เอลล่าและอาร์เธอร์เดินเท้าต่อไปอย่างไร้จุดหมาย ท่ามกลางทัศนียภาพอันงดงามของเทือกเขาที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมายังทุ่งหญ้าเขียวขจีที่ประดับประดาไปด้วยดอกไม้นานาชนิด เสียงนกร้องขับขานประสานเสียงกับเสียงลมที่พัดหวีดหวิวอย่างแผ่วเบา บรรยากาศโดยรอบดูสงบสุข และตัดกับความเหน็ดเหนื่อยจากภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่ยังคงดำเนินอยู่ "เราจะไปที่ไหนกันต่อ อาร์เธอร์" เอลล่าเอ่ยถาม เสียงของเธอฟังดูอ่อนล้าเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีความแน่วแน่ซ่อนอยู่ "ข้ายังคงรู้สึกถึงเสียงเรียกของ 'น้ำเสียงแห่งวายุ' อยู่ แต่ทิศทางมันเลือนลางเหลือเกิน" อาร์เธอร์หยุดเดิน หันมามองเอลล่า ดวงตาของเขาสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกาย "ข้าเองก็ไม่แน่ใจเช่นกัน เอลล่า ข้าได้ยินเสียงกระซิบของสายลมอยู่บ้าง แต่ก็คล้ายกับเสียงเพลงที่ไร้ทำนอง มันยากที่จะจับทิศทาง" เขาถอนหายใจเบาๆ "บางครั้ง ข้าก็รู้สึกว่าเส้นทางนี้มันยาวไกลเสียจนแทบจะไม่มีที่สิ้นสุด" "ข้าเข้าใจความรู้สึกของท่าน" เอลล่าตอบ เธอเดินเข้าไปใกล้เพื่อนร่วมทาง ก้มหน้ามองพื้นดินที่มีหินกรวดเล็กๆ กระจัดกระจายอยู่ "แต่เราต้องไม่ยอมแพ้ ท่านจำได้ไหม เสียงประกาศิตแห่งเทือกเขาที่ดังขึ้นเมื่อเราได้รับพลังจากหัวใจแห่งผาหิน มันคือสัญญาณว่าเรายังคงมีโอกาส" "ข้าจำได้ดี" อาร์เธอร์พยักหน้า "พลังนั้นยังคงไหลเวียนอยู่ในตัวข้า มันให้ความแข็งแกร่งและความหวัง แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะนำทางเราไปสู่เป้าหมายได้โดยตรง" เขามองไปยังผืนฟ้ากว้าง "บางที 'น้ำเสียงแห่งวายุ' อาจไม่ใช่สิ่งที่จับต้องได้เสมอไป มันอาจจะเป็นเพียงปรากฏการณ์ หรืออาจเป็นสิ่งที่ต้องใช้การตีความ" "การตีความอย่างไรหรือ" เอลล่าถามด้วยความสงสัย "นั่นสิ" อาร์เธอร์ยิ้มบางๆ "ข้าเองก็กำลังพยายามทำความเข้าใจอยู่เช่นกัน หากเรามองย้อนกลับไปในตำนาน 'น้ำเสียงแห่งวายุ' จะมอบพลังในการฟื้นฟูและปกป้องเผ่าพันธุ์ของเรา พลังนั้นควรจะมีความเชื่อมโยงกับธรรมชาติอย่างลึกซึ้ง" ขณะที่พวกเขากำลังสนทนา เสียงลมที่พัดผ่านก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไป จากเสียงหวีดหวิวแผ่วเบา กลายเป็นเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อย มีจังหวะที่สม่ำเสมอราวกับกำลังขับขานบทเพลง เอลล่าเงยหน้าขึ้นมองรอบตัว "ท่านได้ยินหรือไม่ เสียงลมมันกำลังจะบอกอะไรบางอย่าง" อาร์เธอร์ยืนนิ่ง หลับตาลง เขาพยายามเพ่งสมาธิไปที่เสียงลมนั้น "ข้าได้ยิน... มันเหมือนกับ... จังหวะการเต้นของหัวใจ" เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น "จังหวะที่สม่ำเสมอ... ราวกับกำลังบอกให้เราตามไป" "ตามไปที่ไหนหรือ" เอลล่าถามด้วยความหวัง "ไม่แน่ใจ" อาร์เธอร์ส่ายหน้า "แต่มันดูเหมือนจะมาจากทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ" เขาชี้ไปยังแนวผาหินที่ทอดยาวออกไป เบื้องหน้าของพวกเขาปรากฏหุบเขาที่ดูมืดครึ้มกว่าบริเวณอื่นๆ ที่ผ่านมา "ทางนั้นหรือ" เอลล่ามองตาม "ดูเหมือนจะเป็นเส้นทางที่อันตราย" "ภารกิจของเราก็ไม่เคยง่ายดายเลยสักครั้ง" อาร์เธอร์กล่าว "แต่ถ้าเสียงลมพาเราไปที่นั่น เราก็ควรจะลองไปดู" พวกเขาเริ่มออกเดินอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่อาร์เธอร์ระบุ เสียงลมยังคงพัดผ่านอย่างต่อเนื่อง ราวกับกำลังนำทาง ค่อยๆ พาพวกเขาดำดิ่งลงสู่หุบเขาที่ทอดยาวเบื้องหน้า เมื่อพวกเขาเดินลึกลงไป แสงแดดก็เริ่มสลัวลง ต้นไม้ใหญ่ที่ขึ้นหนาทึบปกคลุมท้องฟ้า ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกขึ้น "ที่นี่รู้สึกแปลกๆ" เอลล่ากล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ข้ารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แตกต่างไปจากป่าสนที่เราเคยผ่านมา" "ข้าก็รู้สึกเช่นกัน" อาร์เธอร์ตอบ "มันไม่ใช่พลังของ 'ผู้ทำลาย' แต่ก็ไม่ใช่พลังที่บริสุทธิ์เสียทีเดียว มันเหมือนกับ... ความเศร้าโศกที่ถูกเก็บงำมานาน" ทันใดนั้น เสียงลมก็พลันเงียบสงัดลง ความเงียบที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ทั้งสองคนหยุดชะงัก พวกเขามองหน้ากันด้วยความระแวดระวัง "เสียงลมหายไปแล้ว" เอลล่ากระซิบ "ใช่" อาร์เธอร์พยักหน้า "แต่ข้ายังคงรู้สึกถึง... การสั่นสะเทือนบางอย่าง" เขาเดินนำหน้าไปช้าๆ เอลล่าเดินตามติดๆ พวกเขาก้าวผ่านต้นไม้ที่รกทึบ และสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของพวกเขาคือภาพอันน่าตื่นตะลึง เบื้องหน้าคือแอ่งน้ำใต้ดินขนาดใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ภายในหุบเขา น้ำในแอ่งนั้นใสราวกับกระจก สะท้อนภาพเพดานถ้ำที่เต็มไปด้วยหินงอกหินย้อยที่ระยิบระยับ แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งสองคนตกตะลึง คือกลางแอ่งน้ำนั้น มีแท่นหินขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ บนแท่นหินนั้น มีรอยร้าวขนาดใหญ่ปรากฏอยู่ เป็นรอยร้าวที่ดูเหมือนจะลามไปทั่วทั้งแท่น ราวกับว่ามันกำลังจะแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ "นี่มันอะไรกัน" เอลล่าอุทานด้วยความตกใจ "ข้าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน" อาร์เธอร์กล่าว เขาเดินเข้าไปใกล้แท่นหินนั้นมากขึ้น "รอยร้าวนี้... มันดูเหมือนกับ... หัวใจของผาหินที่กำลังจะแตกสลาย" เขาแตะลงบนพื้นผิวของแท่นหินนั้น เบาๆ ทันใดนั้น ร่างกายของเขาก็สะท้านเล็กน้อย "ข้า... ข้ารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวด" เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "นี่คือ... แกนกลางแห่งผาหินที่อ่อนแอลง" เอลล่าเดินเข้ามาหาอาร์เธอร์ "ท่านเป็นอะไรไป" "ข้ารู้สึกถึงพลังที่กำลังจะสูญสลาย" อาร์เธอร์ตอบ "ราวกับว่า... ผาหินแห่งนี้กำลังร้องขอความช่วยเหลือ" ทันใดนั้น รอยร้าวบนแท่นหินก็ขยายใหญ่ขึ้น พร้อมกับเสียงแตกดัง 'ครืน' เบาๆ ฝุ่นหินจำนวนหนึ่งร่วงหล่นลงมา "ระวัง!" เอลล่าตะโกน อาร์เธอร์รีบผละตัวออกมา ยืนมองแท่นหินที่กำลังจะแตกสลายด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "นี่อาจจะเป็น... ความหมายของเสียงกระซิบที่ข้าได้ยิน" เขาหันมามองเอลล่า "บางที 'น้ำเสียงแห่งวายุ' อาจจะไม่ได้อยู่ที่ไหนไกล แต่กำลังรอคอยให้เรา... ช่วยเหลือบางสิ่งบางอย่างที่นี่"