มยาวออกมาจากฝักอย่างช้าๆ ปลายดาบของเขาเปล่งประกายสีดำหม่นหมอง "ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็น ว่าอำนาจที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร!" เมื่อเห็นดาบเล่มนั้น อเล็กซ์ก็รู้สึกถึงความอันตรายที่แผ่ออกมาอย่างรุนแรง มันไม่ใช่ดาบธรรมดาแน่ๆ "อเล็กซ์! ระวัง!" เอมิลีตะโกนอีกครั้ง หัวหน้ากลุ่มพุ่งเข้าใส่อเล็กซ์ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ดาบสีดำทมิฬในมือของเขากวัดแกว่งอย่างรวดเร็วราวกับจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้ขาดสะบั้น อเล็กซ์พยายามปัดป้องด้วยดาบของเขา แต่แรงปะทะนั้นมหาศาลนัก เขารู้สึกเหมือนแขนจะหัก "ซว้ะ!" เสียงดาบกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว อเล็กซ์เซถอยหลังไปหลายก้าว เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แขน และเริ่มรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา "เจ้ากำลังจะแพ้แล้ว เด็กน้อย" หัวหน้ากลุ่มเยาะเย้ย "ยอมแพ้เสียเถอะ" แต่แล้ว สายตาของอเล็กซ์ก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่พื้นใกล้กับร่างของลุงเบนที่นอนแน่นิ่งอยู่ก่อนหน้านี้ มันคือหินผลึกสีฟ้าใสที่หล่นมาจากกระเป๋าของลุงเบนตอนที่เขาต่อสู้ "ผลึก..." อเล็กซ์พึมพำ เขาจำได้ว่าลุงเบนเคยพูดถึงพลังของมัน "อย่าได้ฝันไป!" หัวหน้ากลุ่มกล่าว เขาสังเกตเห็นสิ่งที่อเล็กซ์กำลังจะทำ "เจ้าไม่มีทางใช้พลังของมันได้!" อเล็กซ์ไม่สนใจคำพูดของเขา เขาก้มลงหยิบผลึกขึ้นมา มันเย็นเฉียบในมือของเขา แต่กลับให้ความรู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ภายใน "ข้าจะปกป้องสมุดเล่มนี้" อเล็กซ์กล่าวอย่างแน่วแน่ "เพื่อลุงเบน และเพื่อชาวบ้านทุกคน!" เขาประสานมือเข้ากับผลึก พยายามดึงพลังงานของมันออกมาตามที่เขาเคยอ่านเจอในสมุดบันทึกของนักเล่นแร่แปรธาตุ ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นผ่านร่างของเขา พลังงานอันมหาศาลกำลังก่อตัวขึ้น "ไม่นะ! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" หัวหน้ากลุ่มกรีดร้อง เขาตระหนักดีว่าผลึกนั้นอันตรายเพียงใด แต่ก็สายเกินไปแล้ว แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นจากผลึกในมือของอเล็กซ์ มันแผ่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว กลืนกินแสงตะเกียงทั้งหมด และสว่างเจิดจ้าจนแทบมองไม่เห็นอะไร