ไพรจ้องมองดาบในมือของมาร์คัสด้วยความระแวง เขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ชั่วร้ายแผ่ออกมาจากมัน “เจ้าจะใช้อาวุธชั่วร้ายนั่นงั้นหรือ มาร์คัส! เจ้ามันไม่ต่างอะไรจากพวกปีศาจ!” “อย่ามาปากดี!” มาร์คัสตะคอกกลับ เขาหมุนดาบในมืออย่างรวดเร็ว เกิดเป็นวงแหวนแห่งพลังงานสีดำที่สั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ “นี่คือวิถีของผู้แข็งแกร่ง ไม่ใช่การอ้อนวอนขอความเมตตาจากผู้อื่น!” ลูกน้องของมาร์คัสที่ยังคงอยู่ เริ่มส่งเสียงเชียร์เจ้านายของตนเอง พวกเขาเชื่อมั่นว่าด้วยดาบเล่มนี้ มาร์คัสจะสามารถเอาชนะไพรได้อย่างง่ายดาย “เอลล่า! หลบไปให้ไกล!” ไพรตะโกนเตือนเพื่อนของเขา เขาตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือกับการโจมตีที่กำลังจะมาถึง เขาหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสมาธิและความแข็งแกร่งทั้งหมดที่มี มาร์คัสไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าใส่ไพรด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ดาบแห่งเงาในมือของเขาส่องแสงสว่างวาบ ทำให้เกิดเส้นทางแห่งความมืดมิดที่พุ่งตรงมายังไพร ไพรใช้ดาบประจำตัวของเขาปัดป้องการโจมตีนั้นอย่างฉิวเฉียว เสียงดาบกระทบกันดังราวกับฟ้าร้อง เกิดประกายไฟสีดำและสีขาวสว่างวาบไปทั่วโรงหมอหลวง “เจ้านี่ก็ไม่เลวเหมือนกัน” มาร์คัสกล่าวพลางหัวเราะ “แต่แค่นี้ยังห่างไกลจากคำว่าเอาชนะข้ามากนัก!” เขาสะบัดดาบอีกครั้ง เกิดคลื่นพลังงานสีดำแผ่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ไพรต้องรีบกลิ้งตัวหลบ ทำให้คลื่นพลังงานนั้นพุ่งไปชนกับผนังของโรงหมอหลวง ทำให้เกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ “หยุดนะ! เจ้ากำลังจะทำลายโรงหมอ!” ผู้นำหมู่บ้านตะโกนห้ามด้วยความตกใจ “ข้าไม่สน!” มาร์คัสตอบอย่างไม่ใยดี “ถ้าข้าไม่ได้สิ่งที่ข้าต้องการ ข้าก็จะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า!” การต่อสู้ดำเนินต่อไปอย่างดุเดือด ไพรพยายามหลีกเลี่ยงการสัมผัสกับดาบแห่งเงาโดยตรง เขารู้ดีว่าพลังของมันอันตรายเพียงใด ทุกครั้งที่ดาบทั้งสองเล่มปะทะกัน ไพรจะรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่กัดกินจิตใจของเขา “เจ้าไม่เข้าใจเลยสินะไพร” มาร์คัสพูดพลางผลักไพรให้ถอยหลังไป “พลังของวิหารโบราณนี้ ไม่ได้มีไว้เพื่อรักษาคนป่วย แต่มีไว้เพื่อสร้างกองทัพที่ยิ่งใหญ่! ยาน้ำศักดิ์สิทธิ์นี้เป็นเพียงส่วนประกอบหนึ่งเท่านั้น หากข้าได้มันมา ข้าจะสามารถปลุกพลังที่แท้จริงของวิหารให้ตื่นขึ้น!” “เพ้อเจ้อ!” ไพรสวนกลับ “เจ้านั่นแหละคือผู้ที่จะนำหายนะมาสู่ที่นี่! พลังแห่งวิหารมีไว้เพื่อปกป้อง ไม่ใช่เพื่อทำลาย!” “มันขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นผู้ใช้มันต่างหาก” มาร์คัสกล่าวด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม “และข้าคือผู้ที่เหมาะสมที่สุด!” ขณะที่ไพรและมาร์คัสกำลังต่อสู้อย่างดุเดือด เอลล่าก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ เธอเห็นว่าลูกน้องของมาร์คัสคนหนึ่งที่ได้รับคำสั่งให้เฝ้านับบรรจุยาน้ำศักดิ์สิทธิ์ กำลังค่อยๆ เดินเบาๆ ออกไปทางด้านหลังของโรงหมอหลวง “ไพร!” เอลล่าร้องเรียก “คนนั้น! เขากำลังจะเอาขวดไป!” ไพรได้ยินเสียงของเอลล่า เขามองไปยังทิศทางที่เธอชี้ และเห็นลูกน้องมาร์คัสคนนั้นกำลังจะหายลับไปหลังมุมตึก “เจ้าเล่ห์!” ไพรสบถ เขาตัดสินใจที่จะเสี่ยง เขาพุ่งเข้าใส่กลางวงล้อมของลูกน้องมาร์คัสอย่างบ้าคลั่ง เขาใช้ดาบของเขาฟาดฟันไปทั่ว สร้างความโกลาหลให้เกิดขึ้น “หยุดมันเดี๋ยวนี้!” มาร์คัสตะโกนสั่ง แต่ลูกน้องของเขาก็ไม่สามารถหยุดการโจมตีที่รวดเร็วและรุนแรงของไพรได้ ไพรสามารถฝ่าวงล้อมเข้าไปได้สำเร็จ เขาพุ่งตรงไปยังทางด้านหลังของโรงหมอหลวง เขาเห็นลูกน้องมาร์คัสกำลังจะปีนขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่ “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” ไพรตะโกน แต่ลูกน้องมาร์คัสก็ไม่ยอมหยุด เขาพยายามกระโดดขึ้นรถม้า ไพรไม่รีรอ เขาพุ่งเข้าคว้าข้อเท้าของลูกน้องมาร์คัสไว้ ทำให้เขาล้มลงไปกองกับพื้น ขวดบรรจุยาน้ำศักดิ์สิทธิ์กระเด็นหลุดมือไป “ไม่นะ!” ลูกน้องมาร์คัสอุทาน เขาพยายามดิ้นรนให้หลุดจากมือของไพร “ข้าจะไม่มีวันยอมให้เจ้าเอาไป!” ไพรพูดเสียงหอบ เขาใช้ดาบจ่อไปที่คอของลูกน้องมาร์คัส “วางอาวุธซะ แล้วมอบขวดนั้นมา!” ลูกน้องมาร์คัสเห็นว่าสถานการณ์เสียเปรียบ เขาจำใจต้องยอมวางอาวุธลง แล้วยื่นขวดบรรจุยาน้ำศักดิ์สิทธิ์ให้กับไพร ในขณะเดียวกัน มาร์คัสที่เห็นเหตุการณ์ก็โกรธจัด “เจ้าโง่! ข้าจะฆ่าเจ้า!” เขาทิ้งดาบแห่งเงาแล้วพุ่งเข้าใส่ไพรด้วยมือเปล่า แต่ไพรก็ไม่ได้อ่อนแอไปกว่า เขาปล่อยลูกน้องมาร์คัสแล้วหันมาเผชิญหน้ากับมาร์คัส “แกมันก็แค่คนขี้ขลาดที่ต้องพึ่งพาอาวุธชั่วร้าย!” ไพรตะโกน “แกไม่มีวันเข้าใจพลังที่แท้จริงของยาน้ำศักดิ์สิทธิ์นี้!” “ข้าจะพิสูจน์ให้แกเห็น!” มาร์คัสตอบ เขาพุ่งเข้าต่อยไพรอย่างแรง