เอลล่าก้าวเดินต่อไปในหุบเขาเสียงสะท้อน ความมืดมิดเริ่มปกคลุมทั่วบริเวณอย่างสมบูรณ์ ดวงตาของเธอปรับตัวเข้ากับความมืดได้ดีขึ้นเรื่อยๆ แต่ความเหนื่อยล้าก็เริ่มกัดกินกำลังวังชาของเธอ เอลล่ารู้สึกได้ถึงความหิวโหยและความกระหายที่เริ่มคุกคามร่างกายน้อยๆ ของเธอ "ข้า... ข้าจะทนได้อีกนานแค่ไหนกัน" เธอพึมพำกับตัวเอง พยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ "โทเร็น... เขาจะอยู่ที่นี่... เขาจะรอข้าอยู่" ความคิดถึงโทเร็นเป็นเหมือนแสงสว่างเดียวที่คอยนำทางเธอในความมืดมิดนี้ แต่ในขณะเดียวกัน ภาพของเขาที่สลายไปราวกับควันก็ยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่ ทันใดนั้น เสียงหัวเราะของเด็กๆ ก็ดังขึ้นมาข้างหู เสียงหัวเราะนั้นสดใสและร่าเริงราวกับเสียงหัวเราะของเด็กๆ ในหมู่บ้านมนุษย์หินของเธอ "ใครน่ะ?" เอลล่าหันไปมองรอบๆ แต่ก็ไม่พบใคร "พวกเจ้าอยู่ที่ไหน?" เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับภาพของเด็กๆ หลายคนปรากฏขึ้นเบื้องหน้า เต้นรำไปมารอบๆ ตัวเธอ พวกเขาแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ทำจากใบไม้และดอกไม้ป่า ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข "เข้ามาเล่นกับพวกเราสิ เอลล่า!" เด็กคนหนึ่งในกลุ่มตะโกน "ที่นี่สนุกมากเลยนะ!" เอลล่าชะงักเท้า เธอรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เด็กๆ เหล่านี้ดูแปลกตาเกินไป พวกเขาไม่ใช่เด็กๆ จากเผ่าพันธุ์ของเธอ "พวกเจ้าคือใคร?" เธอถามด้วยความระแวง "พวกเราคือเด็กๆ ที่หลงทางมาที่นี่" เด็กอีกคนตอบ "เราเล่นกันอยู่ที่นี่ทุกวันเลย" "แล้ว... พวกเจ้าเคยเห็น 'น้ำเสียงแห่งวายุ' ไหม?" เอลล่าถาม เด็กๆ พากันหัวเราะ "น้ำเสียงแห่งวายุ? มันคืออะไรเหรอ? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย" เอลล่าเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว เธอจำได้ว่าเสียงลึกลับในหุบเขาเคยบอกว่ามันจะสร้างภาพลวงตา จะทำให้เธอเห็นในสิ่งที่เธอปรารถนา หรือแม้กระทั่งสิ่งที่เธอเคยประสบพบเจอ "นี่มัน... เป็นอีกภาพลวงตาหนึ่งใช่ไหม?" เอลล่าถามตัวเองเสียงแผ่วเบา "ภาพลวงตาอะไรกัน เอลล่า?" เด็กคนหนึ่งถาม ใบหน้าแสดงความไม่เข้าใจ "มาเล่นกับพวกเราเถอะ! อย่าไปเชื่อเสียงหลอนๆ พวกนั้นเลย" เอลล่ามองเข้าไปในดวงตาของเด็กๆ เหล่านั้น เธอเห็นความบริสุทธิ์และความไร้เดียงสาในนั้น แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าที่แฝงอยู่ "ข้า... ข้าไม่สามารถเล่นกับพวกเจ้าได้" เอลล่ากล่าว "ข้ามีภารกิจที่ต้องทำให้สำเร็จ" "ภารกิจอะไรเหรอ?" เด็กคนหนึ่งถาม "การอยู่ที่นี่และมีความสุขไม่ใช่ภารกิจที่สำคัญที่สุดหรือไง?" "สำหรับข้า... ไม่ใช่" เอลล่าตอบ "บ้านของข้ากำลังจะพังทลาย... เผ่าพันธุ์ของข้ากำลังจะสูญสิ้น... ข้าต้องหาหนทางที่จะช่วยพวกเขา" เด็กๆ พากันมองหน้ากันอย่างงุนงง "บ้านพัง? สูญสิ้น? มันคืออะไรเหรอ?" เอลล่าเริ่มเข้าใจแล้ว ภาพลวงตาเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อล่อลวงเธอ ทำให้เธอหลงลืมเป้าหมาย ล่อลวงให้เธออยู่กับความสุขจอมปลอมในที่แห่งนี้ "ข้าต้องไปแล้ว" เอลล่ากล่าว "ขอให้พวกเจ้าโชคดี" เธอหันหลังให้กับภาพลวงตาของเด็กๆ เหล่านั้น และเริ่มก้าวเดินต่อไปตามเส้นทางอันมืดมิด ทันใดนั้นเอง เสียงร้องไห้โหยหวนของหญิงสาวก็ดังขึ้นมา ราวกับกำลังจะขาดใจตาย "ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!" เอลล่าหยุดเดิน เธอลังเลที่จะหันกลับไปมอง แต่เสียงร้องไห้นั้นดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะฉีกกระชากหัวใจของเธอ "ข้า... ข้าควรจะช่วยเธอไหม?" เอลล่าถามตัวเอง "หรือว่านี่ก็เป็นอีกภาพลวงตาหนึ่ง?" เธอพยายามนึกถึงโทเร็น เขาจะทำอย่างไรในสถานการณ์เช่นนี้? เขาคงไม่ลังเลที่จะยื่นมือเข้าช่วยเหลือใครก็ตามที่กำลังตกอยู่ในความทุกข์ยาก "ข้าจะลองดู" เอลล่าตัดสินใจ เธอค่อยๆ หันกลับไปตามเสียงร้องไห้ เบื้องหน้าของเธอ เป็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งคุดคู้อยู่บนพื้น หิมะปกคลุมร่างของเธอจนแทบมองไม่เห็นใบหน้า ใบหน้าของเธอซุกซ่อนอยู่ในอุ้งมือที่สั่นเทา "คุณ... คุณเป็นอะไรไปคะ?" เอลล่าถามอย่างนุ่มนวล หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ "ข้า... ข้าหลงทาง... ข้าไม่รู้จะไปทางไหน... ข้ากลัวเหลือเกิน" เอลล่ารู้สึกสงสารหญิงสาวตรงหน้า เธอจำได้ดีถึงความรู้สึกกลัวและความอ้างว้างที่เธอเคยเผชิญมา "อย่ากลัวเลยนะคะ" เอลล่าปลอบ "ข้าจะช่วยคุณเอง" เธอเดินเข้าไปหาหญิงสาว ยื่นมือออกไปจะช่วยประคอง แต่ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสกับร่างของหญิงสาว ร่างนั้นก็เริ่มสั่นไหวราวกับคลื่นน้ำ "ไม่! อย่าไป!" หญิงสาวร้อง ภาพของหญิงสาวเริ่มเลือนรางไป กลายเป็นภาพของมารดาของเอลล่า! "เอลล่า... ลูกรัก..." เสียงของมารดาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า "ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่... กลับบ้านเถอะลูก... ที่นี่อันตรายเกินไป" เอลล่าตกใจจนพูดไม่ออก เธอจำได้ว่ามารดาของเธอเสียชีวิตไปนานแล้วตั้งแต่เธอยังเด็ก นี่มันเป็นไปได้อย่างไร? "ท่าน... ท่านแม่?" เอลล่าเอ่ยชื่อแผ่วเบา น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม "นี่... นี่เป็นจริงหรือคะ?" "แน่นอนสิลูกรัก" ภาพของมารดาตอบกลับมา ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความรัก "กลับมาหาแม่นะ... กลับมาสู่บ้านของเรา" เอลล่ารู้สึกสับสนอย่างมาก จิตใจของเธอถูกฉีกขาดออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งอยากจะเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น อยากจะกลับไปสู่อ้อมกอดของมารดา แต่อีกส่วนหนึ่งก็ตระหนักได้ถึงคำเตือนของเสียงลึกลับ "ไม่..." เอลล่ากัดฟัน "ท่านไม่ใช่แม่ของข้า... ท่านเป็นแค่ภาพลวงตา!" เธอผลักภาพของมารดาออกไปอย่างแรง ใบหน้าของมารดาบิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ภาพนั้นจะสลายไปในอากาศ "โง่เขลา!" เสียงลึกลับดังขึ้น "เจ้าปล่อยโอกาสที่จะได้อยู่กับคนที่เจ้ารักไปได้อย่างไร?" "ข้า... ข้าต้องทำหน้าที่ของข้า" เอลล่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ข้าจะยอมให้ความรู้สึกส่วนตัวมาบดบังเป้าหมายของข้าไม่ได้" เธอเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มออกอย่างแรง และหันหน้าไปเผชิญกับความมืดมิดอีกครั้ง แม้ว่าภาพลวงตาเหล่านี้จะทรงพลังและน่ากลัวเพียงใด เธอก็จะไม่มีวันยอมแพ้ "ข้าจะหา 'น้ำเสียงแห่งวายุ' ให้เจอ" เอลล่าพึมพำ "เพื่อเผ่าพันธุ์ของข้า... เพื่อโทเร็น..." เธอเริ่มก้าวเดินต่อไป คราวนี้เธอรู้สึกหนักแน่นขึ้นกว่าเดิม ความผิดหวังและความเจ็บปวดที่ผ่านมาได้หล่อหลอมให้เธอแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม