เอลาร่าค่อยๆ ลืมตาขึ้น เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบภายในห้องโถงแห่งกระจก เงาของเธอในกระจกบานนั้นได้หายไปแล้ว ราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากความเหนื่อยล้าและความกลัว แต่กลิ่นอายของพลังงานประหลาดที่เธอสัมผัสได้ยังคงติดตรึงอยู่ในอากาศ "เมื่อกี้... ฉันฝันไปเหรอ" เธอถามตัวเอง พยายามขยับร่างกายที่รู้สึกปวดเมื่อยไปทั่ว เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน สังเกตดูรอบๆ ห้องโถงอีกครั้ง กระจกเงาทุกบานยังคงอยู่ที่เดิม แต่ตอนนี้มันดูเหมือนกระจกธรรมดามากกว่าเดิม เงาสะท้อนของเธอก็ดูเป็นปกติ ไม่มีอะไรผิดปกติ "บางที... ฉันอาจจะแค่จินตนาการไปเอง" เธอคิด "แต่ทำไมยายถึงเตือนฉันเรื่องหอคอยนี้ และทำไมประตูถึงเปิดเองได้" เธอตัดสินใจว่าจะไม่คิดมากกับเรื่องนี้อีกต่อไป เธอต้องหาทางออกจากที่นี่ให้ได้ เธอเดินไปสำรวจรอบๆ ห้องโถงอีกครั้ง พยายามมองหาทางออกอื่นนอกเหนือจากประตูบานเดิมที่ปิดสนิท "มีทางออกอื่นไหมนะ" เธอพูด พลางใช้มือเคาะผนังเบาๆ ขณะที่เธอกำลังสำรวจผนังด้านหนึ่ง เธอก็สังเกตเห็นว่ากระจกบานหนึ่งดูแตกต่างไปจากบานอื่นเล็กน้อย มันมีขนาดเล็กกว่าบานอื่นๆ และมีลวดลายคล้ายคลื่นน้ำที่ละเอียดกว่าบานอื่นๆ บนขอบกระจก "อันนี้ดูแปลกๆ" เธอพึมพำ เอลาร่าเอื้อมมือไปสัมผัสที่ขอบกระจกนั้น ทันใดนั้น ผิวของกระจกก็สั่นไหว และภาพสะท้อนของเธอก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง "สวัสดี เอลาร่า" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมาอีกครั้ง เอลาร่าสะดุ้งตกใจ ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "แก! แกกลับมาแล้ว!" เงาในกระจกยิ้ม "ข้าไม่เคยไปไหนเสียหน่อย ข้าคือส่วนหนึ่งของเจ้าเสมอ" "ไม่จริง! เมื่อกี้แกดูน่ากลัวมาก" เอลาร่าเถียง "น่ากลัวสำหรับเจ้า" เงากระจกกล่าว "แต่สำหรับข้า มันคือการปลดปล่อย" "ปลดปล่อยอะไรของแก" "พลัง" เงากระจกตอบ "พลังที่ซ่อนอยู่ในตัวเจ้า พลังที่รอวันให้ข้าได้ปลุกมันขึ้นมา" "แกมันบ้าไปแล้ว" เอลาร่าพูดด้วยความโมโห "แกไม่ใช่ฉัน" "ข้าคือเงาของเจ้า" เงากระจกพูดอย่างใจเย็น "เมื่อเจ้ากลัว ข้าก็ปรากฏตัวขึ้น เมื่อเจ้าโกรธ ข้าก็แสดงออก เมื่อเจ้าปรารถนา ข้าก็เป็นไปตามนั้น" "แล้วแกปรารถนาอะไร" เอลาร่าถามอย่างระแวง เงากระจกมองลึกเข้าไปในดวงตาของเอลาร่า "ข้าปรารถนาอิสระ ข้าปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ในโลกภายนอก" "ไม่มีทาง!" เอลาร่าปฏิเสธทันที "แกเป็นแค่เงาในกระจก" "แต่ข้าก็มีพลัง" เงากระจกกล่าว "พลังที่เหนือกว่าที่เจ้าจินตนาการได้" ขณะที่เงากระจกพูดจบ เธอก็สังเกตเห็นว่ามือของเงาในกระจกนั้นกำลังค่อยๆ ยื่นออกมาจากพื้นผิวกระจก ราวกับว่ามันกำลังจะก้าวออกมาจากโลกอีกใบ "อย่าเข้ามานะ!" เอลาร่าตะโกน เงากระจกหัวเราะเบาๆ "ทำไมล่ะ เอลาร่า ข้าคือตัวเจ้าเองนะ" "แกไม่ใช่ฉัน!" เอลาร่ากรีดร้อง เธอพยายามจะวิ่งหนี แต่เหมือนมีบางสิ่งมองไม่เห็นกำลังดึงขาเธอไว้ "เจ้าจะหนีข้าไม่พ้นหรอก" เงากระจกกล่าว "เพราะข้าคือเงาของเจ้า" ทันใดนั้น เอลาร่าก็รู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอ มันเป็นพลังงานที่ไม่คุ้นเคย แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด เธอไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร แต่เธอก็รู้สึกว่ามันกำลังตอบสนองต่อสิ่งที่เงากระจกกำลังทำ "แกจะทำอะไร" เอลาร่าถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ข้าจะสลับที่กับเจ้า" เงากระจกตอบ "ข้าจะเข้าไปอยู่ในโลกภายนอก ส่วนเจ้า... เจ้าจะได้อยู่ในโลกของเงาตลอดไป" "ไม่! ฉันไม่ยอม!" เอลาร่าพยายามรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มี เธอยกมือขึ้น พลางนึกถึงภาพของหมู่บ้านที่ถูกเผาทำลาย นึกถึงใบหน้าของคนที่เธอรัก ทันใดนั้น พลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอก็พลุ่งพล่านออกมา มือของเธอส่องแสงสีขาวจ้า ภาพเงาของเธอในกระจกที่กำลังยื่นมือออกมาก็ชะงักงัน "นี่มันอะไรกัน!" เงากระจกอุทานด้วยความประหลาดใจ "นี่คือพลังของฉัน!" เอลาร่าตะโกน "พลังที่เกิดจากความรักและความกล้าหาญของฉัน! ไม่ใช่พลังที่เกิดจากความแค้นหรือความโลภ!" เงากระจกดูเหมือนจะตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น มันมองมาที่เอลาร่าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "พลังของเจ้า... มันแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิด" เงากระจกพึมพำ "แต่เจ้าก็ยังเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่ง เจ้าจะสู้กับข้าได้นานแค่ไหน" "ฉันจะสู้จนกว่าจะชนะ!" เอลาร่าประกาศกร้าว เธอกำมือแน่น รู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเวียนไปทั่วร่าง "เจ้าอาจจะชนะในครั้งนี้" เงากระจกกล่าว "แต่จงจำไว้ เอลาร่า ข้าจะกลับมาเสมอ" เมื่อพูดจบ ภาพในกระจกก็เริ่มสั่นไหวอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่การสั่นไหวที่น่ากลัว มันเป็นการสั่นไหวที่เหมือนกำลังจะสลายไป "ไม่นะ!" เงากระจกตะโกน "อย่าส่งข้ากลับไป!" แต่ก็สายเกินไปแล้ว ร่างของเงากระจกค่อยๆ จางหายไปในผิวกระจก ราวกับว่ามันกำลังถูกดูดกลับเข้าไปในโลกของมัน เอลาร่ารู้สึกถึงแรงดึงที่ลดลง และในที่สุด เธอก็เป็นอิสระ "สำเร็จแล้ว!" เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น รู้สึกเหนื่อยล้าไปทั้งตัว เธอมองไปที่กระจกบานนั้นอีกครั้ง ตอนนี้มันดูเหมือนกระจกธรรมดา ไม่มีอะไรผิดปกติอีกต่อไป "ข้าจะกลับมาเสมอ..." คำพูดของเงากระจกยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ "ฉันต้องหาทางรับมือกับมันให้ได้" เอลาร่าตัดสินใจว่าเธอไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นานกว่านี้อีกแล้ว เธอต้องหาทางออกจากหอคอยแห่งนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอเดินไปสำรวจผนังห้องโถงอีกครั้ง พลางคิดถึงเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้น "หอคอยแห่งนี้... มีความลับอะไรซ่อนอยู่บ้างนะ" เธอครุ่นคิด เธอพบประตูบานหนึ่งที่ดูเหมือนจะถูกซ่อนไว้หลังม่านกำมะหยี่เก่าๆ เธอเปิดม่านออก เผยให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่ทอดลงไปยังชั้นล่าง "หวังว่าทางนี้จะพาฉันออกไปได้นะ" เธอพูด พลางก้าวเข้าไปในทางเดินนั้น