แสงจันทร์สาดส่องลงมา อาบไล้ผืนป่าให้กลายเป็นเงาสลับซับซ้อนขณะที่อเล็กซ์และเอมิลีเร่งฝีเท้ากลับหมู่บ้าน ความเงียบในยามค่ำคืนถูกเจือจางด้วยเสียงใบไม้แห้งที่เสียดสีใต้ฝ่าเท้า และเสียงหอบหายใจที่ดังเป็นจังหวะของทั้งสองคน อเล็กซ์กุมย่ามที่สะพายอยู่แน่นขึ้น ความรู้สึกถึงผลึกสีฟ้าที่อยู่ภายในให้ความรู้สึกทั้งอบอุ่นและน่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียวกัน พลังที่เขาเพิ่งได้สัมผัสยังคงก้องอยู่ในความทรงจำ เสียงคำรามของหัวหน้ากลุ่มชายชุดดำที่ถูกพลังของผลึกกลืนหายไปเป็นภาพที่ติดตา "เราจะถึงหมู่บ้านเมื่อไหร่ อเล็กซ์?" เอมิลีถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะพยายามเก็บซ่อนความเหนื่อยล้าและความกังวลเอาไว้ก็ตาม "อีกไม่นานหรอก" อเล็กซ์ตอบ พยายามทำเสียงให้มั่นคง "คืนนี้เราต้องถึงให้เร็วที่สุด" "ฉันเป็นห่วงทุกคน" เอมิลีพึมพำ "โดยเฉพาะพวกเด็กๆ ที่ป่วย ถ้าเรากลับไปช้ากว่านี้... ฉันไม่อยากคิดเลย" อเล็กซ์หยุดเดิน หันไปมองเอมิลี ใบหน้าของเธอซีดเซียวภายใต้แสงจันทร์ ดวงตาที่เคยสดใสฉายแววเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง เขาเอื้อมมือไปแตะไหล่ของเธอเบาๆ "เราจะทำทุกอย่างที่เราทำได้" เขากล่าว "สมุดบันทึกของลุงเบน... มันมีทุกอย่างที่เราต้องการ ฉันเชื่ออย่างนั้น" "ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น" เอมิลีถอนหายใจ "พลังที่นายปลดปล่อยออกมาเมื่อกี้นี้... ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นมาก่อน มันน่าทึ่งมาก แต่ก็... น่ากลัวด้วย" "ฉันเองก็รู้สึกแบบนั้น" อเล็กซ์ยอมรับ "เหมือนมีอะไรบางอย่างตื่นขึ้นในตัวฉัน ฉันไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ฉันรู้ว่ามันเชื่อมโยงกับผลึกนี่" เขาแตะที่ย่ามอีกครั้ง "ลุงเบนเคยบอกว่าผลึกนี้เป็นหัวใจสำคัญของการเล่นแร่แปรธาตุโบราณ บางที... มันอาจจะเป็นกุญแจในการรักษาโรคระบาดด้วย" พวกเขาสบตากัน ความหวังเล็กๆ ที่เพิ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้น ถูกบดบังด้วยเงาแห่งความไม่แน่นอน อเล็กซ์นึกถึงใบหน้าของคนในหมู่บ้านที่กำลังป่วยไข้ นึกถึงรอยยิ้มของเด็กๆ ที่เขาเคยเล่นด้วย นึกถึงความทุกข์ทรมานที่เขาเห็นจากโรคระบาดนี้ มันเป็นแรงผลักดันให้เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง "พวกนั้น... กลุ่มคนชุดดำ" เอมิลีเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "พวกเขาตามเรามาแน่ๆ ใช่ไหม?" "ฉันคิดว่าอย่างนั้น" อเล็กซ์ตอบ "ตอนที่แสงสว่างจากผลึกแผ่ออกไป ฉันรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ถอยร่นไป แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะยอมแพ้ พวกเขาต้องการผลึกนี้ พวกเขาต้องการความรู้ในสมุดบันทึก" "แล้วเราจะทำยังไง?" "เราต้องรีบกลับหมู่บ้าน แจ้งให้ทุกคนเตรียมพร้อม" อเล็กซ์กล่าว "ถ้าพวกนั้นตามมา เราต้องปกป้องหมู่บ้านของเราให้ได้" เส้นทางที่เคยคุ้นเคยในยามกลางวันกลับดูน่ากลัวและเงียบสงัดในยามค่ำคืน เสียงสัตว์ป่าที่แว่วมาแต่ไกลยิ่งเพิ่มความระแวงให้แก่พวกเขา อเล็กซ์เดินนำหน้า คอยสอดส่องไปรอบทิศทาง ความคิดของเขาวนเวียนอยู่กับการแปลความหมายของสัญลักษณ์โบราณในสมุดบันทึก การปรุงยา และความเป็นไปได้ในการสร้างยาถอนพิษจากโรคระบาดนี้ "นายแน่ใจนะว่าสมุดบันทึกมีทุกอย่าง?" เอมิลีถามอีกครั้ง ราวกับจะต้องการคำยืนยันที่ชัดเจน "ฉันไม่แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์" อเล็กซ์สารภาพ "แต่ลุงเบนทุ่มเทชีวิตเพื่อศึกษาศาสตร์นี้ ถ้ามีความหวังอยู่ที่ไหน มันก็ต้องอยู่ที่นี่" เขาชี้ไปที่ย่าม "สมุดบันทึกเล่มนี้คือมรดกของเขา คือความรู้ทั้งหมดของเขา และฉันจะไม่ยอมให้มันตกไปอยู่ในมือคนชั่วร้ายเด็ดขาด" "ฉันจะช่วยนาย" เอมิลีพูดเสียงหนักแน่น "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น" อเล็กซ์หันมายิ้มให้เธอ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและกำลังใจ "ขอบคุณ เอมิลี" พวกเขาเดินต่อไปอีกครู่หนึ่ง อากาศเริ่มเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด เมฆบางส่วนลอยมาบดบังแสงจันทร์เป็นระยะๆ สร้างเงาที่เต้นระบำอยู่บนพื้นดิน อเล็กซ์เริ่มได้ยินเสียงแปลกๆ ที่ไม่ใช่เสียงลมหรือเสียงสัตว์ป่า มันเป็นเสียงเหมือนมีคนเคลื่อนไหวอยู่ไม่ไกลนัก เสียงกิ่งไม้หัก เสียงฝีเท้าที่พยายามย่องเบา "เอมิลี เงียบ!" อเล็กซ์กระซิบ เขายกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้เอมิลีหยุดนิ่ง เขาชะโงกหน้าไปข้างหน้า พยายามมองลอดพุ่มไม้หนาทึบ "ได้ยินอะไรไหม?" เอมิลีถามเสียงแผ่วเบา "มีคนอยู่ข้างหน้า" อเล็กซ์ตอบ "ฉันคิดว่า... พวกนั้นตามเรามาแล้ว" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจของทั้งสองคนที่เต้นระรัว อเล็กซ์กุมด้ามมีดสั้นที่เหน็บเอวไว้แน่น เขารู้สึกได้ถึงอะดรีนาลีนที่หลั่งไหลไปทั่วร่างกาย ความรู้สึกกลัวถาโถมเข้ามา แต่ก็ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะปกป้อง "เราจะทำยังไง?" เอมิลีถามอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "เราต้องหลบไปก่อน" อเล็กซ์ตัดสินใจ "เราต้องไปถึงหมู่บ้านให้ได้ก่อนที่พวกนั้นจะรู้ตัว" เขากวาดตามองไปรอบๆ หาเส้นทางที่จะหลบเลี่ยงการเผชิญหน้าได้ พวกนั้นมีจำนวนมากกว่าเขาและเอมิลีอย่างแน่นอน การต่อสู้ในตอนนี้ไม่เป็นผลดีแน่ "ทางนี้!" อเล็กซ์กระซิบ ดึงแขนเอมิลีให้หลบเข้าไปในพุ่มไม้ทึบ เขาคลำทางไปตามแนวพุ่มไม้ที่รกชัฏ พยายามทำให้เกิดเสียงน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ "นายคิดว่าพวกนั้นรู้รึยังว่าเราอยู่ที่ไหน?" เอมิลีถามขณะที่พยายามเดินตามอเล็กซ์ไป "ฉันไม่รู้" อเล็กซ์ตอบ "แต่เราต้องไม่เสี่ยง" พวกเขาค่อยๆ เคลื่อนที่ไปด้านข้าง พยายามเดินอ้อมไปทางอื่น เสียงฝีเท้าที่ไล่ตามมาเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าพวกนั้นกำลังไล่ล่าเหยื่ออย่างไม่ลดละ อเล็กซ์รู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากผลึกในย่ามของเขา มันไม่ใช่ความร้อนปกติ แต่มันคือพลังงานที่กำลังตอบสนองต่ออันตรายรอบตัว "อเล็กซ์! ดูนั่น!" เอมิลีชี้ไปข้างหน้า เบื้องหน้าของพวกเขาคือทางเข้าสู่หมู่บ้าน แสงไฟจากตะเกียงเริ่มมองเห็นได้จางๆ แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง กลุ่มชายชุดดำก็ปรากฏตัวขึ้นที่ปลายอีกด้านของเส้นทางที่พวกเขาเดินมา พวกเขาเข้ามาจากทางทิศตะวันตก ซึ่งเป็นทิศที่อเล็กซ์และเอมิลีควรจะหลีกเลี่ยง "แย่แล้ว" อเล็กซ์พึมพำ "เราถูกล้อม!" ชายชุดดำหลายคนเดินนำออกมา หัวหน้าของพวกเขามีรอยแผลเป็นที่ใบหน้า ยืนอยู่กลางกลุ่ม ดวงตาของเขามองตรงมาที่อเล็กซ์ด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงความอาฆาต "แกหนีไม่พ้นแล้ว เด็กน้อย" หัวหน้ากลุ่มกล่าวเสียงเย็น "คืนผลึกมาซะ แล้วแกอาจจะได้มีชีวิตรอดกลับไป" อเล็กซ์กัดฟันแน่น เขากระชับย่ามที่สะพายอยู่ ยืนประจันหน้ากับศัตรูอย่างไม่ยอมแพ้ "ไม่มีทาง" อเล็กซ์ตอบเสียงดังฟังชัด "ฉันไม่มีวันมอบพลังนี้ให้พวกแก" "โง่เง่า!" หัวหน้ากลุ่มตะโกน "แกไม่รู้หรอกว่ากำลังเล่นอยู่กับอะไร" เขาโบกมือเป็นสัญญาณ ชายชุดดำที่เหลือก็ก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว พวกเขาถืออาวุธครบมือ เตรียมพร้อมที่จะเข้าจู่โจม "เอมิลี ถอยไป!" อเล็กซ์ตะโกน "ฉันจะถ่วงเวลาให้" "ไม่! ฉันไม่ทิ้งนายไปไหน!" เอมิลีตอบกลับอย่างเด็ดเดี่ยว อเล็กซ์รู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาโต้เถียง เขาหลับตาลง สูดหายใจลึกๆ พยายามเรียกพลังที่เขาเพิ่งค้นพบให้กลับมาอีกครั้ง เขารู้สึกถึงความเชื่อมโยงกับผลึกสีฟ้าที่อยู่ภายในย่าม พลังงานอันมหาศาลกำลังก่อตัวขึ้นภายในร่างของเขา "ถ้าพวกแกต้องการพลังนี้..." อเล็กซ์ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาส่องประกายด้วยแสงสีฟ้าจางๆ "พวกแกต้องผ่านฉันไปให้ได้ก่อน!"