แท่นหินโบราณกลางหุบเขาแห่งเงาสะท้อนส่องแสงสว่างเจิดจ้าจนต้องหรี่ตา อักขระที่เคยปรากฏเลือนรางบัดนี้เด่นชัดราวกับถูกสลักด้วยไฟสีทอง ลิเลียเอื้อมมืออันสั่นเทาไปสัมผัส อุณหภูมิของหินนั้นเย็นเยียบ แต่กลับมีความร้อนผ่าวแล่นผ่านปลายนิ้ว ราวกับว่ากาลเวลาทั้งมวลถูกบีบอัดรวมอยู่ที่จุดนี้ "นี่คือประตูมิติ... ที่แท้จริง" เธอกระซิบเสียงแผ่วเบา พลางเพ่งมองไปยังใจกลางของแท่นหิน ที่ซึ่งแสงสว่างกำลังรวมตัวกันเป็นเกลียวหมุนวน มาร์คยืนมองด้วยความตื่นตะลึง ความรู้สึกอันน่าประหวั่นพรั่นพรึงแล่นไปทั่วร่าง เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่แผ่ออกมาจากประตูมิตินี้ มันคือพลังที่เก่าแก่เกินกว่าจะจินตนาการได้ "ลิเลีย เจ้าแน่ใจหรือ?" เขาถาม เสียงของเขาแหบพร่า "แน่ใจค่ะ" ลิเลียตอบ ดวงตาของเธอเป็นประกายวาววับ "อักขระเหล่านี้... มันคือคำนำทาง สัญลักษณ์แห่งการเดินทางผ่านกาลเวลา" "แต่เราจะรู้ได้อย่างไรว่าที่นี่จะพาเราไปที่ไหน?" มาร์คถามด้วยความกังวล เขาไม่ใช่คนที่จะเชื่ออะไรง่ายๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันเกี่ยวข้องกับการเดินทางข้ามเวลาที่อาจนำมาซึ่งหายนะ "อักขระสุดท้าย... มันบอกว่า 'สู่ใจกลางแห่งต้นกำเนิด'" ลิเลียพึมพำพลางกวาดตามองสัญลักษณ์ที่ปรากฏขึ้นเรื่อยๆ "ที่นั่น... ที่นั่นอาจมีเบาะแสเกี่ยวกับอัญมณีศักดิ์สิทธิ์ที่เราตามหา หรือไม่ก็... อาจเป็นสถานที่ที่พลังของมังกรก่อกำเนิดขึ้น" "ต้นกำเนิด?" มาร์คทวนคำ "แล้วเราจะผ่านเข้าไปได้อย่างไร?" "เราต้อง... ก้าวเข้าไป" ลิเลียกล่าว ดวงตาของเธอประสานกับมาร์ค "เราสองคน... พลังของเรา... มันถูกกำหนดมาแล้ว" มาร์ครู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรง เขาเคยได้ยินเรื่องราวของประตูมิติในตำนานโบราณ แต่ไม่เคยคิดว่าจะได้มาเผชิญหน้ากับมันด้วยตัวเอง "ถ้าหาก... มีอะไรผิดพลาดล่ะ?" "ไม่มีอะไรผิดพลาดหรอกค่ะ" ลิเลียเอ่ยเสียงหนักแน่น "หากเราไม่ทำ เราก็จะไม่มีวันได้คำตอบ และอาณาจักรของเราก็จะตกอยู่ในอันตราย" เธอยื่นมือออกไปหาเขา "พร้อมนะ มาร์ค?" มาร์คมองมือของลิเลียที่ยื่นมาให้ เขาเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเธอ ความเชื่อมั่นในสิ่งที่เธอกำลังทำ เขาพยักหน้า แล้วยื่นมือของตนเองไปจับมือเธอไว้แน่น ขณะที่มือของทั้งสองสัมผัสกัน แสงสว่างจากแท่นหินก็ยิ่งเจิดจ้าขึ้น พลังงานอันรุนแรงโอบล้อมร่างของพวกเขา ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังบีบอัดเข้ามา "สู้ๆ นะ มาร์ค!" ลิเลียตะโกนเสียงดัง "เจ้าก็เหมือนกัน ลิเลีย!" มาร์คตะโกนตอบ เสียงอื้ออึงดังขึ้นในโสตประสาทราวกับเสียงหึ่งของผึ้งนับล้าน ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว กลายเป็นเพียงเส้นแสงหลากสีที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ร่างกายของพวกเขารู้สึกเบาหวิวราวกับจะลอยขึ้นจากพื้น แรงดึงอันมหาศาลดูดกลืนพวกเขาเข้าไปในใจกลางของแสงสว่างนั้น มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกของการถูกฉีกกระชากออกจากความเป็นจริง วินาทีต่อมา ทุกอย่างก็เงียบสงบลง ความรู้สึกเบาหวิวนั้นหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง ราวกับว่าพวกเขาได้ตกลงมาจากที่สูง แต่เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับไม่ใช่พื้นดิน แต่เป็นผืนฟ้าสีทองอร่ามที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด "ที่นี่... ที่ไหน?" มาร์คเอ่ยถาม พลางลุกขึ้นยืนอย่างงงงวย พวกเขาอยู่บนเกาะลอยฟ้าขนาดใหญ่ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ท้องฟ้าสีทองนั้นส่องแสงนวลตา สลับกับริ้วสีรุ้งที่พาดผ่านไปมาเบาๆ พื้นดินที่พวกเขายืนอยู่คือทุ่งหญ้าสีเงินที่เปล่งประกายระยิบระยับ มีต้นไม้รูปร่างประหลาดคล้ายคริสตัลขึ้นแซมอยู่เป็นระยะๆ ดอกไม้สีฟ้าอ่อนที่เบ่งบานส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ชวนให้เคลิบเคลิ้ม "นี่มัน... ไม่เหมือนที่ไหนเลย" ลิเลียกล่าว พลางกวาดตามองไปรอบๆ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "เรามาถึงแล้ว... แดนบรรพกาล?" "บรรพกาล? หมายความว่ายังไง?" มาร์คถาม "อักขระโบราณ... มันมีความหมายลึกซึ้งกว่าที่ฉันคิด" ลิเลียอธิบาย "มันไม่ได้หมายถึงแค่กาลเวลาในอดีต แต่มันหมายถึง 'ต้นกำเนิด' ของทุกสิ่ง... ของพลังแห่งมังกร... ของอาณาจักรของเรา" "แล้วที่นี่มันคืออะไร? เกาะลอยฟ้า? ท้องฟ้าสีทอง?" มาร์คถามอย่างไม่เข้าใจ "ฉันเดาว่า... นี่คือมิติที่ดำรงอยู่ก่อนที่โลกของเราจะถูกสร้างขึ้น" ลิเลียตอบ "ที่ซึ่งพลังบริสุทธิ์ยังคงไหลเวียนอยู่โดยปราศจากการปรุงแต่งใดๆ" ทันใดนั้น เสียงก้องกังวานที่เหมือนเสียงกระดิ่งแก้วดังขึ้นจากเบื้องบน "ผู้ที่มาเยือน... สู่ศูนย์กลางแห่งต้นกำเนิด" ทั้งมาร์คและลิเลียเงยหน้ามองขึ้นไป บนท้องฟ้าสีทองนั้น ปรากฏร่างของสิ่งมีชีวิตที่ไม่เคยเห็นมาก่อน มันมีรูปร่างคล้ายมังกร แต่มีลำตัวที่โปร่งแสง ราวกับทำจากแสงจันทร์ที่รวมตัวกัน ดวงตาของมันส่องประกายสีฟ้าอ่อน และจากปีกของมัน มีละอองแสงสีทองร่วงหล่นลงมา "ท่านคือใคร?" ลิเลียเอ่ยถามด้วยความเคารพ "เราคือผู้พิทักษ์แห่งต้นกำเนิด" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง "เราคือส่วนหนึ่งของพลังที่ให้กำเนิดทุกสิ่ง... รวมทั้งหัตถ์แห่งมังกรและอัญมณีศักดิ์สิทธิ์" มาร์คเบิกตากว้าง "ท่านรู้เรื่องพวกนั้นด้วย?" "ทุกสิ่งที่เป็นส่วนหนึ่งของพลัง... ย่อมอยู่ในความทรงจำของเรา" ผู้พิทักษ์แห่งต้นกำเนิดกล่าว "พวกเจ้าได้เดินทางมาถึงจุดที่ถูกต้อง เพื่อไขความลับที่ซ่อนเร้นมานานแสนนาน" "เรามาเพื่อหาอัญมณีศักดิ์สิทธิ์" มาร์คกล่าว "เราต้องการนำมันกลับไปปกป้องอาณาจักรของเรา" "อัญมณีศักดิ์สิทธิ์... ไม่ใช่สิ่งที่จะถูกครอบครอง" เสียงนั้นมีความเศร้าสร้อยเจือปน "มันคือสมดุล... คือหัวใจของพลัง" "หมายความว่าอย่างไร?" ลิเลียถาม "พลังแห่งมังกร... มีสองด้านเสมอ" ผู้พิทักษ์แห่งต้นกำเนิดกล่าว "ด้านที่สร้างสรรค์... และด้านที่ทำลายล้าง อัญมณีศักดิ์สิทธิ์คือสิ่งที่ค้ำจุนสมดุลนั้น หากปราศจากมัน... พลังทั้งสองจะกัดกินกันเอง" มาร์ครู้สึกเหมือนมีบางอย่างกระตุกในใจ "ด้านที่ทำลายล้าง... คือผู้สลายมังกรใช่หรือไม่?" "ถูกต้อง" ผู้พิทักษ์แห่งต้นกำเนิดตอบ "ผู้สลายมังกรคือเงาที่ปรากฏขึ้นเมื่อสมดุลถูกรบกวน เขาคือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อพลังแห่งการทำลายล้างมีอำนาจเหนือกว่า" "แล้วเราจะทำอย่างไร... เพื่อให้ได้อัญมณีศักดิ์สิทธิ์มา?" ลิเลียถามอย่างร้อนรน "เจ้าต้องเข้าใจ... ความหมายที่แท้จริงของพลัง" ผู้พิทักษ์แห่งต้นกำเนิดกล่าว "ไม่ใช่การครอบครอง... แต่คือการเป็นส่วนหนึ่งของมัน" ขณะนั้นเอง มาร์ครู้สึกถึงพลังที่ตื่นขึ้นในตัวเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันไม่ใช่พลังที่รุนแรงก้าวร้าว แต่เป็นพลังที่สงบนิ่งและอบอุ่น ราวกับแสงแดดอ่อนๆ ในยามเช้า เขาเห็นลิเลียเองก็มีปฏิกิริยาเช่นเดียวกัน มือของเธอเรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ "พลัง... ของเรา..." มาร์คพึมพำ "หัตถ์แห่งมังกร... และดวงใจแห่งมังกร" ผู้พิทักษ์แห่งต้นกำเนิดกล่าว "เจ้าทั้งสองคือผู้ที่จะนำสมดุลกลับคืนมา" "แต่เราจะทำได้อย่างไร?" มาร์คถาม "จงเชื่อมั่นในตนเอง... และในกันและกัน" เสียงนั้นค่อยๆ จางหายไป พร้อมกับร่างโปร่งแสงของ ผู้พิทักษ์แห่งต้นกำเนิด ท้องฟ้าสีทองเริ่มสั่นไหว เกาะลอยฟ้าเบื้องหน้าเริ่มเลือนราง "เดี๋ยวก่อน!" ลิเลียตะโกน "ท่านยังไม่ได้บอกเราว่าจะหาอัญมณีได้ที่ไหน!" "อัญมณี... อยู่ในตัวเจ้า... และในตัวเขา" เสียงสุดท้ายดังขึ้นก่อนจะเงียบหายไปพร้อมกับภาพตรงหน้า มาร์คและลิเลียรู้สึกถึงแรงดึงดูดอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่การเดินทางข้ามเวลา แต่เป็นการเดินทางกลับสู่ความเป็นจริง ร่างของพวกเขาถูกดูดกลืนกลับเข้าไปในช่องว่างที่เคยเป็นประตูมิติ