ท่ามกลางเปลวไฟสีดำที่ลุกโชนซึ่งกำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง คาลพยายามใช้พลังลมทั้งหมดที่มีสร้างวงเวทย์ป้องกันอันแข็งแกร่งขึ้นมาเพื่อปกป้องตนเองและเอลาร่าจากการเผาไหม้ เขาหายใจหอบหนัก ร่างกายเริ่มอ่อนล้าจากการใช้พลังอย่างต่อเนื่อง แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ "เจ้าไม่สามารถหยุดข้าได้หรอก เจ้ามนุษย์" ผู้สลายมังกรตะโกนก้อง มันรู้สึกถึงพลังงานที่แตกต่างจากคาล มันไม่ใช่พลังแห่งมังกรที่คุ้นเคย แต่เป็นพลังที่บริสุทธิ์และมีศักยภาพแฝงอยู่ "เจ้ามีพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ แต่เจ้ายังไม่เข้าใจมันอย่างแท้จริง" "ข้าจะเข้าใจมัน" คาลตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ "ข้าจะใช้มันเพื่อปกป้องผู้คน" "ปกป้องงั้นรึ" ผู้สลายมังกรหัวเราะอีกครั้ง "เจ้ายังเด็กนัก เจ้าไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับโลกใบนี้ พลังที่แท้จริงคือการครอบครอง ไม่ใช่การปกป้อง! ข้าเคยเป็นส่วนหนึ่งของพวกมังกร แต่พวกมันทรยศข้า! พวกมันพรากทุกสิ่งไปจากข้า!" ดวงตาของมันแดงก่ำไปด้วยความแค้นชิงชัง คาลสังเกตเห็นรอยแผลเป็นที่น่ากลัวบริเวณลำคอของมัน ราวกับว่ามันเคยถูกทำร้ายอย่างแสนสาหัส "เจ้ากำลังหลอกตัวเอง" คาลกล่าว "ความแค้นจะครอบงำเจ้าจนเจ้าไม่เห็นความจริง" "ความจริงคือความอ่อนแอ!" ผู้สลายมังกรตะโกนก้อง "ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นถึงความจริงอันโหดร้ายนี้!" มันพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง คราวนี้มันเปลี่ยนกลยุทธ์ มันไม่ได้พ่นเปลวไฟออกมา แต่ใช้กรงเล็บอันแหลมคมตะปบลงมาอย่างรวดเร็ว คาลพยายามหลบหลีก แต่ก็พลาดท่าถูกกรงเล็บของมันบาดเข้าที่แขน เกิดบาดแผลฉกรรจ์ เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา "คาล!" เอลาร่าร้องด้วยความตกใจ นางรีบเข้ามาพยุงคาลไว้ "ท่านเป็นอะไรมากไหม" "ข้าไม่เป็นไร" คาลกัดฟันตอบ เขามองไปยังบาดแผลของตนเองอย่างรวดเร็ว "พลังของมันไม่ใช่แค่เปลวไฟ แต่ยังเป็นพิษอีกด้วย" "พิษงั้นรึ" ผู้สลายมังกรเย้ยหยัน "เจ้าจะค่อยๆ ตายไปอย่างทรมาน ช้าๆ และเจ็บปวด" คาลรู้สึกถึงความอ่อนแรงที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย พิษกำลังเริ่มออกฤทธิ์ แต่เขาก็ยังไม่ยอมจำนน เขาเงยหน้าขึ้นมองผู้สลายมังกร ดวงตาของเขาฉายแววที่แตกต่างไปจากเดิม มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความมุ่งมั่นอันแรงกล้า "เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วอย่างนั้นรึ" คาลกล่าว "เจ้าไม่รู้เลยว่าพลังที่แท้จริงคืออะไร" ทันใดนั้นเอง ร่างกายของคาลก็เริ่มเรืองแสงขึ้น แสงสีทองอ่อนๆ เปล่งประกายออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่แสงแห่งพลังลมที่เขาเคยใช้ แต่เป็นแสงที่อบอุ่นและทรงพลังอย่างประหลาด "นี่มันอะไรกัน!" ผู้สลายมังกรตกตะลึง "พลังแบบนี้..." "นี่คือพลังแห่งความทรงจำ" คาลพูด เสียงของเขาเริ่มเปลี่ยนไป มันฟังดูทรงพลังและมีอำนาจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ความทรงจำของบรรพชนผู้พิทักษ์อาณาจักร" ภาพเหตุการณ์ในอดีตผุดขึ้นมาในหัวของคาล ภาพของเหล่านักรบผู้กล้าหาญที่ต่อสู้เพื่อปกป้องแผ่นดิน ภาพของมังกรผู้ยิ่งใหญ่ที่ปกป้องผู้คน ภาพของอัญมณีศักดิ์สิทธิ์ที่เปล่งประกายท่ามกลางความมืด "เจ้า... เจ้าได้ปลุกพลังที่ถูกลืมไปแล้วรึ" ผู้สลายมังกรกล่าวอย่างไม่เชื่อสายตา "เป็นไปไม่ได้!" "พลังที่แท้จริงไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะพรากไปได้" คาลกล่าว "มันคือสิ่งที่อยู่ในสายเลือดของเรา" เขาหลับตาลง รวบรวมสมาธิ และปล่อยพลังที่หลับใหลออกมาอย่างเต็มที่ แสงสีทองสว่างวาบขึ้น กลืนกินเปลวไฟสีดำของศัตรูจนหมดสิ้น "เป็นไปไม่ได้!" ผู้สลายมังกรกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง มันไม่สามารถทนต่อพลังบริสุทธิ์นี้ได้ "ข้าจะกลับมา! ข้าจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง!" มันถอยร่นกลับเข้าไปในความมืดของป่า ร่างกายอันใหญ่โตของมันค่อยๆ เลือนหายไป เหลือไว้เพียงเสียงคำรามแห่งความแค้นที่ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท คาลทรุดตัวลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง แสงสีทองรอบตัวเขาค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงร่องรอยของความเหนื่อยอ่อนบนใบหน้า "คาล! ท่านเป็นอะไรมากไหม" เอลาร่ารีบเข้ามาหาเขา "ท่าน..." "ข้า... ข้าไม่เป็นไร" คาลพยายามพูด "ข้าแค่... รู้สึกเหนื่อยมาก" "ท่านปลดปล่อยพลังที่ยิ่งใหญ่มากออกมา" เอลาร่ากล่าวด้วยความทึ่ง "ข้าไม่เคยเห็นพลังแบบนี้มาก่อนเลย" "ข้าก็เหมือนกัน" คาลตอบ "มันเหมือนกับว่า... ความทรงจำของคนอื่นกำลังไหลเข้ามาในหัวของข้า" เขาใช้มือสัมผัสบาดแผลที่แขน พิษของผู้สลายมังกรดูเหมือนจะสลายไปพร้อมกับพลังที่เขาปลดปล่อยออกมา "เราต้องรีบไปจากที่นี่" คาลกล่าว "ข้าไม่แน่ใจว่ามันจะกลับมาอีกเมื่อไหร่" เอลาร่าพยักหน้าเห็นด้วย ทั้งสองประคองกันลุกขึ้นยืน และรีบมุ่งหน้าออกจากป่าโบราณแห่งนั้นอย่างรวดเร็ว หัวใจของพวกเขายังคงเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความหวังใหม่ก่อตัวขึ้นในจิตใจ