เมื่อเอลล่าและเลโอกลับมาถึงหมู่บ้าน ชาวบ้านต่างก็รีบเข้ามาสอบถามด้วยความเป็นห่วง พวกเขารู้ดีว่าทั้งสองคนออกไปสำรวจสถานที่ที่อันตรายที่สุดแห่งหนึ่งในป่า "เป็นยังไงบ้าง?" ลุงเคนถาม สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "เจออะไรมาบ้าง?" เอลล่ามองไปรอบๆ เห็นสายตาของชาวบ้านที่เต็มไปด้วยความหวังและความคาดหวัง เธอสูดหายใจลึก แล้วเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในถ้ำน้ำตกให้ฟัง ตั้งแต่การค้นพบผนังถ้ำที่มีลวดลายโบราณ ไปจนถึงการปรากฏตัวของเงามายา และภาพประวัติศาสตร์ที่ฉายออกมา "เจ้ากำลังจะบอกว่า... เงามายาคือสิ่งที่พยายามจะขโมยพลังจากวัตถุโบราณที่เรียกว่า 'ดวงประทีปแห่งแสง' น่ะรึ?" ชายชราคนหนึ่งในหมู่บ้านถาม ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย "ใช่ค่ะ" เอลล่าตอบ "และดูเหมือนว่าดวงประทีปแห่งแสงนั้น จะเป็นต้นกำเนิดของพลังในสร้อยคอของดิฉันด้วย" "แล้วสัญลักษณ์ที่เจ้าเห็นบนผนังถ้ำล่ะ?" ลุงเคนถาม "มันคือสัญลักษณ์เดียวกันกับที่อยู่บนสร้อยคอของดิฉันค่ะ" เอลล่าอธิบาย "ข้าเชื่อว่ามันคือสัญลักษณ์แห่งการผนึก และอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการควบคุมพลังของสร้อยคอ หรือแม้กระทั่ง... การขับไล่เงามายาอย่างถาวร" ชาวบ้านต่างพากันซุบซิบด้วยความตื่นเต้น ความลับที่ซ่อนอยู่ในถ้ำน้ำตกนั้น ช่างน่าเหลือเชื่อเกินกว่าที่พวกเขาจะคาดคิด "แต่ถ้ำนั่น... มันพังทลายไปแล้ว" ชาวบ้านคนหนึ่งกล่าวด้วยความผิดหวัง "แล้วเราจะหาเบาะแสเพิ่มเติมได้ยังไง?" "นั่นคือปัญหาค่ะ" เอลล่าถอนหายใจ "เราสูญเสียโอกาสที่จะศึกษาเพิ่มเติมไปแล้ว" ขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง "บางที... อาจจะยังมีทางอื่น" ทุกคนหันไปมอง เห็นชายชราคนหนึ่งก้าวออกมาจากกลุ่ม เขาคือผู้เฒ่าประจำหมู่บ้าน ผู้ที่ชาวบ้านเคารพนับถือในความรู้และประสบการณ์ ชายชราผู้นี้ไม่ค่อยปรากฏตัวให้เห็นนัก มักจะเก็บตัวอยู่ตามลำพัง "ท่านผู้เฒ่า!" ชาวบ้านทุกคนกล่าวพร้อมกันด้วยความเคารพ "ท่านผู้เฒ่าหมายความว่าอย่างไร" เอลล่าถาม "ข้าเคยได้ยินตำนานเล่าขานเกี่ยวกับสถานที่แห่งหนึ่ง" ชายชรากล่าวเสียงแหบพร่า "สถานที่ที่ถูกเรียกว่า 'หอสมุดแห่งดวงดาว' ว่ากันว่าเป็นที่เก็บรวบรวมความรู้โบราณ และอาจมีข้อมูลเกี่ยวกับ 'ดวงประทีปแห่งแสง' และ 'เงามายา' อยู่ที่นั่น" "หอสมุดแห่งดวงดาว?" เอลล่าทวนคำ "อยู่ที่ไหนหรือคะ?" "เป็นสถานที่ที่อันตรายยิ่งกว่าป่าแห่งนี้เสียอีก" ชายชรากล่าว "มันตั้งอยู่บนยอดเขาที่สูงที่สุดในอาณาเขตของเรา และมีทางเข้าเพียงทางเดียวเท่านั้นที่เปิดออกในช่วงเวลาที่เหมาะสม" "แล้วเราจะไปที่นั่นได้อย่างไร" เลโอถาม "ตำนานกล่าวว่า... ทางเข้าจะปรากฏขึ้นเมื่อดาวฤกษ์ดวงหนึ่งโคจรมาอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง" ชายชราอธิบาย "และต้องอาศัยกุญแจสำคัญในการเปิดประตู" "กุญแจสำคัญ?" เอลล่าถาม "ใช่... กุญแจที่ถูกเรียกว่า 'หัวใจแห่งแสง' ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ 'ดวงประทีปแห่งแสง' นั่นเอง" ชายชราตอบ "ถ้าเจ้ามีสร้อยคอแห่งแสงแดด... บางทีเจ้าอาจจะเป็นผู้ที่สามารถหากุญแจนั้นเจอ" เอลล่ารู้สึกใจเต้นแรง หัวใจแห่งแสง? มันมีความเกี่ยวพันกับสร้อยคอของเธออย่างแน่นอน "แต่... ท่านผู้เฒ่า" ลุงเคนกล่าวอย่างกังวล "การเดินทางขึ้นไปยังยอดเขาที่สูงที่สุดนั้น อันตรายเกินไป พวกเราไม่เคยมีใครไปถึงเลย" "ข้ารู้" ชายชราพยักหน้า "แต่ถ้าเราต้องการความรู้ที่จะสามารถต่อกรกับเงามายาได้... นี่อาจจะเป็นหนทางเดียวที่เราเหลืออยู่" เอลล่ามองไปที่สร้อยคอของเธอ ความอบอุ่นของมันดูเหมือนจะตอบรับคำพูดของชายชรา เธอสัมผัสได้ถึงพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน "ข้าจะไปค่ะ" เอลล่ากล่าวเสียงหนักแน่น "ข้าจะไปตามหาหอสมุดแห่งดวงดาว และจะหา 'หัวใจแห่งแสง' ให้พบ" "ข้าจะไปด้วย" เลโอประกาศทันที "และข้าก็จะไปด้วย" ลุงเคนกล่าว "เจ้าจะไปที่ไหน ข้าก็จะไปด้วย" ชายชรามองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม "ดี... งั้นพวกเจ้าต้องเตรียมตัวให้พร้อม" ชายชราพาเอลล่าและเลโอไปยังกระท่อมเล็กๆ ที่อยู่ห่างออกไปจากหมู่บ้าน เขาเปิดหีบไม้เก่าแก่ใบหนึ่งออก ข้างในนั้นมีแผนที่โบราณที่ทำจากหนังสัตว์ และเครื่องมือบางอย่างที่ดูประหลาด "นี่คือแผนที่ที่จะนำทางพวกเจ้าไปยังฐานของภูเขา" ชายชราอธิบาย "ส่วนสิ่งนี้..." เขายื่นอุปกรณ์บางอย่างที่ดูเหมือนเข็มทิศประหลาดให้กับเอลล่า "มันจะช่วยนำทางพวกเจ้าไปยังทางเข้าหอสมุด เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม" "แล้วเรื่อง 'หัวใจแห่งแสง' ล่ะคะ" เอลล่าถาม "ตำนานกล่าวว่า 'หัวใจแห่งแสง' ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมา แต่มันคือ... พลังงานที่สถิตอยู่ในผู้ที่ถูกเลือก" ชายชรากล่าว "และข้าเชื่อว่า... ผู้ที่ถูกเลือกคนนั้น... ก็คือเจ้า เอลล่า" เอลล่าอึ้งไป เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีความสำคัญถึงขนาดนี้ "แต่... ข้าไม่เข้าใจ" เอลล่ากล่าว "ข้าเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดา" "ไม่มีใครเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาหรอกเอลล่า" ชายชราตอบ "พลังที่อยู่ในตัวเจ้า... พลังที่ไหลเวียนผ่านสร้อยคอแห่งแสงแดด... มันคือสิ่งที่ทำให้เจ้าพิเศษ" "แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าเมื่อไหร่คือเวลาที่เหมาะสม" เลโอถาม "ดาวฤกษ์ดวงนั้น... ชื่อว่า 'ดาวประกายพรึก'" ชายชราชี้ไปยังท้องฟ้าที่เริ่มปรากฏดาว "เมื่อดาวประกายพรึกส่องสว่างที่สุดบนท้องฟ้า... นั่นแหละคือสัญญาณ" "แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าเราจะหา 'หัวใจแห่งแสง' เจอ" "ลองใช้สัญชาตญาณของเจ้าดู" ชายชรากล่าว "เมื่อเจ้าสัมผัสถึงพลังงานที่สอดคล้องกับสร้อยคอของเจ้า... นั่นแหละคือทิศทาง" เอลล่าพยักหน้า เธอรู้สึกถึงความรับผิดชอบที่หนักอึ้ง แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความหวังที่เบ่งบานขึ้นมาในหัวใจ "ขอบคุณมากค่ะท่านผู้เฒ่า" เอลล่ากล่าวด้วยความซาบซึ้ง "จงระวังตัวให้ดี" ชายชราเตือน "การเดินทางครั้งนี้อาจจะยากลำบากกว่าที่เจ้าคิด... และบางที... เงามายาอาจจะรู้เรื่องนี้แล้วก็ได้" คำพูดของชายชราทำให้เอลล่ารู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง เธอรู้ดีว่าการค้นหา 