มหาปราชญ์นำสายลมและเอลล่าไปยังใจกลางของโถงใต้ดิน ที่ซึ่งแท่นบูชาโบราณตั้งตระหง่านอยู่ มันถูกสลักเสลาอย่างประณีตด้วยอักษรที่ไม่คุ้นเคย และมีผลึกสีฟ้าอมเขียวขนาดใหญ่อยู่ตรงกลาง เปล่งประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวที่ถูกจับมาไว้บนโลก "แท่นบูชานี้คือศูนย์รวมพลังงานโบราณ" มหาปราชญ์อธิบาย "มันจะทำหน้าที่เป็นสื่อกลางในการเชื่อมต่อเจ้ากับแก่นแท้ของดาบพายุหมุน และจะดึงเอาศักยภาพที่แท้จริงของเจ้าออกมา" สายลมยืนอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชา เขาสูดลมหายใจลึก พลางนึกถึงภาพครอบครัว อาณาจักร และประชาชนที่เขาต้องปกป้อง "ข้าพร้อมแล้ว" เขากล่าว "เอลล่า" มหาปราชญ์หันไปทางเอลล่า "เจ้าต้องคอยดูแลให้พิธีกรรมดำเนินไปอย่างราบรื่น คอยสังเกตการณ์พลังที่ปั่นป่วน และจงเตรียมพร้อมที่จะช่วยเหลือหากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน" เอลล่าพยักหน้ารับ "ข้าจะทำอย่างเต็มที่ค่ะ" นางถอยไปยืนข้างแท่นบูชา มองสายลมด้วยความเป็นห่วงแต่ก็เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น มหาปราชญ์ยกมือขึ้นเหนือศีรษะ "บัดนี้ จงน้อมรับพลังแห่งบรรพกาล" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงก้องกังวาน "จงเปิดใจรับการทดสอบ และจงพิสูจน์ตนเองว่าคู่ควรกับดาบแห่งสายลม!" ทันใดนั้น ผลึกบนแท่นบูชาก็สว่างวาบขึ้น แสงสีฟ้าอมเขียวพวยพุ่งออกมาเป็นลำแสงสายหนึ่ง พุ่งตรงเข้าสู่กลางหน้าผากของสายลม สายลมสะดุ้งเฮือก เขาปิดตาลง รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา จิตใจของเขาเริ่มถูกรบกวน ภาพต่างๆ ผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ภาพของสงครามที่โหดร้าย ภาพของความพ่ายแพ้ ภาพของคนที่เขารักตกอยู่ในอันตราย "นี่คือการทดสอบ?" สายลมพึมพำ "ใช่" เสียงของมหาปราชญ์ดังขึ้นในความคิดของเขา "นี่คือภาพมายาแห่งจิตใจของเจ้า" เขาเห็นตัวเองยืนอยู่บนสนามรบที่เต็มไปด้วยศพ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวน ดาบพายุหมุนในมือของเขาหนักอึ้ง พลังของมันดูเหมือนจะหายไปหมดสิ้น "ข้า... ข้าทำไม่ได้" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "อย่าท้อถอย!" เสียงของเอลล่าดังขึ้น ราวกับว่านางกำลังสื่อสารกับเขาโดยตรง "ท่านคืออัศวิน! ท่านคือผู้พิทักษ์! ท่านต้องไม่ยอมแพ้!" ภาพเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เขาเห็นอาณาจักรของเขาถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด เงาแห่งความว่างเปล่าคืบคลานเข้ามา ผู้คนหวาดกลัว วิ่งหนีเอาชีวิตรอด "ข้า... ข้าปกป้องพวกเขาไม่ได้" เขารู้สึกถึงความสิ้นหวังที่กัดกินหัวใจ "ท่านทำได้!" เสียงของมหาปราชญ์ดังขึ้นอีกครั้ง "จงมองเข้าไปในตัวเจ้า ลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเจ้า! พลังที่แท้จริงของดาบพายุหมุน ไม่ใช่เพียงแค่การควบคุมลม แต่มันคือการควบคุมสภาวะอารมณ์ของเจ้าเอง!" สายลมสูดลมหายใจเข้าลึก เขาพยายามสะกดกลั้นความหวาดกลัว เขาจำคำพูดของมหาปราชญ์ได้ "หัวใจที่บริสุทธิ์ และจิตใจที่มั่นคง" เขาทวนในใจ เขาบังคับให้ตัวเองเงยหน้าขึ้น มองไปยังเงาที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ข้าจะไม่ยอมให้พวกเจ้าทำลายทุกสิ่งที่ข้ารัก!" ตะโกนก้องในความคิดของเขา