เสียงลมที่พัดพาเข้ามาอย่างรุนแรงนั้น ไม่ได้สร้างความหวาดกลัวให้กับอาร์เธอร์และเงาเสียงอีกต่อไป ตรงกันข้าม มันกลับเต็มไปด้วยท่วงทำนองอันไพเราะที่ปลุกเร้าจิตวิญญาณของพวกเขา เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังเรียกหาใครบางคนให้ก้าวเข้าไปหา มันไม่ใช่เสียงที่ดังผ่านโสตประสาทเท่านั้น แต่ดังสะท้อนก้องอยู่ในจิตใจของพวกเขา เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง การเยียวยา และการฟื้นฟู "มัน... มันงดงามเหลือเกิน" เงาเสียงกล่าว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง "นี่คือสิ่งที่ตำนานกล่าวขาน..." "ข้าไม่เคยคิดเลยว่า... มันจะมีอยู่จริง" อาร์เธอร์กล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความปีติยินดี "แต่... เราจะเข้าถึงมันได้อย่างไร?" ขณะที่พวกเขากำลังครุ่นคิด ทันใดนั้นเอง กลุ่มเมฆสีขาวบริสุทธิ์บนท้องฟ้าก็เริ่มเคลื่อนตัว ก่อตัวเป็นรูปร่างที่เหมือนกับเกลียวคลื่นอันยิ่งใหญ่ ก่อตัวหมุนวนอยู่เหนือหน้าผาตรงหน้าพวกเขา สายลมที่พัดพาเข้ามานั้น คือลมที่พวยพุ่งออกมาจากเกลียวคลื่นนั้นโดยตรง "ข้าคิดว่า... เราต้องเข้าไปในนั้น" เงาเสียงกล่าว พลางชี้ไปยังใจกลางของเกลียวคลื่นที่กำลังหมุนวน "แต่... มันอันตรายเกินไป" อาร์เธอร์เอ่ยด้วยความกังวล "ข้าเชื่อว่า... มันคือทางเดียว" เงาเสียงตอบ "และข้า... ข้ารู้สึกว่ามันกำลังรอคอยเราอยู่" ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความมุ่งมั่น อาร์เธอร์พยักหน้า "เอาล่ะ... เราจะทำไปด้วยกัน" ด้วยความกล้าหาญที่เปี่ยมล้น พวกเขาก้าวเท้าเข้าไปในกระแสลมที่กำลังหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ลมนั้นพัดพาเอาพวกเขาลอยขึ้นไปในอากาศราวกับใบไม้ที่ปลิวตามลม แต่แทนที่จะรู้สึกหวาดกลัว พวกเขากลับรู้สึกราวกับกำลังถูกโอบอุ้มด้วยอ้อมกอดอันแสนอ่อนโยน เมื่อพวกเขาเข้าไปใกล้ใจกลางของเกลียวคลื่นมากขึ้น แสงสว่างอันเจิดจ้าก็สาดส่องออกมา มันไม่ใช่แสงที่ทำให้แสบตา แต่เป็นแสงที่บริสุทธิ์และอบอุ่นราวกับแสงแห่งรุ่งอรุณ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้ทั้งสองตะลึงงัน เบื้องหน้าของพวกเขาคือทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ไพศาล ปกคลุมไปด้วยดอกไม้นานาชนิดที่กำลังเบ่งบานอย่างสวยงาม ท่ามกลางทุ่งหญ้านั้น มีลำธารสายเล็กๆ สายหนึ่งกำลังไหลเอื่อย น้ำในลำธารนั้นใสสะอาดราวกับแก้ว และส่งเสียงเป็นท่วงทำนองอันไพเราะ เมื่อสัมผัสกับลำธารสายนี้ แสงสว่างจากเกลียวคลื่นก็สว่างเจิดจ้ายิ่งขึ้น "นี่คือ... 'น้ำเสียงแห่งวายุ' ที่แท้จริงหรือ?" อาร์เธอร์อุทานด้วยความปีติ "ข้าเชื่อเช่นนั้น" เงาเสียงตอบ เขาก้าวเข้าไปใกล้ลำธาร และค่อยๆ ยื่นมือลงไปสัมผัสน้ำ ทันทีที่ปลายนิ้วของเงาเสียงสัมผัสน้ำในลำธาร พลังงานอันมหาศาลก็พลุ่งพล่านออกมาจากร่างของเขา พลังงานสีดำที่เคยห่อหุ้มตัวเขาเริ่มถูกชำระล้างออกไปอย่างสิ้นเชิง ร่างกายของเขาที่เคยอ่อนแอ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยพละกำลังและความมีชีวิตชีวา ราวกับได้เกิดใหม่ "ข้า... ข้ารู้สึกได้ถึงพลัง..." เงาเสียงกล่าว ดวงตาของเขาส่องประกายระยิบระยับ "พลังแห่งการฟื้นฟู... พลังแห่งการสร้างสรรค์" น้ำในลำธารเริ่มไหลเอื่อยไปตามกระแสลม สาดส่องแสงสีขาวบริสุทธิ์ไปยังผาหินอันเป็นบ้านของพวกเขา แม้จะอยู่ห่างไกล แต่ทั้งสองก็สัมผัสได้ถึงการสั่นสะเทือนอันอ่อนโยนที่ส่งผ่านมา ราวกับผาหินกำลังดื่มด่ำกับพลังแห่งชีวิตที่หลั่งไหลเข้าไป "มันกำลัง... เยียวยาผาหินของเรา" อาร์เธอร์กล่าวด้วยความยินดี "ตำนานเป็นจริง!" เงาเสียงหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสุขและความโล่งใจ "เราทำได้... อาร์เธอร์ เราทำได้!" ทั้งสองยืนมองภาพเบื้องหน้าด้วยความปีติ น้ำตาแห่งความสุขไหลรินอาบแก้ม อาร์เธอร์รู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการฟื้นฟู แต่เขาก็เชื่อมั่นว่าด้วย 'น้ำเสียงแห่งวายุ' นี้ เผ่าพันธุ์มนุษย์หินของเขาจะสามารถกลับมายืนหยัดได้อย่างแน่นอน "เราต้องนำพลังนี้กลับไป" อาร์เธอร์กล่าว "เราต้องช่วยให้เผ่าพันธุ์ของเราได้สัมผัสกับมัน" เงาเสียงพยักหน้า "ข้าพร้อมแล้ว... ที่จะใช้พลังนี้เพื่อชดเชยทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าได้ทำไป" แสงสว่างจาก 'น้ำเสียงแห่งวายุ' ค่อยๆ สาดส่องเข้ามาในจิตใจของอาร์เธอร์ เขาไม่เพียงแต่สัมผัสได้ถึงพลังในการฟื้นฟู แต่ยังสัมผัสได้ถึงความหวังอันยิ่งใหญ่ ที่จะนำพาเผ่าพันธุ์ของเขากลับคืนสู่ความรุ่งเรืองอีกครั้ง บทเพลงแห่งหินผาและวายุ... กำลังจะบรรเลงบทใหม่.