'หัวใจแห่งแสง' และการเผชิญหน้ากับเงามายาในครั้งนี้ จะเป็นการทดสอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเธอ ก่อนที่พวกเขาจะออกเดินทาง ลุงเคนก็เข้ามาสวมกอดเอลล่า "ดูแลตัวเองนะหลานรัก" "ข้าจะดูแลตัวเองค่ะลุง" เอลล่าตอบ "และข้าจะกลับมาพร้อมกับความหวัง" เลโอเองก็ยิ้มให้เอลล่า "เราจะทำสำเร็จไปด้วยกัน" เช้าวันรุ่งขึ้น เอลล่า เลโอ และลุงเคน ออกเดินทางสู่ยอดเขาอันสูงชัน พวกเขามีเสบียงที่จำเป็น และแผนที่โบราณที่ได้รับมาจากชายชรา บรรยากาศรอบตัวยังคงเงียบสงัด แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่ากลัว หากแต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความหวัง "ดูเหมือนว่าดาวประกายพรึกจะเริ่มส่องสว่างแล้ว" ลุงเคนชี้ไปยังดาวดวงหนึ่งบนท้องฟ้าที่ดูเหมือนจะสุกสว่างกว่าดาวดวงอื่น "ใช่ค่ะ" เอลล่ามองตาม "คงอีกไม่นาน... เราต้องเร่งเดินทาง" ขณะที่พวกเขาปีนป่ายขึ้นไปบนภูเขา ลมเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ อากาศก็เริ่มหนาวจัด พวกเขาต้องใช้ความระมัดระวังในการก้าวเดินทุกย่างก้าว "เจ้าสัมผัสถึงอะไรไหมเอลล่า" เลโอถามขณะที่เขาช่วยพยุงเอลล่าขึ้นไปยังก้อนหินที่สูงชัน เอลล่าหลับตาลง พยายามสัมผัสถึงพลังงานรอบตัว "มีบางอย่าง... เหมือนกับพลังงานที่เคยรู้สึกในถ้ำ... แต่มันอ่อนแรงกว่า... และดูเหมือนจะถูกปกปิดไว้" "บางที... อาจจะเป็นที่ทางเข้าหอสมุด" ลุงเคนคาดเดา พวกเขาเดินทางต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงบริเวณหน้าผาสูงชัน ที่ดูเหมือนจะไม่มีทางไปต่อได้แล้ว "เรามาถึงทางตันแล้วรึ?" เลโอถามด้วยความผิดหวัง "รึเปล่า" เอลล่าพูด พลางหยิบอุปกรณ์ที่ชายชราให้มาขึ้นมา มันคือเข็มทิศประหลาดที่หน้าปัดมีสัญลักษณ์คล้ายกับดวงดาว "ตามที่ท่านผู้เฒ่าบอก... เราต้องรอให้ดาวประกายพรึกส่องสว่างที่สุด" พวกเขานั่งรออยู่ริมหน้าผา อากาศหนาวเย็นจนแทบจะแข็ง ความหวังเริ่มริบหรี่ลงทีละน้อย แต่แล้ว... ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนสี ดาวประกายพรึกที่เคยสุกสว่าง ก็ยิ่งทวีความสว่างไสวขึ้นไปอีก ราวกับดวงตะวันดวงใหม่ที่กำลังจะขึ้น "มันกำลังมาแล้ว!" เอลล่าอุทาน ทันใดนั้น เข็มทิศประหลาดในมือของเอลล่าก็เริ่มหมุนอย่างรวดเร็ว เข็มชี้ไปยังจุดๆ หนึ่งบนหน้าผาที่ดูเหมือนจะว่างเปล่า "ตรงนั้น!" เอลล่าตะโกน "ทางเข้าอยู่ที่นั่น!" พวกเขาพากันลุกขึ้น แล้วเดินตรงไปยังจุดที่เข็มทิศชี้ ปรากฏว่าที่นั่นมีผนังหินทึบอยู่ "แต่... มันไม่มีทางเข้าตรงนี้เลย" ลุงเคนพูด "ใจเย็นๆ" เอลล่ากล่าว "ลองใช้สัญลักษณ์นี้ดู" เอลล่าเอามือข้างหนึ่งวางทาบลงบนผนังหิน ขณะที่อีกข้างหนึ่งจับสร้อยคอแห่งแสงแดดไว้ เธอนึกถึงภาพในถ้ำ ความทรงจำของดวงดาว และคำพูดของชายชรา "ข้าคือผู้สืบทอด... ข้าต้องการความรู้..." พลัน ผนังหินก็เริ่มสั่นสะเทือน แสงสีทองอบอุ่นส่องประกายออกมาจากรอยแยกเล็กๆ ที่ปรากฏขึ้นบนผนังหิน รอยแยกเหล่านั้นค่อยๆ ขยายออก เผยให้เห็นทางเข้าที่มืดมิด "มันเปิดแล้ว!" เลโอร้องด้วยความตื่นเต้น "เราต้องเข้าไปแล้ว" เอลล่ากล่าว "ก่อนที่มันจะปิดลงอีกครั้ง" พวกเขามองหน้ากันด้วยความมุ่งมั่น แล้วก้าวเท้าเข้าไปในความมืดมิดของหอสมุดแห่งดวงดาว