แต่ไพรก็หลบได้ทัน เขาตอบโต้ด้วยการเตะเข้าที่ลำตัวของมาร์คัส ทำให้มาร์คัสกระเด็นไปเล็กน้อย “เจ้าคิดว่าพลังของวิหารมีไว้เพื่ออะไรกันแน่” ไพรถามขณะที่กำลังปะทะกับมาร์คัส “มันไม่ใช่แค่พลังในการรักษา แต่เป็นพลังในการฟื้นฟู พลังในการสร้างสรรค์! และพลังในการปกป้อง!” “นั่นมันก็เป็นเพียงพลังส่วนหนึ่งเท่านั้น!” มาร์คัสสวนกลับ “พลังที่แท้จริงคืออำนาจ! อำนาจที่จะควบคุมทุกสิ่ง!” “อำนาจที่ได้มาโดยไม่ถูกต้อง ย่อมไม่ยั่งยืน!” ไพรกล่าว เขารู้สึกว่าร่างกายของเขาเริ่มอ่อนล้าจากการต่อสู้ที่ยาวนาน แต่เขายังคงกัดฟันสู้ต่อไป เอลล่าและผู้นำหมู่บ้านได้เข้ามาช่วยกันปฐมพยาบาลผู้ป่วยที่ได้รับบาดเจ็บ และพยายามควบคุมสถานการณ์ที่วุ่นวาย “มาร์คัส! เจ้าคิดว่าเจ้าจะหนีไปได้หรือไง!” เสียงใหม่ดังขึ้นมาจากทางเข้าโรงหมอหลวง เป็นเสียงที่คุ้นเคยของหัวหน้าองครักษ์ประจำเมือง หัวหน้าองครักษ์พร้อมด้วยทหารอีกหลายนายปรากฏตัวขึ้น พวกเขาสวมชุดเกราะเต็มยศและถือดาบพร้อมรบ “หัวหน้าองครักษ์!” มาร์คัสอุทานด้วยความตกใจ “พวกเจ้ามาทำไมที่นี่!” “เราได้รับรายงานเรื่องพฤติกรรมอันไม่เหมาะสมของท่าน” หัวหน้าองครักษ์กล่าวเสียงเข้ม “และการพยายามช่วงชิงสิ่งของสำคัญของเมือง” “นี่มันเรื่องเข้าใจผิด!” มาร์คัสพยายามแก้ตัว “ไม่มีการเข้าใจผิดใดๆ ทั้งสิ้น” หัวหน้าองครักษ์กล่าว “ท่านถูกจับในข้อหาก่อความวุ่นวาย พยายามปล้น และใช้กำลังทำร้ายประชาชน” มาร์คัสหน้าเสีย เขาหันไปมองลูกน้องของเขา แต่พวกเขาก็ยืนนิ่ง ไม่กล้าที่จะขัดขืนคำสั่งของหัวหน้าองครักษ์ “เจ้าทำอะไรลงไป รู้ตัวบ้างไหม มาร์คัส!” ไพรกล่าว เขาเดินเข้าไปใกล้ มาร์คัสหน้าซีดเผือด “แต่…แต่ยาน้ำศักดิ์สิทธิ์…” มาร์คัสพยายามจะอ้าง “ยาน้ำศักดิ์สิทธิ์นี้มีไว้เพื่อรักษาผู้คน ไม่ใช่เพื่อสนองความต้องการอันเห็นแก่ตัวของเจ้า” หัวหน้าองครักษ์กล่าว “ท่านจะถูกนำตัวไปดำเนินคดีตามกฎหมาย” มาร์คัสถูกทหารล้อมตัวไว้ เขาพยายามจะต่อสู้ขัดขืน แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะทหารที่แข็งแกร่งกว่าได้ “ข้าจะกลับมา!” มาร์คัสตะโกนก่อนที่จะถูกพาตัวออกไป “ข้าจะกลับมาเอาสิ่งที่ข้าต้องการ!” ไพรยืนมองการจากไปของมาร์คัสด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งโล่งใจ และยังคงมีความกังวลอยู่เล็กน้อย เขาหันไปมองเอลล่าและผู้นำหมู่บ้าน “เราทำสำเร็จแล้ว” เอลล่ากล่าวด้วยรอยยิ้มที่อ่อนแรง “ยังไม่จบง่ายๆ หรอก” ไพรตอบ “มาร์คัสอาจจะจากไปแล้ว แต่แผนการอันชั่วร้ายของเขาก็ยังคงอยู่”