ในที่สุดสายลมก็ถูกพามายังห้องเล็กๆ ที่ถูกจัดเตรียมไว้ในซากปรักหักพังส่วนที่ยังคงสภาพดีของวิหารโบราณที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านมากนัก ที่นี่เงียบสงบและปลอดภัยกว่าที่ลานหมู่บ้านมากนัก เอลล่าช่วยให้เขานอนลงบนเตียงที่ถูกปูด้วยฟางแห้งและผ้าห่มเก่าๆ "พักผ่อนเถอะ" เอลล่ากล่าว พลางจัดหมอนรองศีรษะให้เขา "ข้าจะคอยอยู่เป็นเพื่อน" สายลมหลับตาลง รู้สึกถึงความสบายที่ได้เอนกายลง "ข้ายังรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่" "แน่นอนอยู่แล้ว" เอลริคที่เดินตามเข้ามากล่าว "เจ้าใช้พลังไปมากโข ร่างกายต้องการเวลาพักฟื้น" เขาหยิบยาอีกขวดออกมา "นี่คือยาบำรุงกำลัง จะช่วยเร่งการฟื้นฟูให้เร็วขึ้น" สายลมรับมาดื่มอีกครั้ง รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง "ขอบคุณพวกเจ้าทั้งสองคน" "ไม่ต้องเกรงใจ" เอลล่ากล่าว "เราคือเพื่อนกัน" หลังจากนั้นไม่นาน หญิงชราผู้ทรงภูมิก็มาถึงพร้อมกับชาวบ้านบางส่วนที่ช่วยกันแบกสัมภาระและอุปกรณ์บางอย่างมาด้วย "เป็นอย่างไรบ้าง?" หญิงชราถาม "ข้ายังอ่อนเพลียอยู่มาก" สายลมตอบ "แต่ก็ดีขึ้นกว่าตอนแรก" "ดีแล้ว" หญิงชรากล่าว "ระหว่างที่เจ้าพักฟื้น ข้าจะเล่าเรื่องราวบางอย่างให้เจ้าฟัง เพื่อที่เจ้าจะได้เข้าใจถึงพลังที่แท้จริงของดาบพายุหมุน และบทบาทของเจ้าในฐานะผู้ถือครอง" สายลมพยักหน้าอย่างตั้งใจ เขาเอื้อมมือไปสัมผัสด้ามดาบพายุหมุนที่วางอยู่ข้างๆ รู้สึกถึงพลังงานที่แผ่ออกมาอย่างอ่อนโยน "ดาบพายุหมุนมิใช่เพียงอาวุธ" หญิงชราเริ่มกล่าว "มันคือสิ่งมีชีวิต เป็นส่วนหนึ่งของพลังงานแห่งธรรมชาติที่ถูกสร้างขึ้นมาตั้งแต่ยุคโบราณเมื่อหลายพันปีก่อน มันถือกำเนิดขึ้นจากใจกลางของพายุหมุนที่รุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ เป็นการรวมตัวของพลังแห่งลม ฟ้าผ่า และสายฝน" สายลมเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ "สิ่งมีชีวิตอย่างนั้นหรือครับ?" "ใช่แล้ว" หญิงชราพยักหน้า "และมันได้เลือกผู้ถือครองของมันเอง ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะสามารถครอบครองมันได้ ผู้ถือครองต้องมีจิตใจที่บริสุทธิ์ กล้าหาญ และมีความผูกพันกับธรรมชาติอย่างลึกซึ้ง" "แล้วท่านบรรพบุรุษของข้าเล่าครับ?" สายลมถาม "บรรพบุรุษของเจ้าคืออัศวินผู้ยิ่งใหญ่ เขาคือผู้ถูกเลือกคนแรกของดาบพายุหมุน" หญิงชราอธิบาย "เขาใช้พลังของดาบเล่มนี้ในการปกป้องอาณาจักรจากภัยพิบัติและศัตรูมากมาย เขาได้ทำพันธสัญญากับดาบ ว่าจะสืบทอดพลังนี้ต่อไปยังทายาทที่เหมาะสมที่สุด เพื่อเป็นผู้พิทักษ์อาณาจักรตลอดไป" "พันธสัญญา..." สายลมทวนคำ "นั่นคือเหตุผลที่ข้าต้องทำตามอย่างนั้นหรือครับ?" "ถูกต้อง" หญิงชรากล่าว "แต่พันธสัญญานั้นไม่ใช่แค่การต่อสู้ แต่คือการทำความเข้าใจและทำงานร่วมกับพลังของดาบ หากเจ้าสามารถเข้าถึงแก่นแท้ของพลังนั้น เจ้าจะสามารถควบคุมมันได้อย่างสมบูรณ์" "แล้วพลังที่แท้จริงของมันคืออะไรครับ?" สายลมถามอย่างกระหายใคร่รู้ "พลังที่แท้จริงของดาบพายุหมุน คือการควบคุมสมดุลแห่งธรรมชาติ" หญิงชรากล่าว "มันสามารถเรียกพายุที่รุนแรงเพื่อทำลายล้างศัตรู หรือเรียกสายลมที่อ่อนโยนเพื่อเยียวยาและฟื้นฟู มันสามารถทำให้พืชผลเจริญงอกงาม หรือทำให้แผ่นดินแห้งแล้ง มันคือพลังแห่งการสร้างสรรค์และทำลายในเวลาเดียวกัน" "แต่เมื่อครู่นี้ ข้าเหมือนจะใช้พลังทั้งหมดไปแล้ว" สายลมกล่าวอย่างไม่เข้าใจ "นั่นเป็นเพียงการปลดปล่อยพลังตามสัญชาตญาณของเจ้า" หญิงชราอธิบาย "เจ้าตอบสนองต่ออันตรายอย่างฉับพลัน เจ้าใช้พลังที่เจ้ามีอยู่ ณ ขณะนั้นโดยไม่ทันได้ไตร่ตรอง แต่การควบคุมพลังที่แท้จริงนั้น จำเป็นต้องอาศัยการทำสมาธิ ความเข้าใจ และความเชื่อมโยงที่ลึกซึ้งกับดาบ" "ท่านหมายความว่าอย่างไรครับ?" สายลมถาม "เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะฟังเสียงของดาบ" หญิงชรากล่าว "รับรู้ถึงความรู้สึกของมัน สื่อสารกับมันโดยไม่ต้องใช้คำพูด เมื่อนั้น เจ้าจะสามารถดึงพลังที่ซ่อนเร้นของมันออกมาได้อย่างไร้ขีดจำกัด" "แต่ข้าจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร?" สายลมถามอีกครั้ง "เราจะช่วยเจ้า" เอลล่ากล่าวอย่างมุ่งมั่น "พวกเราจะอยู่เคียงข้างเจ้า" "ใช่แล้ว" เอลริคเสริม "เราจะหาหนทางที่จะช่วยให้เจ้าเชื่อมโยงกับดาบให้ได้" หญิงชราพยักหน้าเห็นด้วย "เราจะลองทำพิธีกรรมบางอย่าง ที่จะช่วยให้เจ้าเข้าถึงแก่นแท้ของพลังแห่งลม แต่เจ้าต้องเตรียมพร้อมทั้งร่างกายและจิตใจ" "ข้าพร้อมแล้ว" สายลมกล่าวอย่างหนักแน่น แม้ว่าร่างกายจะยังอ่อนเพลีย แต่จิตใจของเขาก็เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น "ข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องอาณาจักรนี้" "ดีมาก" หญิงชรากล่าว "แต่เจ้าต้องรู้ไว้ด้วยว่า การปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของดาบ อาจนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่เจ้าคาดไม่ถึง" "ผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง?" สายลมถาม "ใช่" หญิงชราตอบ "พลังนั้นยิ่งใหญ่มาก อาจมีผลกระทบต่อสิ่งรอบข้าง หรือแม้กระทั่งต่อตัวเจ้าเอง เจ้าต้องเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสิ่ง" "ข้าจะระวัง" สายลมกล่าว "แล้วเรื่องของสิ่งมีชีวิตโบราณตนนั้นเล่าครับ?" เอลริคถาม "มันหายไปไหนแล้ว?" "มันถูกผลักดันกลับไปที่มิติของมันชั่วคราว" หญิงชราตอบ "แต่มันจะกลับมาอีกแน่นอน และอาจจะแข็งแกร่งกว่าเดิม" "แล้วพลังงานที่ท่านรู้สึกถึงก่อนหน้านี้ล่ะครับ?" สายลมถาม "ข้าเองก็ไม่แน่ใจ" หญิงชราครุ่นคิด "แต่เป็นพลังงานที่เก่าแก่กว่าสิ่งมีชีวิตตนนั้นมากนัก มันคือสัญญาณเตือนภัยบางอย่างที่กำลังจะมาถึง" "ท่านคิดว่ามันเกี่ยวข้องกันหรือไม่?" สายลมถาม "อาจจะ" หญิงชราตอบ "ทุกสิ่งอาจเกี่ยวโยงกันในแผนการที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เราจะเข้าใจได้" "เราจะต้องค้นหาคำตอบให้ได้" เอลริคกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "แน่นอน" สายลมเสริม "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้าจะไม่ยอมแพ้" แสงสลัวๆ ของตะวันยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในวิหารโบราณ สร้างบรรยากาศที่ดูศักดิ์สิทธิ์และลึกลับ สายลมหลับตาลงอีกครั้ง พยายามที่จะสัมผัสถึงพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในดาบพายุหมุน เขาจินตนาการถึงพายุหมุนอันยิ่งใหญ่ที่โหมกระหน่ำ รู้สึกถึงกระแสลมที่พัดผ่านตัวเขา ราวกับว่าเขากำลังเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ "พรุ่งนี้เช้า เราจะเริ่มพิธีกรรม" หญิงชรากล่าว "เจ้าต้องเตรียมตัวให้พร้อม" สายลมพยักหน้า เขาจะใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่าที่สุด เขาจะต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังที่แท้จริงของดาบพายุหมุน เพื่อเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่กำลังจะมาถึง