ทางเดินแคบๆ ทอดลงสู่ความมืดมิด เอลาร่าเดินลงไปอย่างระมัดระวัง เสียงฝีเท้าของเธอสะท้อนก้องไปทั่ว ราวกับว่ากำลังปลุกบางสิ่งบางอย่างที่หลับใหลมานาน "ไม่รู้ว่าข้างล่างจะมีอะไรรออยู่บ้าง" เธอพึมพำ "หวังว่าจะไม่ใช่กับดักอีกนะ" ในที่สุด เธอก็มาถึงห้องโถงขนาดใหญ่อีกห้องหนึ่ง ห้องนี้ดูแตกต่างจากห้องโถงกระจกอย่างสิ้นเชิง ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นห้องสมุดเก่าแก่ ชั้นหนังสือสูงจรดเพดานเต็มไปด้วยหนังสือเก่าแก่มากมาย ฝุ่นเกาะหนาเตอะ บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกแห้ง "ห้องสมุดงั้นเหรอ" เอลาร่าตาเป็นประกาย "อาจจะมีข้อมูลบางอย่างที่ฉันต้องการก็ได้" เธอเดินสำรวจไปตามชั้นหนังสือ สายตาของเธอจับจ้องไปยังหนังสือเล่มหนึ่งที่ดูโดดเด่นกว่าเล่มอื่น มันมีปกหนังสีแดงเข้ม สภาพดูสมบูรณ์กว่าเล่มอื่นๆ และมีสัญลักษณ์ประหลาดสลักอยู่บนปก "เล่มนี้ดูน่าสนใจ" เธอหยิบหนังสือเล่มนั้นลงมา พลางปัดฝุ่นออก เมื่อเปิดหนังสือออก เธอก็พบว่ามันคือบันทึกประจำวัน หรือที่เรียกว่าไดอารี่ เขียนด้วยลายมือที่สวยงามแต่ดูเก่าแก่ "ไดอารี่ของใครกันนะ" เธอสงสัย เธอเริ่มอ่านข้อความที่ปรากฏในหน้าแรก "ข้าคืออิลาเรีย นักเวทแห่งหอคอยแห่งเงากระจก ข้าได้สร้างกระจกวิเศษเหล่านี้ขึ้นมาเพื่อกักขังตัวตนอีกด้านของข้า ตัวตนที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอันมืดมิด ข้าหวังว่ามันจะช่วยปกป้องโลกจากความชั่วร้ายที่จะเกิดขึ้น" เอลาร่าเบิกตากว้าง "ตัวตนอีกด้าน... เหมือนกับเงาของฉันเลย!" เธออ่านต่อไปเรื่อยๆ "แต่ข้าก็ทำพลาดไป เมื่อข้าผนึกตัวตนของข้าไว้ในกระจก มันกลับมีพลังมากขึ้นเรื่อยๆ และตอนนี้ มันกำลังพยายามหาทางหลุดออกมา ข้าไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป ข้ากลัวว่าหากมันสำเร็จ โลกจะต้องตกอยู่ในความมืดมิด" "อิลาเรีย..." เอลาร่าพึมพำชื่อนั้น "เธอเองก็เผชิญหน้ากับปัญหาเดียวกันกับฉัน" เธออ่านต่อไปอีกหลายหน้า ข้อความในไดอารี่เล่าถึงการต่อสู้ของอิลาเรียกับเงาของตัวเอง การพยายามหาวิธีที่จะควบคุมพลังของเงาเหล่านั้น และความรู้สึกสิ้นหวังที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา "ข้าได้พยายามทุกวิถีทางแล้ว แต่เงาเหล่านั้นก็ยังคงแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ข้าไม่รู้ว่าข้าจะทำสำเร็จหรือไม่ ข้าเพียงแต่หวังว่าจะมีใครบางคนมาพบเจอไดอารี่เล่มนี้ และสามารถแก้ไขความผิดพลาดของข้าได้" บันทึกสุดท้ายในไดอารี่ถูกเขียนขึ้นด้วยลายมือที่สั่นเทา "ข้ากำลังจะสูญเสียการควบคุม ข้าอาจจะต้องทำในสิ่งที่ข้าไม่อยากทำ... ข้าขอโทษ โลก" หลังจากอ่านบันทึกของอิลาเรียจบ เอลาร่าก็รู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งในใจ "เธอพยายามจะปกป้องโลก แต่สุดท้ายเธอก็ไม่สำเร็จ" เธอคิด "แล้วฉันล่ะ จะทำอย่างไรต่อไป" เธอเดินไปสำรวจรอบๆ ห้องสมุดอีกครั้ง พลางมองหาเบาะแสเพิ่มเติม "ต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่ๆ" เธอพูด เธอสังเกตเห็นว่าที่มุมหนึ่งของห้องสมุด มีแท่นบูชาเล็กๆ ตั้งอยู่ บนแท่นบูชานั้นมีวัตถุบางอย่างวางอยู่ มันคือกระจกบานเล็กๆ ที่มีลวดลายคล้ายกับที่อยู่บนประตูทางเข้าหอคอย เอลาร่าเดินเข้าไปใกล้แท่นบูชา เธอหยิบกระจกบานนั้นขึ้นมา พลางนึกถึงคำพูดของอิลาเรีย "ข้าได้สร้างกระจกวิเศษเหล่านี้ขึ้นมาเพื่อกักขังตัวตนอีกด้านของข้า" "นี่มัน... กระจกที่ใช้ผนึกเงาของอิลาเรียเหรอ" เธอคาดเดา ทันใดนั้น กระจกในมือของเธอก็พลันส่องแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมา ภาพสะท้อนของเธอปรากฏขึ้น แต่คราวนี้มันเป็นภาพสะท้อนที่แตกต่างออกไป "เอลาร่า" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นเสียงที่อ่อนโยนกว่าเดิม "เจ้าได้อ่านบันทึกของข้าแล้วใช่ไหม" เอลาร่าตกใจ "แก! แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" "ข้าคือเงาของอิลาเรีย" เงากระจกตอบ "แต่ไม่ใช่เงาที่เจ้าเคยเจอ" "หมายความว่าไง" "ข้าคือส่วนหนึ่งของอิลาเรียที่ยังคงหลงเหลืออยู่" เงากระจกอธิบาย "เมื่ออิลาเรียผนึกข้าไว้ในกระจกนี้ ข้าก็ได้รับพลังแห่งการปกป้องเช่นกัน" "แล้วทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่" "ข้ามาเพื่อช่วยเหลือเจ้า" เงากระจกกล่าว "ข้าเห็นว่าเจ้ากำลังเผชิญหน้ากับเงาของตัวเอง ข้าจึงอยากจะมอบพลังนี้ให้เจ้า" เมื่อพูดจบ กระจกในมือของเอลาร่าก็ส่องแสงเจิดจ้าขึ้นอีกครั้ง พลังงานอันอบอุ่นไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของเธอ "พลังนี้คืออะไร" เอลาร่าถาม "มันคือพลังแห่งการควบคุม" เงากระจกตอบ "พลังที่จะช่วยให้เจ้าควบคุมเงาของตัวเองได้ จงใช้มันอย่างชาญฉลาด เอลาร่า" เอลาร่ารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงภายในตัวเธอ เธอรู้สึกแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม และรู้สึกว่าสามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ดียิ่งขึ้น "ขอบคุณมาก" เธอพูดด้วยความรู้สึกขอบคุณ "จงอย่าลืม" เงากระจกกล่าว "เงาเป็นเพียงส่วนหนึ่งของตัวเรา จงเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับมัน ไม่ใช่ต่อสู้กับมัน" เมื่อพูดจบ ภาพเงาในกระจกก็ค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงแสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่ยังคงส่องสว่างอยู่บนแท่นบูชา เอลาร่าถือกระจกบานนั้นไว้ในมือ เธอรู้สึกได้ถึงความหวังที่ก่อตัวขึ้นในใจ "ฉันจะต้องหาทางหยุดเงาของฉันให้ได้" เธอตัดสินใจว่าถึงเวลาที่ต้องออกจากหอคอยแห่งนี้แล้ว เธอเดินไปที่ประตูบานใหญ่ที่เคยปิดสนิท แต่คราวนี้มันกลับเปิดออกอย่างง่ายดาย ราวกับว่าหอคอยกำลังอนุญาตให้เธอออกไป เอลาร่าก้าวออกจากหอคอยแห่งเงากระจก ทิ้งอดีตและอนาคตอันไม่แน่นอนไว้เบื้องหลัง เธอรู้ว่าการเดินทางของเธอยังไม่จบลง แต่ตอนนี้ เธอมีความหวังมากขึ้นกว่าเดิม