หลังจากพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์ ณ ใจกลางโถงใต้ดินสิ้นสุดลง บรรยากาศรอบตัวสายลมก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขารู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ภายในร่างกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกที่ได้จากการปลุกพลังดิบๆ แต่เป็นการเชื่อมโยงที่ลึกซึ้งกับดาบพายุหมุน ราวกับว่าทุกอณูของพลังนั้นคือส่วนหนึ่งของตัวเขา "เจ้าพร้อมแล้ว สายลม" มหาปราชญ์กล่าวขณะที่พวกเขาเดินออกจากวิหารโบราณ แสงแดดยามบ่ายส่องลงมาอาบไล้ผืนป่าที่เขียวชอุ่มรอบกาย "แต่การปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของดาบพายุหมุน เป็นเพียงจุดเริ่มต้น การที่จะเป็นผู้ใช้พลังอย่างแท้จริง เจ้าต้องผ่านบททดสอบแห่งจิตวิญญาณ" สายลมพยักหน้า เขามองไปที่ดาบพายุหมุนในมือที่ตอนนี้เปล่งประกายสีฟ้าอ่อนๆ อย่างสม่ำเสมอ "ข้าพร้อมที่จะทำทุกอย่าง มหาปราชญ์ ตราบใดที่มันจะช่วยให้ข้าปกป้องอาณาจักรของเราได้" เอลล่าที่เดินเคียงข้างก้าวเข้ามาพูด "ข้าจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ สายลม ไม่ว่าบททดสอบนั้นจะยากลำบากเพียงใด" มหาปราชญ์ยิ้มบางๆ "ความผูกพันระหว่างเจ้าทั้งสองคือสิ่งสำคัญ แต่บททดสอบนี้เป็นสิ่งที่สายลมต้องเผชิญด้วยตนเอง เพื่อให้เขาได้เข้าใจถึงแก่นแท้ของพลังและภาระหน้าที่ที่แบกรับ" พวกเขาเดินทางลึกเข้าไปในป่าตามคำแนะนำของมหาปราชญ์ จนกระทั่งมาถึงลานกว้างที่ถูกโอบล้อมด้วยต้นไม้โบราณขนาดมหึมา ใจกลางลานนั้นมีเสาหินสีดำตั้งตระหง่านอยู่ เสาหินนั้นสลักเสลาด้วยลวดลายที่ซับซ้อนและดูเก่าแก่จนแทบจะกลืนไปกับกาลเวลา "ที่นี่คือสถานที่ที่เจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับเงาของตนเอง" มหาปราชญ์กล่าวเสียงเรียบ "เสาหินนี้คือประตูสู่โลกแห่งจิตวิญญาณ มันจะสะท้อนความกลัว ความสงสัย และความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ในใจของเจ้าออกมา" สายลมรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านขึ้นมาในอากาศ แม้ว่าแสงแดดจะยังคงอบอุ่นอยู่ก็ตาม "เงาของตนเอง... หมายความว่าอย่างไร?" "หมายความว่าเจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับด้านมืดในจิตใจของเจ้า" มหาปราชญ์อธิบาย "หากเจ้าไม่สามารถเอาชนะความกลัวเหล่านั้นได้ เจ้าก็จะไม่สามารถควบคุมพลังของดาบพายุหมุนได้อย่างแท้จริง และจะตกเป็นทาสของมันแทน" สายลมสูดลมหายใจลึก เขาเชื่อมั่นในความสามารถของตนเอง แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของมหาปราชญ์เกี่ยวกับ "การตกเป็นทาสของพลัง" เขาก็อดรู้สึกไม่สบายใจไม่ได้ "ข้าจะทำอย่างดีที่สุด" "ข้าเชื่อใจเจ้า" มหาปราชญ์กล่าว "จงยืนอยู่หน้าเสาหิน และเปิดใจให้กว้าง ปล่อยให้พลังของดาบนำทางเจ้า" สายลมเดินเข้าไปใกล้เสาหินสีดำนั้น เขายกดาบพายุหมุนขึ้นมาตั้งตรง แสงสว่างจากดาบสะท้อนกับพื้นผิวของเสาหิน ทำให้เกิดภาพลวงตาที่บิดเบี้ยว ทันใดนั้นเอง โลกทั้งใบก็เริ่มหมุนคว้างไปรอบตัวเขา ภาพของลานกว้างและความเขียวขจีหายไป แทนที่ด้วยภาพที่มืดมิดและน่าสะพรึงกลัว สายลมพบว่าตนเองยืนอยู่ท่ามกลางสนามรบที่เต็มไปด้วยซากศพและเลือด เสียงกรีดร้องของทหารที่บาดเจ็บดังระงมไปทั่ว บรรยากาศเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความตาย "นี่มัน... ไม่ใช่ความจริง" สายลมพึมพำ แต่ภาพตรงหน้ากลับชัดเจนจนน่าขนลุก "นี่คือภาพสะท้อนของความกลัวที่ใหญ่ที่สุดของเจ้า สายลม" เสียงที่คุ้นเคยแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาดังขึ้นมาจากความมืด "ความกลัวที่จะล้มเหลว ความกลัวที่จะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่รัก" สายลมหันไปมอง เสียงนั้นดังมาจากเงาดำทะมึนที่กำลังก่อตัวขึ้นในมุมหนึ่งของสนามรบ เงาดำนั้นมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่ดวงตาของมันแดงฉานราวกับเปลวเพลิง "เจ้าเป็นใคร?" สายลมถามพร้อมกับชักดาบพายุหมุนออกมา "ข้าคือเงาของเจ้า" เงาดำตอบ "ข้าคือสิ่งที่เจ้าพยายามจะซ่อนเร้นตลอดมา ความอ่อนแอ ความลังเล และความกลัวที่จะยอมรับความจริง" เงาดำพุ่งเข้ามาโจมตีอย่างรวดเร็ว สายลมต้องรีบยกดาบขึ้นปัดป้อง การโจมตีของเงาดำนั้นรุนแรงและคาดเดาไม่ได้ มันเหมือนกับกำลังต่อสู้กับตัวเองจริงๆ "เจ้าจะทำอะไรได้?" เงาดำหัวเราะเยาะ "เจ้าไม่สามารถเอาชนะตัวเองได้หรอก สายลม" สายลมรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การใช้กำลังกาย แต่เป็นการต่อสู้กับจิตใจของตนเอง เขาเห็นภาพของอาณาจักรที่ล่มสลาย ผู้คนบริสุทธิ์ที่ต้องทนทุกข์ทรมานเพราะความอ่อนแอของเขา "ข้า... ข้าจะไม่ยอมแพ้" สายลมกัดฟันกรอด เขาจำคำสาบานของอัศวินผู้สร้างดาบได้ คำสาบานที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความเสียสละ "เจ้ากำลังจะพ่ายแพ้" เงาดำกล่าวเย้ยหยัน "ยอมรับความจริงเสียเถอะ เจ้ามันก็แค่เด็กที่ยังไม่รู้จักโต" ทันใดนั้นเอง สายลมก็รู้สึกถึงความอบอุ่นจากดาบพายุหมุนในมือ มันไม่ใช่แค่พลังกายภาพ แต่เป็นพลังแห่งความหวังและกำลังใจที่ส่งผ่านมา "ไม่" สายลมกล่าวเสียงดัง "ข้าไม่ใช่แค่เด็กที่ยังไม่รู้จักโต ข้าคือผู้สืบทอดแห่งคำสาบาน ข้าคือผู้ที่จะปกป้องอาณาจักรนี้" เขาหลับตาลงอีกครั้ง พยายามเพ่งสมาธิไปที่ความทรงจำดีๆ ภาพของเอลล่า ใบหน้าอันยิ้มแย้มของชาวบ้านในหมู่บ้านที่เขาเคยช่วยเหลือ ภาพของมหาปราชญ์ที่เชื่อมั่นในตัวเขา "ข้าไม่กลัวความล้มเหลว" สายลมกล่าวขณะที่ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีฟ้าสดใส "ข้าจะเรียนรู้จากมัน ข้าไม่กลัวความสูญเสีย ข้าจะต่อสู้เพื่อปกป้องสิ่งที่ข้ารัก" เขาเหวี่ยงดาบพายุหมุนออกไปอย่างเต็มแรง ลมหมุนรอบตัวเขาพลันรุนแรงขึ้นกว่าเดิม พายุขนาดย่อมก่อตัวขึ้นรอบตัวเขา ปะทะเข้ากับเงาดำอย่างจัง "เป็นไปไม่ได้!" เงาดำร้องด้วยความตกตะลึง สายลมพุ่งเข้าใส่เงาดำด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิม "ข้าคือสายลม! ข้าคือผู้ที่จะนำพายุแห่งความหวังมาสู่แผ่นดินนี้!" การปะทะกันครั้งสุดท้ายทำให้เกิดแสงสว่างวาบขึ้นไปทั่วทั้งลานกว้าง เมื่อแสงสว่างจางลง เงาดำก็สลายหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่า สายลมยืนหอบหายใจอยู่ท่ามกลางความเงียบ เขาปล่อยดาบพายุหมุนลงอย่างช้าๆ ความรู้สึกเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ยังคงอยู่ แต่ความรู้สึกโล่งใจและความภาคภูมิใจก็เข้ามาแทนที่ "เจ้าทำได้แล้ว สายลม" มหาปราชญ์เดินเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้ม "เจ้าได้เอาชนะเงาของตนเองแล้ว" เอลล่ารีบวิ่งเข้ามาสวมกอดสายลมด้วยความเป็นห่วง "คุณ... คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?" สายลมสวมกอดเอลล่าตอบ "ข้าไม่เป็นอะไรแล้วเอลล่า ข้าผ่านมันมาได้แล้ว" เขาหันไปมองเสาหินสีดำที่บัดนี้ดูเหมือนจะกลับคืนสู่สภาพปกติ "ข้าเข้าใจแล้ว มหาปราชญ์ บททดสอบนี้สอนให้ข้าได้รู้จักตนเองอย่างแท้จริง" "นั่นคือสิ่งสำคัญที่สุด" มหาปราชญ์กล่าว "เมื่อเจ้ารู้จักตนเองอย่างแท้จริง เจ้าก็จะสามารถควบคุมพลังของตนเองได้อย่างสมบูรณ์แบบ" สายลมรู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่พลังดิบๆ แต่เป็นพลังที่สงบ เยือกเย็น และเปี่ยมด้วยความมั่นคง เขารู้สึกว่าตนเองได้เติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดด "แต่การเดินทางของเรายังไม่จบ" มหาปราชญ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "ศัตรูที่แท้จริงกำลังรออยู่เบื้องหน้า เราจะต้องรีบเดินทางไปยังเมืองหลวงโดยเร็วที่สุด"