ความว่างเปล่าที่เอลาร่าทิ้งไว้เบื้องหลังยิ่งกัดกินจิตใจของซาร่าห์และเซอร์กาลัน พวกเขายืนนิ่งอยู่กลางห้องที่บัดนี้มืดสนิท เหลือเพียงแสงสลัวๆ จากคบเพลิงที่อัศวินชุดดำคนหนึ่งจุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเมื่อครู่ยังคงราวกับภาพฝันร้ายที่ยากจะลบเลือน "เป็นไปได้อย่างไร..." เซอร์กาลันพึมพำ เขาทรุดตัวลงคุกเข่าข้างดาบศักดิ์สิทธิ์ที่บัดนี้เย็นเฉียบและไร้ซึ่งประกาย ราวกับมันเป็นเพียงวัตถุธรรมดาชิ้นหนึ่ง "เอลาร่า... หายไปแล้วจริงๆ หรือ?" ซาร่าห์มองไปยังดาบในมือของเซอร์กาลันด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "มัน... มันปลดปล่อยเธอแล้วจริงๆ" เธอพูดเสียงแผ่วเบา "แต่... ราคามันช่างโหดร้ายเกินไป" เหล่าอัศวินชุดดำที่เคยถูกตรึงนิ่งอยู่กับที่ บัดนี้เริ่มขยับตัวได้แล้ว พวกเขามองหน้ากันด้วยความงุนงง และเมื่อเห็นสภาพของห้อง รวมถึงดาบศักดิ์สิทธิ์ที่วางอยู่บนพื้น พวกเขาก็พลันหันมามองที่ซาร่าห์และเซอร์กาลันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป "เกิดอะไรขึ้น?" ชายในชุดอัศวินชุดดำคนหนึ่งเอ่ยถาม เสียงของเขากลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง "ดาบศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่นั่น... แล้วเจ้าหญิงเล่า?" ซาร่าห์เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอแดงก่ำ "เจ้าพูดถึงอะไร? เอลาร่า... อัศวินผู้กล้าหาญของพวกเจ้า... ได้จากไปแล้ว" "จากไป?" ชายผู้นั้นหัวเราะเยาะ "ไม่มีใครสามารถปลดปล่อยพันธนาการของวิญญาณร้ายได้โดยปราศจากผู้เสียสละ เธอทำสำเร็จแล้วอย่างนั้นหรือ? แล้วเหตุใดนางจึงไม่ปรากฏตัว?" "นางเสียสละตัวเอง!" เซอร์กาลันตะโกนกลับด้วยความโกรธ "เพื่อปลดปล่อยพวกเจ้าทุกคน!" "เสียสละ?" ชายผู้นั้นก้าวเข้ามาใกล้ "หรือว่านางถูกกลืนกินโดยพลังงานอันมหาศาลที่นางได้ปลุกขึ้นมา? พลังงานที่เคยถูกพันธนาการไว้ในวิหารแห่งนี้?" คำพูดของชายผู้นั้นยิ่งทำให้ซาร่าห์รู้สึกเจ็บปวด เธอมองไปที่ภาพมายาที่ยังคงปรากฏอยู่บนผนัง ราวกับจะหาคำตอบจากอดีต "ไม่ใช่... ไม่ใช่แบบนั้น" ซาร่าห์พูดเสียงสั่น "นางไม่ได้ถูกกลืนกิน... นาง... นางได้หลอมรวมกับวิหาร..." "หลอมรวม?" ชายผู้นั้นเลิกคิ้ว "สิ่งที่ข้าเห็นคือพลังงานที่นางได้ปลดปล่อยออกมานั้น ดำมืดเกินไป ไม่ใช่พลังแห่งแสงสว่างอย่างที่ดาบศักดิ์สิทธิ์ควรจะเป็น" "เจ้าไม่เข้าใจอะไรเลย!" เซอร์กาลันลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับชายผู้นั้น "วิญญาณร้ายที่กัดกินจิตใจของเอลาร่า มันไม่ได้ถูกทำลาย แต่มันถูก... ถูกส่งต่อไปยังที่อื่นแล้ว" "ส่งต่อไป? ที่ไหน?" ชายผู้นั้นถามอย่างไม่เชื่อ "ข้าไม่รู้" เซอร์กาลันตอบ "แต่ข้าสัมผัสได้ถึงความมืดมิดที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม มันยังคงอยู่" ซาร่าห์เงยหน้าขึ้นมองเซอร์กาลัน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "ความจริงที่เอลาร่าค้นพบ... มันยิ่งกว่าที่พวกเราคิดไว้มากนัก" "แล้วหญิงสาวในภาพมายาล่ะ?" ชายผู้นั้นชี้ไปที่ผนัง "นางคือใคร? แล้วนางเกี่ยวอะไรกับเอลาร่า?" "นางคือผู้ที่ถูกพันธนาการมาก่อน" เอลาร่าตอบเสียงแผ่วเบา "วิญญาณร้ายที่เกาะกินจิตใจของเอลาร่า... มันคือวิญญาณของนาง" ทุกคนเงียบกริบเมื่อได้ยินคำตอบนั้น "แต่... ถ้าเอลาร่าปลดปล่อยพันธนาการของหญิงสาวผู้นั้นได้... แล้วเหตุใดนางจึง... หายไป?" ชายผู้นั้นถามด้วยความสับสน "เพราะการปลดปล่อยนั้น... ไม่ใช่การทำลาย" ซาร่าห์อธิบาย "มันคือการส่งมอบ... ส่งมอบพันธนาการนั้นให้กับผู้ที่แข็งแกร่งพอที่จะรับมันไว้... และเอลาร่า... เธอคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด" "หมายความว่า... เอลาร่าไม่ได้ถูกปลดปล่อย... แต่นางกลับรับพันธนาการนั้นมาแทน?" ชายผู้นั้นทวนคำด้วยสีหน้าตกตะลึง "ใช่" ซาร่าห์พยักหน้า "นางได้แบกรับมันไว้... เพื่อให้หญิงสาวในอดีตได้รับอิสรภาพ... แต่ผลลัพธ์... มันอาจจะไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด" "นาง... นางยังคงมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?" เซอร์กาลันถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง ซาร่าห์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "ข้าไม่แน่ใจ... แต่ข้าสัมผัสได้ถึงบางอย่าง... บางอย่างที่เชื่อมโยงกับเอลาร่า... เหมือนกับว่า... ส่วนหนึ่งของนางยังคงอยู่ที่นี่" เธอเดินเข้าไปใกล้ผนังที่มีภาพมายาปรากฏอยู่ มือของเธอสัมผัสกับพื้นผิวที่เย็นเฉียบ ราวกับจะสัมผัสถึงอดีต "รอยสลักโบราณ... คำพยากรณ์... ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกันหมด... เอลาร่าไม่ได้ทำลายคำสาป... แต่นางได้เปลี่ยนแปลงมัน... เปลี่ยนแปลงชะตากรรมของนางเอง" "แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไป?" เซอร์กาลันถาม เขามองไปที่ดาบศักดิ์สิทธิ์ด้วยความรู้สึกผิด "เราปล่อยให้นางเผชิญหน้ากับสิ่งนี้เพียงลำพังงั้นหรือ?" "ไม่" ซาร่าห์ส่ายหน้า "เราจะตามหานาง... เราจะหาวิธีที่จะช่วยนาง... ไม่ว่านางจะอยู่ที่ไหนก็ตาม" ชายในชุดอัศวินชุดดำมองซาร่าห์และเซอร์กาลันด้วยสายตาที่ยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็มีแววตาที่เปลี่ยนไป ราวกับจะยอมรับในสิ่งที่พวกเขาพูด "ถ้าสิ่งที่พวกเจ้าพูดเป็นความจริง..." ชายผู้นั้นกล่าว "สิ่งที่เอลาร่าทำ... คือการเสียสละอันยิ่งใหญ่... และพวกเรา... เหล่าอัศวินที่เคยจงรักภักดีต่ออาณาจักร... จะต้องไม่ปล่อยให้การเสียสละของนางสูญเปล่า"