หัวใจของอัสนีเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เมื่อมองเห็นร่างของเมฆถูกกลืนกินหายไปในเงาดำทะมึนของ ‘ราตรี’ ความรู้สึกของความสิ้นหวังและความโกรธเข้าเกาะกุม เขาไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน “เมฆ!” เขาตะโกนอีกครั้ง แต่ก็ไร้เสียงตอบรับ เหลือเพียงเสียงหัวเราะอันน่าสะพรึงกลัวของราตรีที่ยังก้องอยู่ในหู ‘ไม่… ข้าจะยอมให้มันเกิดขึ้นไม่ได้!’ อัสนีคิด เขาชักดาบ ‘ประกาย’ ออกมา แสงสีทองอร่ามของดาบส่องสว่างขึ้นราวกับจะขับไล่ความมืดมิดที่ปกคลุมอยู่ “แก… อย่าคิดว่าจะทำอะไรเพื่อนของข้าได้!” อัสนีตะโกนท้าทายราตรี ราตรีหันมามองอัสนีด้วยสายตาเหยียดหยาม “เจ้า… เจ้าจะทำอะไรได้? เด็กน้อยที่หลงผิด… คิดจะต่อกรกับข้า?” “ข้าอาจจะเล็กกว่าเจ้า… แต่ข้าก็มีสิ่งที่เจ้าไม่มี!” อัสนีกล่าว ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยความมุ่งมั่น “ข้ามีมิตรภาพ… และความภักดี!” ทันใดนั้น ราตรีก็หัวเราะเสียงดัง “มิตรภาพ? ความภักดี? สิ่งเหล่านั้น… ล้วนเป็นสิ่งที่อ่อนแอ… และจะถูกกลืนกินโดยความสิ้นหวัง…” ราตรีเหยียดมือออกมา แสงสีดำที่แผ่กระจายออกมาจากฝ่ามือของมัน สร้างความรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั่วบริเวณ “เจ้า… จะได้ลิ้มรสชาติของความสิ้นหวัง… ของข้า!” อัสนีตั้งท่าเตรียมพร้อม เขาอัญเชิญพลังแห่งประกายแสงออกมาผนึกเข้ากับดาบ ร่างกายของเขาเปล่งประกายราวกับดวงดาว “มาเลย! ถ้าเจ้าคิดว่าแน่!” การต่อสู้เริ่มต้นขึ้น ราตรีใช้พลังแห่งเงาและความมืดเข้าโจมตี มันสามารถแปลงร่างเป็นเงาที่เคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าหาอัสนีจากทุกทิศทุกทาง อัสนีใช้ดาบประกายป้องกันอย่างเต็มที่ แสงสว่างจากดาบปะทะกับเงาของราตรี ก่อให้เกิดเสียงระเบิดดังกึกก้อง “พลังของเจ้า… มันไม่เพียงพอ!” ราตรีเย้ยหยัน “เจ้าจะปกป้องใครได้? แม้กระทั่งเพื่อนของเจ้า… เจ้ายังปกป้องมันไม่ได้เลย!” คำพูดของราตรีบาดลึกเข้าไปในใจของอัสนี ความรู้สึกผิดที่ทำให้เมฆต้องตกอยู่ในอันตรายถาโถมเข้ามา “หยุดพูดจาไร้สาระ!” อัสนีตะโกน พลางปล่อยกระบวนท่า ‘สายฟ้าฟาด’ ออกไปอย่างรวดเร็ว สายฟ้าสีทองพุ่งเข้าใส่ราตรี แต่ราตรีกลับหัวเราะ “น่าขัน! พลังแค่นี้… คิดจะทำอะไรข้าได้?” ราตรีตวัดมือออก เงาของมันพุ่งเข้าโอบล้อมสายฟ้า จนสายฟ้าค่อยๆ อ่อนแรงลงและสลายไป “เจ้า… ยังเด็กเกินไป” ราตรีกล่าว “เจ้าไม่เข้าใจ… ถึงพลังที่แท้จริง… คือพลังแห่งความแค้น… พลังที่จะเผาผลาญทุกสิ่ง…” อัสนีรู้สึกถึงพลังที่ค่อยๆ อ่อนแรงลง ความเหนื่อยล้าเริ่มเกาะกุม แต่เขาก็ยังคงกัดฟันสู้ “เจ้า… อย่าดูถูกข้า…!” ทันใดนั้น ร่างของราตรีก็หายไป พริบตาเดียวก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของอัสนี “ลาก่อน… เจ้าหนุ่มน้อย…” อัสนีสัมผัสได้ถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามา เขาพยายามหันกลับไป แต่ก็ไม่ทันแล้ว… มือที่เต็มไปด้วยเงาสีดำของราตรีพุ่งเข้าใส่แผ่นหลังของเขาอย่างแรง! “อ๊ากกก!” อัสนีร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของเขาถูกผลักออกไปอย่างแรงจนกระเด็นไปชนกับต้นไม้ใหญ่ ดาบประกายหลุดมือร่วงลงสู่พื้น “เป็น… ไป… ไม่… ได้…” อัสนีพึมพำ ดวงตาเริ่มพร่ามัว เขามองเห็นร่างของราตรีที่ค่อยๆ เดินเข้ามาหา พร้อมกับรอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัว “เมื่อเจ้าหมดประโยชน์แล้ว… ก็ถึงเวลาที่เจ้าจะต้อง… หายไป…” ราตรีเงื้อดาบสีดำที่ปรากฏขึ้นในมือ เตรียมจะปลิดชีพอัสนี “เมฆ… ข้า… ขอโทษ…” ทันใดนั้น! ก่อนที่ราตรีจะโจมตีได้สำเร็จ! แสงสีแดงเข้มก็สว่างวาบขึ้นมาจากเบื้องบน! “อย่า… คิด… ว่า… จะ… ทำ… อะไร… ได้… ง่ายๆ…” เสียงนั้น… ไม่ใช่อัสนี… “ใคร…?” ราตรีหันไปมองด้วยความประหลาดใจ เบื้องบน… ร่างของเมฆ… ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง… แต่… ท่าทางของเขา… เปลี่ยนไป… ดวงตาของเมฆ… ไม่ใช่สีฟ้าอ่อนที่คุ้นเคยอีกต่อไป… มัน… เป็นสีแดง… สีแดงฉาน… ราวกับเลือด…! “เจ้า… กำลัง… ทำ… อะไร… กับ… เพื่อน… ของ… ข้า…?” เสียงของเมฆ… บัดนี้… ฟังดู… ไม่เหมือน… มนุษย์… อีก… ต่อไป… แล้ว…!