แสงสีดำมืดทะมึนจากร่างของวายุอ่อนกำลังลงอย่างเห็นได้ชัด เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหิน ดวงตาที่เคยสุกใสบัดนี้กลับดูเลือนราง ราวกับว่าชีวิตกำลังจะดับสูญ "ข้า… ข้าทำไม่สำเร็จ… ข้าปกป้องพลังนี้ไว้ไม่ได้" วายุพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ไม่! วายุ! เจ้าไม่ได้ทำไม่สำเร็จ!" ท่านนักบวชอาวุโสกล่าวพลางคุกเข่าลงข้างๆ เขา "เจ้าได้เปิดเผยความจริง… เจ้าได้ช่วยให้เราเข้าใจ… และนั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด" "แต่… พลัง… พลังแห่งความมืด… มันกำลังจะถูกครอบครอง" วายุกล่าวพลางมองไปยังปากอุโมงค์ที่มืดมิด "เราจะหยุดยั้งมันเอง" ภูผากล่าวอย่างหนักแน่น "ท่านนักบวชอาวุโส… ข้าพร้อมแล้ว" ท่านนักบวชอาวุโสพยักหน้าพลางลุกขึ้นยืน "ข้าจะใช้พลังที่ข้าเหลืออยู่… เพื่อเปิดเส้นทางแห่งการผนึก… ส่วนเจ้า… ภูผา… เจ้าต้องใช้พลังแห่งผู้พิทักษ์… ผสมผสานกับพลังแห่งวิหารที่ข้าจะปลุกขึ้นมา… เพื่อผนึกพลังที่แท้จริงนี้ไว้… เป็นครั้งสุดท้าย" "แต่… ข้าจะทำได้อย่างไร?" ภูผาถาม "ภาพแกะสลักบนผนัง… ที่เจ้าเห็น… นั่นคือแผนที่แห่งการผนึก… เจ้าต้องเข้าถึงแก่นกลางของวิหาร… ที่นั่นคือจุดที่จะสามารถผนึกพลังได้" ท่านนักบวชอาวุโสอธิบาย "ส่วนเอลาร่า… เจ้าต้องช่วยข้า… เฝ้าระวัง… และเตรียมการรับมือกับศัตรูที่จะเข้ามา" เอลาร่าพยักหน้ารับคำสั่ง "ข้าจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดค่ะ" ท่านนักบวชอาวุโสหลับตาลง มือทั้งสองข้างประสานกันเบื้องหน้า ลมหายใจของท่านเริ่มหนักขึ้นทั่วทั้งร่างของท่านมีประกายแสงสีทองอ่อนๆ ส่องออกมา แสงนั้นค่อยๆ แผ่ขยายออกไป ทำให้ภาพแกะสลักโบราณบนผนังเริ่มสว่างวาบขึ้น "ตอนนี้แหละ! ภูผา! รีบไป!" ท่านนักบวชอาวุโสตะโกน ภูผาไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าไปในทิศทางที่ท่านนักบวชอาวุโสชี้ไปยังใจกลางของห้องโถง ที่ซึ่งเป็นจุดที่มืดมิดที่สุดและมีพลังงานบางอย่างแผ่ออกมาอย่างรุนแรง "ข้าจะไปขวางทางพวกมันเอง!" เอลาร่ากล่าวพลางชักดาบออกมา เตรียมพร้อมรับมือกับภัยคุกคามที่จะมาถึง ขณะที่ภูผากำลังมุ่งหน้าไปยังใจกลางวิหาร เสียงฝีเท้าของกลุ่มคนจำนวนมากก็ดังมาจากทางอุโมงค์ พวกเขาคือกลุ่มคนที่ต้องการช่วงชิงพลัง เสียงตะโกนดังสนั่นหวั่นไหว "พลังทั้งหมดต้องเป็นของเรา! ไม่มีใครหยุดยั้งเราได้!" "พวกมันมาแล้ว!" เอลาร่าตะโกนเตือน เธอพุ่งเข้าปะทะกับกลุ่มคนเหล่านั้น ดาบของเธอวาดลวดลายอย่างรวดเร็ว ปัดป้องและสวนกลับการโจมตีของศัตรูอย่างชำนาญ แม้จะมีกำลังน้อยกว่า แต่เธอก็ยืนหยัดต่อสู้อย่างไม่ย่อท้อ ในขณะเดียวกัน ภูผาก็มาถึงใจกลางวิหาร ที่นั่นคือแท่นหินโบราณขนาดใหญ่ ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเขา พลังงานที่แผ่ออกมาจากแท่นหินนั้นรุนแรงจนแทบจะทำให้เขาไม่อาจยืนหยัดอยู่ได้ "ใช้พลังของเจ้า… ภูผา!" เสียงของท่านนักบวชอาวุโสแว่วเข้ามาในหู "ผสานกับพลังแห่งวิหาร… ปลุกพลังที่หลับใหลขึ้นมา!" ภูผาสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาหลับตาลง นึกถึงผาหินศักดิ์สิทธิ์ นึกถึงความรับผิดชอบของตนเองในฐานะผู้พิทักษ์ พลังงานสีทองสว่างวาบขึ้นรอบตัวเขา เขาค่อยๆ ยื่นมือทั้งสองข้างออกไปสัมผัสกับแท่นหินโบราณ ทันใดนั้นเอง แท่นหินก็สว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีฟ้าครามอันเจิดจ้า พลังงานอันมหาศาลไหลบ่าเข้ามาในร่างของภูผา มันเป็นพลังที่แตกต่างจากพลังที่เขาเคยสัมผัส มันบริสุทธิ์… ทรงพลัง… และโบราณ "ข้า… ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งผาหิน… ข้าคือผู้ที่ได้รับมอบหมายให้ปกป้อง… บัดนี้… ข้าจะผนึกพลังนี้ไว้… เพื่อมิให้ตกไปอยู่ในมือของคนชั่ว!" ภูผากล่าวเสียงดังกังวาน แสงสีฟ้าครามจากแท่นหินเริ่มปะทุขึ้นอย่างรุนแรง มันค่อยๆ ห่อหุ้มร่างของภูผาไว้ แสงนั้นสว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ จนกลบแสงสีดำที่แผ่ออกมาจากวายุจนมิด "พลังแห่งวิหาร… จงกลับสู่ความสงบ!" ภูผาตะโกน เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่มี ส่งมันเข้าไปในแท่นหิน พลังงานสีทองและสีฟ้าครามผสมผสานกัน ก่อเกิดเป็นแสงสว่างอันเจิดจ้าที่แผ่กระจายไปทั่วทั้งวิหาร วายุที่นั่งอยู่บนพื้นมองภาพที่เกิดขึ้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงบ "ในที่สุด… พลังที่แท้จริง… ก็กลับคืนสู่ความสงบ… เช่นเดียวกับที่ข้า… ควรจะได้กลับคืนสู่ความสงบ…" เสียงของวายุค่อยๆ แผ่วเบาลง ร่างของเขาค่อยๆ จางหายไปในอากาศ ราวกับว่าเขาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของพลังที่ถูกผนึกไปแล้ว "วายุ!" ท่านนักบวชอาวุโสร้องเรียกด้วยความเสียใจ ในขณะเดียวกัน เอลาร่าก็กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับกลุ่มคนผู้ต้องการช่วงชิงพลัง ทหารของเธอช่วยกันปกป้องเธออย่างเต็มที่ "พวกเจ้า… พวกเจ้าจะไม่มีวันได้พลังนี้ไป!" เอลาร่าตะโกนพลางฟันดาบเข้าใส่ศัตรู ทันใดนั้นเอง แสงสว่างอันเจิดจ้าจากใจกลางวิหารก็แผ่กระจายออกไป พลังงานอันมหาศาลที่พุ่งออกมานั้นรุนแรงจนทำให้กลุ่มคนผู้บุกรุกต้องล่าถอย พวกเขาไม่อาจทนทานต่อพลังอันบริสุทธิ์นี้ได้ "เกิดอะไรขึ้น!" ผู้นำของกลุ่มคนเหล่านั้นตะโกนด้วยความตกใจ "การผนึก… มันสมบูรณ์แล้ว!" ท่านนักบวชอาวุโสประกาศ "พลังที่แท้จริง… ได้ถูกผนึกไว้แล้ว… พวกเจ้า… จะไม่มีวันได้มันไป!" กลุ่มคนผู้บุกรุกส่งเสียงร้องด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะพากันล่าถอยกลับไปยังอุโมงค์ที่พวกเขาเพิ่งเข้ามา "พวกมันหนีไปแล้ว!" เอลาร่ากล่าวด้วยความโล่งใจ ภูผาค่อยๆ เดินออกมาจากใจกลางวิหาร ร่างกายของเขายังคงมีประกายแสงสีทองอ่อนๆ แผ่ออกมา แต่ดูเหมือนว่าพลังงานที่ล้นเปี่ยมเมื่อครู่จะค่อยๆ สงบลงแล้ว "ข้า… ข้าทำสำเร็จแล้ว…" ภูผากล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง "ใช่แล้ว ภูผา" ท่านนักบวชอาวุโสกล่าวพลางเดินเข้ามาหา "เจ้าได้ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่… เจ้าได้ปกป้องพลังที่แท้จริง… และได้นำพาความสงบสุขกลับมาสู่ที่นี่… เป็นการปิดฉากตำนานของวิหารแห่งนี้… และเริ่มต้นตำนานบทใหม่แห่งผู้พิทักษ์" เขาหันไปมองร่างของวายุที่จางหายไป "ถึงแม้ว่าเราจะสูญเสียวายุไป… แต่ข้าเชื่อว่า… จิตวิญญาณของเขา… จะได้พบกับความสงบเสียที" ภูผามองไปรอบๆ วิหารที่บัดนี้กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แม้จะมีความเสียหายจากแรงสั่นสะเทือน แต่ก็ไม่มีร่องรอยของความชั่วร้ายหลงเหลืออยู่ "ข้า… ข้าต้องขอบคุณท่านทั้งสอง" ภูผากล่าว "หากไม่มีท่าน… ข้าคงไม่อาจค้นพบความจริง… และอาจจะตกหลุมพรางของความมืดไปแล้ว" "เราต่างก็ทำหน้าที่ของตนเอง" ท่านนักบวชอาวุโสตอบ "แต่ตอนนี้… เราต้องรีบออกจากที่นี่… ก่อนที่ซากวิหารแห่งนี้จะพังทลายลงมาทั้งหมด" ทั้งสามคนมองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้ได้เปลี่ยนแปลงทุกสิ่งไปตลอดกาล ความลับของวิหารโบราณได้ถูกเปิดเผย ความจริงเกี่ยวกับผาหินศักดิ์สิทธิ์ได้ถูกเปิดเผย และบทบาทของผู้พิทักษ์ก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง