แสงสีทองจากสร้อยคอแห่งแสงแดดปะทะเข้ากับความมืดมิดที่แผ่ออกมาจากเงามายา เกิดเป็นแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงจนพื้นดินบริเวณนั้นสั่นคลอน เอลล่ารู้สึกถึงพลังงานอันมหาศาลที่ไหลผ่านร่างกาย เธอต้องใช้สมาธิอย่างหนักเพื่อควบคุมมัน "เด็กน้อย เจ้าคิดว่าพลังเล็กๆ น้อยๆ ของเจ้าจะต้านทานข้าได้งั้นหรือ" เสียงของเงามายาดังก้อง มันหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ข้าคือความว่างเปล่า คือความสิ้นหวัง ข้าคือผู้ที่จะกลืนกินแสงสว่างทั้งหมด!" เงามายาพุ่งเข้าใส่เอลล่าด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ เอลล่าแทบจะตั้งตัวไม่ทัน เธอหลบหลีกอย่างฉิวเฉียด ความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของมันทำให้เธอรู้สึกราวกับจะแข็งทื่อ "เอลล่า! ใช้พลังแห่งการรักษา!" คุณปู่ตะโกนสั่งจากด้านหลัง เอลล่าสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอรวบรวมสมาธิ นึกถึงภาพของดอกไม้ที่เบ่งบาน ใบหญ้าที่เขียวขจี นึกถึงความอบอุ่นของแสงแดดที่สาดส่องลงมา เธอค่อยๆ ยกมือข้างหนึ่งขึ้น สร้อยคอเปล่งแสงสีทองอ่อนโยนออกมา "จงดับสูญไปเสีย!" เอลล่าตะโกน พลังงานแห่งการรักษาพุ่งออกไป ปะทะเข้ากับร่างของเงามายา แต่แทนที่จะทำให้มันอ่อนแอลง พลังงานนั้นกลับถูกดูดซับเข้าไปในร่างของมัน ราวกับว่าความมืดมิดของมันยิ่งกระหายแสงสว่างมากขึ้น "ไร้ประโยชน์!" เงามายาตะคอก มันหัวเราะเยาะ "แสงสว่างของเจ้ามีแต่จะยิ่งทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้น!" เอลล่าตกใจ เธอไม่เคยคิดว่าพลังของสร้อยคอจะถูกใช้ในลักษณะนี้ "เป็นไปได้อย่างไร" "ทุกพลังย่อมมีด้านตรงข้ามของมัน เด็กน้อย" เสียงของคุณปูดังขึ้น "เจ้ากำลังใช้พลังแห่งการรักษา ซึ่งก็คือพลังที่สร้างสรรค์ แต่เงามายาคือพลังแห่งการทำลายล้าง มันสามารถดูดซับพลังงานที่ตรงข้ามกับมันเพื่อเสริมความแข็งแกร่งของตนเองได้" เอลล่าเริ่มเข้าใจ "หมายความว่า... หนูไม่ควรใช้พลังนี้กับมันอย่างนั้นหรือคะ" "ถูกต้อง" คุณปู่กล่าว "เจ้าต้องใช้พลังแห่งการป้องกัน พลังที่จะขับไล่ความมืดมิด ไม่ใช่การเข้าปะทะโดยตรง" เอลล่าครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว เธอทบทวนสิ่งที่ได้เรียนรู้จากตำราโบราณ นึกถึงคาถาและบทสวดที่เกี่ยวกับการสร้างเกราะป้องกัน "ลองนึกถึงแสงอรุณ" คุณปู่แนะนำ "แสงแห่งการเริ่มต้นใหม่ แสงที่ขับไล่ความมืดมิดในยามเช้า" เอลล่าหลับตาลง เธอพยายามนึกถึงภาพของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะขึ้น ขับไล่ความมืดของราตรี ภาพของแสงสีส้มอมชมพูที่ค่อยๆ แผ่กระจายไปทั่วท้องฟ้า เธอรู้สึกถึงพลังงานที่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่ความอบอุ่นนุ่มนวลเหมือนแสงแดดในยามกลางวัน แต่มันเป็นพลังที่บริสุทธิ์และทรงพลัง "แสงแห่งการปกป้อง จงปรากฏ!" เอลล่าเปล่งเสียง สร้อยคอเปล่งประกายสีทองอร่าม ยิ่งกว่าครั้งไหนๆ แสงสว่างนั้นก่อตัวเป็นกำแพงที่มองไม่เห็น ล้อมรอบตัวเธอและคุณปู่เอาไว้ เงามายาชะงักกึก มันสัมผัสได้ถึงพลังที่แตกต่างออกไป ดวงตาของมันเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ "นี่มัน... พลังอะไรกัน!" มันคำราม "นี่คือพลังแห่งแสงอรุณ" เอลล่าตอบอย่างมั่นคง "พลังที่จะขับไล่ความมืดมิดเช่นแก!" เงามายาพยายามจะทะลวงผ่านกำแพงแสงนั้น แต่มันไม่สามารถทำได้ แสงสว่างนั้นร้อนแรงราวกับเปลวไฟของดวงอาทิตย์สำหรับมัน มันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด "เจ้า... เจ้าจะเสียใจที่ทำแบบนี้!" เงามายาขู่ มันค่อยๆ ถอยห่างออกไป ร่างของมันเริ่มเลือนราง หายไปในความมืดของป่า เอลล่าถอนหายใจด้วยความโล่งอก กำแพงแสงค่อยๆ จางหายไป เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น รู้สึกหมดแรง "เจ้าทำได้ดีมาก เอลล่า" คุณปู่เข้ามาประคองเธอ "เจ้าได้เรียนรู้บทเรียนที่สำคัญในวันนี้" "หนูเกือบจะทำพลาดแล้วค่ะคุณปู่" เอลล่ากล่าว เสียงยังคงสั่นเครือ "หนูไม่คิดว่าพลังของหนูจะถูกใช้ในทางที่ผิดได้" "ไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอก เอลล่า" คุณปู่ปลอบ "สิ่งสำคัญคือการได้เรียนรู้จากความผิดพลาด และการก้าวต่อไปอย่างเข้มแข็ง" คืนนั้น เอลล่าแทบจะไม่ได้หลับ เธอครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตลอดทั้งคืน ความแข็งแกร่งของเงามายาทำให้เธอหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ยิ่งกระตุ้นให้เธออยากฝึกฝนตนเองให้มากขึ้น "หนูไม่อยากให้มีใครต้องมาเจอแบบนี้อีก" เธอพึมพำกับตัวเอง "หนูจะปกป้องทุกคนให้ได้" เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อแสงอาทิตย์แรกสาดส่องลงมา เอลล่าก็ลุกขึ้นยืนอย่างแน่วแน่ เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ที่ยาวนาน เธอมองไปยังทิศที่เงามายาหายลับไป แววตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ข้าจะรอวันที่เจ้าแข็งแกร่งพอจะเผชิญหน้ากับข้าอีกครั้ง" เธอพูดกับความว่างเปล่า "และเมื่อถึงวันนั้น ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าทำร้ายใครได้อีก"