หลังจากการเผชิญหน้าอันดุเดือดกับผู้สลายมังกร คาล ลิเลีย และมาร์ค กลับมาที่หอสมุดโบราณอีกครั้ง พวกเขาไม่ได้กลับมาเพื่อพักผ่อน แต่เพื่อค้นหาคำตอบที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ เสียงของมังกรโบราณยังคงก้องกังวานในความคิดของพวกเขา ชี้แนะให้พวกเขากลับไปทบทวนตำราโบราณอีกครั้ง เพื่อค้นหาเบาะแสเกี่ยวกับต้นตอของความเจ็บปวดที่ก่อกำเนิดผู้สลายมังกร "ข้ายังคงรู้สึกถึงพลังงานของมันอยู่เลย" ลิเลียกล่าว พลางลูบแขนเบาๆ "แม้จะถูกทำลายไปแล้ว แต่ความรู้สึกเกลียดชังนั้นมันรุนแรงจริงๆ" "นั่นเป็นเพราะมันถูกสร้างขึ้นจากความรู้สึกเหล่านั้น" คาลอธิบาย "เหมือนกับบาดแผลที่ยังคงเจ็บปวดอยู่ แม้จะถูกปิดไว้อย่างดี" มาร์คเดินไปหยิบตำราเล่มหนาที่เปิดค้างไว้ขึ้นมา "เราได้อ่านเรื่องราวของยุคมังกรโบราณไปมากแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นส่วนไหนที่อธิบายถึงการกระทำที่โหดร้ายของมังกรเลย" "บางที... เราอาจจะต้องมองหาเรื่องราวที่ไม่ได้ถูกบันทึกไว้อย่างเป็นทางการ" ลิเลียเสนอ "เรื่องราวที่อาจจะถูกซ่อนเร้น หรือถูกลบเลือนไปตามกาลเวลา" คาลครุ่นคิด "ท่านมังกรโบราณบอกว่า 'เงาของอดีตนั้นยาวนานและซับซ้อน' อาจจะมีบางอย่างที่ถูกปิดบังไว้จริงๆ" ทั้งสามคนเริ่มค้นหาตำราและม้วนคัมภีร์ต่างๆ อีกครั้ง พวกเขาพลิกหน้ากระดาษอย่างรวดเร็ว สายตาไล่กวาดไปตามตัวอักษรโบราณที่เรียงรายอยู่บนหน้าเหล่านั้น พวกเขาหวังว่าจะพบเจอกับข้อความที่สามารถเชื่อมโยงไปยังเหตุการณ์ในอดีตที่นำไปสู่การกำเนิดของผู้สลายมังกร เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง แต่ก็ยังไม่พบสิ่งใดที่น่าสนใจเป็นพิเศษ "ข้าเริ่มเหนื่อยแล้ว" มาร์คกล่าว พลางเอนหลังพิงชั้นหนังสือ "เราจะหาเจอจริงๆ หรือนี่?" "เราต้องไม่ยอมแพ้" คาลกล่าว "ถ้าเราจะหยุดยั้งภัยคุกคามนี้ เราต้องเข้าใจมันให้ถ่องแท้" ลิเลียเดินไปหยุดอยู่ที่ชั้นหนังสือมุมหนึ่งที่ดูเก่าแก่กว่าชั้นอื่นๆ เธอสังเกตเห็นม้วนคัมภีร์ที่ดูแตกต่างจากเล่มอื่นอย่างเห็นได้ชัด มันถูกมัดด้วยเชือกหนังสีเข้ม และมีตราประทับโบราณที่ดูแปลกตาอยู่บนนั้น "นี่อะไรน่ะ?" ลิเลียพึมพำ เธอยื่นมือไปหยิบม้วนคัมภีร์นั้นออกมาอย่างระมัดระวัง "มีอะไรหรือลิเลีย?" คาลถาม เมื่อเห็นท่าทางของเธอ "ข้าไม่แน่ใจ" เธอกล่าว "แต่ม้วนคัมภีร์นี้ดูเก่าแก่มาก และข้าไม่เคยเห็นตราประทับแบบนี้มาก่อน" ทั้งสามคนรุมล้อมเข้าไปดู ลิเลียค่อยๆ แกะเชือกหนังออกอย่างเบามือ และคลี่ม้วนคัมภีร์ออก เผยให้เห็นข้อความที่เขียนด้วยหมึกสีซีดจาง "นี่มัน... ภาษาโบราณมาก" มาร์คกล่าว "ข้าแทบจะอ่านไม่ออกเลย" "ให้ข้าลองดู" คาลกล่าว เขามองไปยังตัวอักษรเหล่านั้น และนึกถึงภาษาที่เขาเคยได้ยินจากมังกรโบราณบางส่วน เขาสามารถถอดความหมายบางอย่างออกมาได้ "มันคือ... บันทึกส่วนตัว" คาลกล่าว "เขียนโดย... มังกรตนหนึ่งที่ชื่อว่า 'ซาเรน' เป็นบันทึกเกี่ยวกับ... เหตุการณ์ที่น่าเศร้า" "เหตุการณ์อะไร?" ลิเลียถามอย่างกระตือรือร้น คาลอ่านต่อไป "ซาเรนเขียนว่า... ในยุคสมัยที่มังกรมีอำนาจสูงสุด... มีมังกรตนหนึ่งที่ชื่อว่า 'อาทอร์' ผู้ทรงพลังและหยิ่งทะนง... ได้ใช้กำลังของตนเองในการยึดครองอาณาเขตของเผ่าพันธุ์อื่น... เขาสั่งให้เผ่าพันธุ์อื่นๆ จงสวามิภักดิ์ หรือไม่ก็ต้องพบกับความพินาศ" "อาทอร์..." ลิเลียทวนคำ "เป็นมังกรที่น่ารังเกียจเสียจริง" "ซาเรนพยายามจะห้ามปรามอาทอร์" คาลอ่านต่อไป "แต่เขากลับไม่ฟัง เขาเชื่อว่าพลังของมังกรคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุด และเผ่าพันธุ์อื่นก็สมควรที่จะอยู่ใต้การปกครองของมังกร" "นั่นคือจุดเริ่มต้นของความขัดแย้งสินะ" มาร์คกล่าว "ใช่" คาลอ่านต่อไป "การกระทำของอาทอร์ ทำให้เกิดความเกลียดชังและความหวาดกลัวอย่างรุนแรงในหมู่เผ่าพันธุ์อื่นๆ... พวกเขาพยายามต่อสู้ แต่ก็ไม่อาจต้านทานพลังของอาทอร์ได้... หลายเผ่าพันธุ์ล่มสลาย... หลายชีวิตสูญสิ้น..." "น่าเศร้าจริงๆ" ลิเลียกล่าว น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "ซาเรนรู้สึกผิดต่อสิ่งที่เกิดขึ้น" คาลอ่าน "เขาพยายามช่วยเหลือเผ่าพันธุ์ที่ตกทุกข์ได้ยาก... และพยายามหาทางยุติความขัดแย้ง... แต่เขาก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเจตจำนงของอาทอร์ได้" "แล้ว... สุดท้ายเกิดอะไรขึ้น?" มาร์คถาม "ในบันทึกสุดท้าย... ซาเรนเขียนว่า... เขาได้เห็นพลังแห่งความแค้นและความเจ็บปวดที่ก่อตัวขึ้นในหมู่ผู้รอดชีวิต... เขาได้เห็นมันรวมตัวกัน... กลายเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว... สิ่งที่พร้อมจะกัดกินทุกสิ่ง... รวมถึงมังกรเอง..." "นั่นคือ... ผู้สลายมังกร!" ลิเลียอุทาน "ใช่" คาลพยักหน้า "ซาเรนบอกว่า... เขาได้พยายามต่อสู้กับพลังนั้น... แต่ก็ไม่อาจต้านทานได้... เขาได้ฝากบันทึกนี้ไว้... หวังว่าสักวันหนึ่ง... จะมีผู้ที่เข้าใจ... และสามารถเยียวยาความเจ็บปวดนี้ได้..." "นี่คือสาส์นจากอดีตกาล" มาร์คกล่าว "เราได้พบต้นตอของปัญหาแล้ว" "แต่มันก็ยิ่งทำให้สถานการณ์ซับซ้อนขึ้น" ลิเลียกล่าว "เราจะเยียวยาความเจ็บปวดที่เกิดจากความเกลียดชังของเผ่าพันธุ์ต่างๆ ที่มีต่อมังกรได้อย่างไร?" "เราอาจจะต้องหาทางพิสูจน์ให้เห็นว่ามังกรทุกตนไม่ได้เป็นเหมือนอาทอร์" คาลกล่าว "เราต้องแสดงให้เห็นถึงพลังแห่งการปกป้องและรักษาสมดุล ที่มังกรอย่างซาเรนและท่านมังกรโบราณมี" "เราต้องแสดงให้เห็นว่าพลังแห่งมังกรที่แท้จริง ไม่ใช่การทำลายล้าง แต่คือการสร้างสรรค์และการเยียวยา" ลิเลียเสริม "เหมือนกับที่เราได้เรียนรู้จากบททดสอบของสุริยันและจันทรา" "เราอาจจะต้องหาทางติดต่อกับผู้รอดชีวิตจากเผ่าพันธุ์เหล่านั้น" มาร์คเสนอ "หรืออย่างน้อยก็หาหลักฐานเพิ่มเติมเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต" "และที่สำคัญที่สุด" คาลกล่าว พลางมองไปยังม้วนคัมภีร์ในมือ "เราต้องหาอัญมณีศักดิ์สิทธิ์ให้เจอ... เพราะมันอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการยุติภัยคุกคามนี้อย่างแท้จริง" ทั้งสามคนมองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยความท้าทายอีกมากมาย แต่การค้นพบในครั้งนี้ได้มอบความหวังและความเข้าใจใหม่ให้กับพวกเขา พวกเขาไม่ใช่แค่ผู้ที่จะตามหาอัญมณี แต่พวกเขายังเป็นผู้ที่จะต้องแก้ไขความบาดหมางในอดีต และนำความสมดุลกลับคืนสู่โลกใบนี้ "เราจะทำมัน" คาลกล่าว ด้วยความมุ่งมั่นที่ฉายชัดในดวงตา "เราจะหาทางยุติเรื่องนี้ให้ได้" ลิเลียและมาร์คพยักหน้าเห็นด้วย พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป ด้วยความรู้ที่ได้รับมาจากบันทึกโบราณ และพลังที่พวกเขาได้ค้นพบในตนเอง