ทันใดนั้น ภาพต่างๆ ก็พลันเลือนหายไป เหลือเพียงแต่ความมืดอันเงียบสงัด "เจ้ากำลังจะผ่านพ้นไป" มหาปราชญ์กล่าว "แต่การทดสอบที่แท้จริงยังมาไม่ถึง" ทันใดนั้น ความรู้สึกเย็นเยียบที่น่าสะพรึงกลัวก็แทรกซึมเข้ามาในจิตใจของสายลม มันไม่ใช่ความหนาวเย็นทางกายภาพ แต่เป็นความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด มันพยายามจะกัดกินทุกสิ่งทุกอย่างในตัวเขา "นี่คือ... ความว่างเปล่า?" สายลมถาม เสียงสั่น "ใช่" มหาปราชญ์ตอบ "มันคือพลังของศัตรูที่พยายามจะบ่อนทำลายจิตวิญญาณของเจ้า" สายลมรู้สึกว่าร่างกายของเขาเริ่มอ่อนแรงลง เขาเห็นเงาตะคุ่มๆ ลอยอยู่รอบตัวเขา เงาเหล่านั้นขยับไหวอย่างเชื่องช้า แต่แฝงไปด้วยพลังอันน่ากลัว "มันกำลังจะกลืนกินข้า!" สายลมอุทาน "จงต่อต้านมัน!" เอลล่าตะโกน เสียงของนางดังมาจากที่ไหนสักแห่ง "ท่านคืออัศวินแห่งลม! พลังของท่านคืออิสรภาพ! จงอย่าให้ความว่างเปล่ามาพันธนาการท่าน!" สายลมหลับตาลง เขาพยายามรวบรวมสติ เขาคิดถึงภาพของสายลมที่พัดโชยพลิ้วไหว อิสระที่ไม่มีอะไรมาหยุดยั้งได้ เขาเรียกพลังลมที่อยู่ภายในตัวเขาออกมา "ข้า... คือสายลม!" เขากล่าวด้วยเสียงที่ดังขึ้น "ข้าคือการเปลี่ยนแปลง! ข้าคือพลังที่ไม่มีวันหยุดนิ่ง!" ทันใดนั้น แสงสีฟ้าอมเขียวจากผลึกบนแท่นบูชาก็พลันสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้พุ่งตรงเข้าสู่เขา แต่แผ่กระจายออกไปรอบๆ ตัวเขา พลังงานลมเริ่มหมุนวนรอบตัวสายลม ก่อตัวเป็นพายุหมุนขนาดเล็กที่ค่อยๆ ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ พายุนั้นไม่ใช่พายุที่ทำลายล้าง แต่เป็นพายุที่บริสุทธิ์ เต็มไปด้วยพลังแห่งชีวิต เงาทั้งหลายที่ลอยอยู่รอบตัวสายลม ถูกพายุนั้นปัดเป่าออกไป พวกมันกรีดร้องอย่างเจ็บปวดก่อนจะสลายไปในอากาศ "นั่นแหละ!" มหาปราชญ์ตะโกน "เจ้าควบคุมมันได้แล้ว! เจ้าควบคุมพลังของเจ้าได้แล้ว!" สายลมรู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่กลับคืนมา ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลังที่บริสุทธิ์ เขาเปิดตาขึ้น มองไปยังแท่นบูชา ที่ซึ่งผลึกกำลังเปล่งประกายอย่างเจิดจรัส "ข้า... ข้าทำได้" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปีติ "พิธีกรรมแห่งจิตวิญญาณสำเร็จลุล่วงแล้ว" มหาปราชญ์กล่าว "พลังของดาบพายุหมุนได้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ และเจ้า... ได้พิสูจน์ตนเองแล้วว่าคู่ควร" เอลล่ารีบวิ่งเข้ามาสวมกอดสายลม "ท่านทำได้จริงๆ!" นางกล่าวด้วยความยินดี สายลมโอบกอดเอลล่าไว้แน่น เขารู้สึกถึงความผูกพันที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นระหว่างพวกเขา "เราทำได้... ด้วยกัน" "แต่จงจำไว้" มหาปราชญ์กล่าวเตือน "พลังนี้มาพร้อมกับความรับผิดชอบอันใหญ่หลวง" "ข้าเข้าใจ" สายลมตอบ เขาหันไปมองดาบพายุหมุนที่วางอยู่ข้างกาย มันดูเหมือนจะเปล่งประกายมากขึ้น ราวกับว่ามันเองก็กำลังเฉลิมฉลองการปลดปล่อยพลังนี้ "ภารกิจของเจ้ายังไม่จบลง" มหาปราชญ์กล่าว "ศัตรูที่แท้จริงกำลังจะเผยตัวออกมา และเจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับมันด้วยพลังที่เจ้าเพิ่งได้รับมา" สายลมพยักหน้ารับ เขากำดาบพายุหมุนในมือแน่น ความมุ่งมั่นในดวงตาของเขาลุกโชนขึ้นอีกครั้ง "ข้าพร้อมแล้ว"