อเล็กซ์ก้าวเท้าออกไปจากกระท่อมอันอบอุ่น สู่ความมืดมิดของค่ำคืนที่ปกคลุมหมู่บ้านเงามรณะ แสงจันทร์เต็มดวงสาดส่องลงมาเป็นทางยาวบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยหญ้าแห้งและก้อนกรวด ท่ามกลางความเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดหวีดหวิวลอดผ่านใบไม้และเสียงฝีเท้าของเขาที่ดังเป็นจังหวะ อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ เมื่อเขาเดินห่างออกจากหมู่บ้านมาไกลขึ้น "ต้องรีบไปให้ถึงก่อนรุ่งสาง" อเล็กซ์พึมพำกับตัวเอง เขาตรวจสอบเข็มทิศขนาดเล็กที่ลุงเบนให้มา แล้วก้าวต่อไปตามเส้นทางที่เขาพอจะจำได้จากวัยเด็ก เส้นทางที่นำไปสู่ยอดเขาชันนั้นเต็มไปด้วยขวากหนามและรากไม้ที่เกะกะ อเล็กซ์ต้องใช้มีดเล่มเล็กที่พกติดตัวปาดกิ่งไม้ที่ขวางทางออกไปทีละน้อย เขาไม่เคยคิดว่าการปีนเขาจะเหนื่อยและยากลำบากขนาดนี้มาก่อน ยิ่งเดินสูงขึ้นเท่าไหร่ อากาศก็ยิ่งเบาบางลงเท่านั้น "ลมแรงจริงๆ" เขากล่าวขณะที่ลมปะทะใบหน้าจนน้ำตาแทบไหล เขาพยายามก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคง ระลึกถึงใบหน้าของชาวบ้านที่กำลังป่วยไข้ และความหวังที่ฝากไว้กับสมุดบันทึกเล่มนี้ หลังจากปีนป่ายขึ้นมาได้พักใหญ่ อเล็กซ์ก็มาถึงบริเวณหน้าผาชัน เขาหยุดพักเหนื่อย หายใจหอบถี่ มองลงไปยังเบื้องล่าง หมู่บ้านเงามรณะดูเล็กลงไปถนัดตา เหลือเพียงแสงไฟริบหรี่ที่ส่องประกายราวกับดวงดาวที่ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า "ต้นมูนดรอป... อยู่ตรงไหนนะ?" เขาเงยหน้ามองไปยังหน้าผาที่สูงชันเบื้องหน้า แสงจันทร์สาดส่องลงมา เผยให้เห็นร่องรอยของพืชพรรณที่เกาะเกี่ยวอยู่ตามโขดหิน "นั่นไง!" เขาเห็นกลุ่มของใบสีเงินเรืองรองที่กำลังโบกไสวไปตามแรงลม มันคือต้นมูนดรอปที่เขาตามหา! แต่มันอยู่บนส่วนที่สูงและเข้าถึงได้ยากที่สุดของหน้าผา "ดูเหมือนจะต้องปีนจริงๆ จังๆ ซะแล้ว" อเล็กซ์ถอนหายใจ เขากระชับเชือกที่สะพายอยู่บนบ่า แล้วเริ่มปีนป่ายขึ้นไปบนหน้าผาอย่างระมัดระวัง การปีนหน้าผาในยามค่ำคืนนั้นอันตรายกว่าที่เขาคิด มือของเขากำลังชาจากความหนาวเย็น และหินบางก้อนก็หลุดร่วงลงมา ทำให้เขากลัวว่าตัวเองจะพลาดพลั้งตกลงไป "อีกนิดเดียว..." เขาพยายามปลุกใจตัวเอง เขามองไปยังยอดของต้นมูนดรอปที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ทันใดนั้น หินก้อนใหญ่ที่อยู่ด้านบนก็ร่วงหล่นลงมา อเล็กซ์เบี่ยงตัวหลบทัน แต่แรงเหวี่ยงกลับทำให้เขาเสียหลัก เขาห้อยต่องแต่งอยู่บนหน้าผา เกือบจะปล่อยมือหลุด "ช่วยด้วย!" เขาตะโกนสุดเสียง แต่ก็ไม่มีใครได้ยิน ในขณะที่เขากำลังหมดแรง เขารู้สึกถึงแรงดึงจากด้านบน เขาเงยหน้าขึ้นไปมอง เห็นเงาร่างหนึ่งกำลังยื่นมือมาให้เขา "ใครน่ะ!" เขาถามเสียงแหบพร่า "อย่าเพิ่งหมดหวัง! จับมือฉันไว้!" เสียงนั้นดังมาจากเงาร่างที่อยู่สูงกว่าเขา อเล็กซ์รวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย คว้ามือที่ยื่นมาให้เขาไว้แน่น ร่างนั้นกระชากเขาขึ้นไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งเขากลับมายืนอยู่บนพื้นดินที่มั่นคงได้อีกครั้ง เขาหันไปมองผู้ที่ช่วยชีวิตเขา เขาเห็นชายร่างใหญ่ สวมเสื้อคลุมสีเข้ม ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยเงาของหมวกปีกกว้าง แต่ดวงตาของเขากลับฉายประกายแปลกประหลาด "ขอบคุณมากครับ" อเล็กซ์กล่าวด้วยความซาบซึ้ง "คุณช่วยชีวิตผมไว้" ชายคนนั้นไม่ตอบอะไร เขาเพียงแค่ก้มมองอเล็กซ์อย่างพิจารณา "เจ้ากำลังตามหาอะไรอยู่บนนี้? นี่ไม่ใช่ที่สำหรับเด็กหนุ่มอย่างเจ้า" "ผม... ผมกำลังตามหารากของต้นมูนดรอปครับ" อเล็กซ์ตอบอย่างลังเล "ผมต้องรีบนำมันกลับไปช่วยชาวบ้าน" "ต้นมูนดรอป?" ชายคนนั้นพึมพำ "เจ้าคิดว่าสมุนไพรธรรมดาๆ จะช่วยอะไรได้? โรคระบาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะรักษาด้วยยาปรุงจากสมุนไพร" "แต่...ตำราของผมบอกว่า..." "ตำราของเจ้า?" ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองอเล็กซ์อย่างสนใจ "ตำราอะไร? เจ้าเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุรึ?" อเล็กซ์รู้สึกได้ถึงสายตาที่กำลังจ้องมองเขาอย่างจับผิด เขาไม่แน่ใจว่าควรจะเปิดเผยเรื่องสมุดบันทึกของเขาหรือไม่ แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าของชาวบ้านที่กำลังรอคอยความช่วยเหลือ เขาก็ตัดสินใจที่จะพูด "ผม... ผมพบสมุดบันทึกโบราณเล่มหนึ่งครับ มันบอกวิธีปรุงยาที่น่าจะช่วยรักษาโรคนี้ได้" ชายคนนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูล "สมุดบันทึกโบราณอย่างนั้นรึ? เจ้าแน่ใจรึว่ามันปลอดภัย?" "ผมก็ไม่แน่ใจนักครับ" อเล็กซ์ยอมรับ "แต่มันเป็นความหวังเดียวของเราในตอนนี้" "ข้าจะช่วยเจ้า" ชายคนนั้นกล่าวอย่างกะทันหัน "ข้ารู้จักต้นมูนดรอปเป็นอย่างดี ข้าจะพาเจ้าไปหา" อเล็กซ์มองเขาอย่างไม่ไว้ใจ แต่เมื่อนึกถึงสถานการณ์ที่กำลังเผชิญ เขาก็พยักหน้า "ขอบคุณครับ" ชายคนนั้นนำทางอเล็กซ์ไปยังส่วนลึกของหน้าผา ที่ที่ต้นมูนดรอปขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก เขาใช้กรรไกรขนาดใหญ่ที่พกติดตัว ตัดเอารากของต้นมูนดรอปออกมาอย่างรวดเร็วและชำนาญ "นี่คือทั้งหมดที่เจ้าต้องการ" เขายื่นถุงรากต้นมูนดรอปให้แก่อเล็กซ์ "รีบกลับไปที่หมู่บ้านของเจ้าเสียเถอะ" "เดี๋ยวก่อนครับ" อเล็กซ์รีบเอ่ย "ผมยังไม่ทราบชื่อท่านเลย" "เจ้าเรียกข้าว่า 'เมอร์ลิน' ก็พอ" ชายคนนั้นตอบ "และจำไว้ให้ดี อเล็กซ์ การปรุงยาจากศาสตร์แห่งการเล่นแร่แปรธาตุไม่ใช่เรื่องง่ายๆ มันมีความเสี่ยงเสมอ ถ้าเจ้าไม่พร้อม เจ้าอาจจะทำลายทุกสิ่งได้" "ผมจะระวังครับ" อเล็กซ์กล่าว "แต่ถ้าผมต้องการความช่วยเหลืออีก ท่านจะช่วยผมอีกไหม?" เมอร์ลินมองไปที่ดวงจันทร์ที่กำลังลอยสูงขึ้นบนท้องฟ้า "ข้าจะคอยดูเจ้าอยู่เสมอ" ว่าแล้ว เขาก็หันหลังเดินหายไปในความมืดของป่า ทิ้งให้อเล็กซ์ยืนอยู่เพียงลำพังกับถุงรากต้นมูนดรอปที่เขาเพิ่งจะได้มา เขาไม่แน่ใจว่าชายที่ชื่อเมอร์ลินคนนั้นเป็นมิตรหรือศัตรู แต่เขาต้องรีบกลับไปที่หมู่บ้านให้เร็วที่สุด