พลังงานสีดำที่พวยพุ่งออกมาจากร่างที่บิดเบี้ยวของเอลาร่าเข้าปะทะกับซาร่าห์และเซอร์กาลันอย่างจัง แรงปะทะนั้นราวกับกำแพงที่มองไม่เห็น ผลักทั้งคู่ให้กระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ซาร่าห์รู้สึกราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง ความคิดทั้งหมดในหัวพร่าเลือน เธอเห็นภาพอดีตอันเลวร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า กัดกินจิตใจของเธอ “นี่คือ... ความรู้สึก... ของข้า... ตลอดมา...” เสียงของเอลาร่าดังขึ้นในหัวของซาร่าห์ ราวกับเสียงกระซิบจากความมืด “ความเจ็บปวด... ความโดดเดี่ยว... ความสิ้นหวัง... จงรับมันไป... แล้วจะเข้าใจ...” เซอร์กาลันกัดฟันแน่น เขาพยายามรวบรวมสติ พลังของคำสาปที่ส่งผ่านมาทางเอลาร่ามันรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะรับมือได้ง่ายๆ เขาเห็นซาร่าห์กำลังทรมาน ร่างกายของเธอสั่นเทา ดวงตาปิดสนิท “ซาร่าห์! ตั้งสติ! อย่าปล่อยให้มันครอบงำ!” เขาตะโกนสุดเสียง “ข้า... ข้าไม่สามารถ...” ซาร่าห์ตอบเสียงแผ่วเบา “มัน... มันแข็งแกร่งเกินไป...” “แข็งแกร่งกว่าเจ้าน่ะ ไม่มี!” เซอร์กาลันสวนกลับ เขาหยิบดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมา ด้ามจับเย็นเฉียบในมือของเขา แต่กลับรู้สึกเหมือนมีความร้อนลุกโชนแผ่ซ่านออกมาจากใบดาบ “นี่คือดาบศักดิ์สิทธิ์! มันเลือกที่จะต่อสู้กับความมืด! ไม่ใช่ยอมจำนน!” ทันใดนั้นเอง ใบดาบศักดิ์สิทธิ์ก็สว่างวาบขึ้นเป็นประกายสีเงินเจิดจ้า มันขับไล่พลังงานสีดำที่กำลังรุกคืบเข้ามา ทำให้ซาร่าห์รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ดาบ... กำลังตอบสนอง...” เซอร์กาลันกล่าวอย่างประหลาดใจ “มันกำลังต่อต้านพลังของ ผู้คุมแห่งความว่างเปล่า... นี่อาจเป็นโอกาสของเรา!” เอลาร่าหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเย็นเยียบและน่าสะพรึงกลัว “เจ้าคิดว่าดาบเล่มนั้นจะหยุดข้าได้หรือ... ข้าคือผู้สร้างมัน... ข้าคือพลังที่ทำให้มันศักดิ์สิทธิ์...” “ไม่จริง!” ซาร่าห์ตะโกนขึ้น เธอรวบรวมสติทั้งหมดที่มี จ้องมองไปยังร่างของเอลาร่า “เจ้าไม่ใช่ผู้สร้าง! เจ้าคือสิ่งที่ถูกผนึก! และดาบเล่มนี้... มันจะผนึกเจ้าอีกครั้ง!” ขณะที่ซาร่าห์พูดจบ เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนเข้ามาในร่างกายของเธอ มันไม่ใช่พลังงานแห่งความมืด แต่เป็นพลังงานแห่งความหวัง ความกล้าหาญ และการเสียสละ พลังงานนั้นไหลผ่านแขนของเธอไปยังดาบศักดิ์สิทธิ์ ทำให้ประกายแสงของมันยิ่งเจิดจ้าขึ้น “ข้า... ข้าจะสู้!” ซาร่าห์ประกาศ เธอเงื้อดาบขึ้น “เพื่อเอลาร่า! เพื่ออิสรภาพของเธอ! เพื่อโลกนี้!” เอลาร่ากรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยว ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน พลังงานสีดำปะทุออกมาอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม มันหมุนวนรอบตัวเธอ ก่อตัวเป็นเงาที่ใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้น จนเต็มพื้นที่ของลานกว้าง “เจ้าจะไม่มีวันทำได้!” เสียงของ ผู้คุมแห่งความว่างเปล่า ดังสะท้อนก้องไปทั่ว “ข้าคือทุกสิ่ง... ข้าคือความว่างเปล่า!” เซอร์กาลันและซาร่าห์ยืนประจันหน้ากับพลังอันมหาศาลนั้น ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือของซาร่าห์ส่องสว่างเป็นเกราะกำบัง พวกเขารู้ดีว่านี่คือการต่อสู้ที่ชี้ชะตา ไม่ใช่แค่การต่อสู้ทางกายภาพ แต่เป็นการต่อสู้แห่งจิตวิญญาณ “เราต้องทำลายพันธนาการนั้น” เซอร์กาลันกล่าว “ไม่ว่ามันจะยึดติดอยู่กับเอลาร่าอย่างไรก็ตาม” “แล้วเราจะทำอย่างไร” ซาร่าห์ถาม “ถ้าเราโจมตีเธอโดยตรง... เราอาจจะทำร้ายเธอ” “เราต้องใช้ดาบศักดิ์สิทธิ์” เซอร์กาลันตอบ “แต่ไม่ใช่เพื่อทำลาย... แต่เพื่อชำระล้าง... เพื่อผนึก... เราต้องปลดปล่อยจิตวิญญาณของเอลาร่าออกมาจากพันธนาการของ ผู้คุมแห่งความว่างเปล่า” เอลาร่าเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่บิดเบี้ยวของเธอกลายเป็นเงาที่วูบไหวไปมา โจมตีใส่ซาร่าห์และเซอร์กาลันอย่างไม่หยุดยั้ง ซาร่าห์ปัดป้องอย่างสุดกำลัง ดาบศักดิ์สิทธิ์ส่องประกายสีเงินราวกับมีชีวิต มันตอบสนองต่อการโจมตีของเอลาร่า และขับไล่พลังงานมืดออกไปได้ในระดับหนึ่ง “เจ้า... โง่เขลา...” เสียงของเอลาร่าเต็มไปด้วยความสมเพช “เจ้าไม่เข้าใจ... พลังที่แท้จริง... ที่นี่... คือจุดเริ่มต้น... ของการปลดปล่อยข้า...” “ไม่! นี่คือจุดสิ้นสุดของเจ้า!” ซาร่าห์สวนกลับ เธอเห็นบางอย่างที่ใต้แท่นบูชาหินสีดำ มันคือแท่นหินอีกอันหนึ่งที่ถูกสลักด้วยสัญลักษณ์โบราณที่คุ้นตา “เซอร์กาลัน! ตรงนั้น!” เซอร์กาลันหันไปมองตามที่ซาร่าห์ชี้ “นั่นมัน... แท่นผนึก!” เขาอุทาน “วิญญาณอัศวินเคยกล่าวถึงมัน... มันคือที่ที่ใช้ผนึก ผู้คุมแห่งความว่างเปล่าในอดีต!” “ถ้าเราสามารถทำให้เอลาร่า... หรือพลังงานของ ผู้คุมแห่งความว่างเปล่า... เข้าไปใกล้แท่นนั้น... เราอาจจะใช้พลังของดาบศักดิ์สิทธิ์ผนึกมันไว้ได้!” ซาร่าห์เสนอ “แต่นั่นหมายถึง... เราต้องล่อลวงเธอไปที่นั่น...” เซอร์กาลันกล่าวอย่างลังเล “เราไม่มีทางเลือกอื่น” ซาร่าห์ตอบอย่างเด็ดเดี่ยว “เราต้องทำ” ทั้งสองตกลงใจร่วมกัน พวกเขาเริ่มเคลื่อนไหวอย่างมีกลยุทธ์ หลบหลีกการโจมตีของเอลาร่าอย่างชำนาญ ขณะเดียวกันก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าใกล้แท่นผนึกมากขึ้น เอลาร่าดูเหมือนจะรับรู้ถึงเจตนาของพวกเขา เธอเริ่มโจมตีอย่างบ้าคลั่งมากขึ้น พลังงานสีดำปะทุออกมาอย่างรุนแรงจนพื้นดินรอบๆ เริ่มสั่นสะเทือน “พวกเจ้า... หนีไม่พ้น...” เสียงของเอลาร่าดังขึ้นพร้อมกับเงาร่างที่พุ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วยความเร็วสูง ซาร่าห์ตั้งดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้นรับการโจมตีนั้นอย่างสุดกำลัง ประกายแสงสีเงินปะทะกับพลังงานสีดำ เกิดเป็นเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งลานกว้าง ร่างของเธอกระเด็นถอยหลังไปติดกับแท่นผนึก “ตอนนี้!” เซอร์กาลันตะโกน เขาใช้พลังทั้งหมดที่มี ควบคุมดาบศักดิ์สิทธิ์ให้พุ่งเข้าใส่ร่างของเอลาร่าที่กำลังเสียหลัก “ผนึกมันไว้!”