คืนนั้น สายลมไม่กลับไปยังหมู่บ้านของเขา แต่ตรงไปยังที่ซ่อนลับแห่งหนึ่งในป่าลึก ที่ซึ่งเป็นที่ฝึกฝนของเหล่าอัศวินแห่งตระกูลของเขามาตั้งแต่สมัยโบราณ ที่นั่นมีหอฝึกโบราณที่สร้างขึ้นจากหินธรรมชาติ กลางหอมีแท่นบูชาเล็กๆ ที่มีรูปปั้นสลักของบรรพบุรุษตั้งอยู่ "ข้าต้องฝึกฝน" สายลมพึมพำกับตัวเอง เขามองไปยังดาบแห่งสายลมในมือ "ข้าต้องทำให้ได้" เขาเริ่มฝึกฝนท่าดาบพื้นฐาน เขาใช้ดาบแห่งสายลมฟาดฟันไปในอากาศ ลมรอบกายเขาเริ่มหมุนวนตามการเคลื่อนไหวของดาบ มันเป็นลมที่ทรงพลังและแม่นยำกว่าเดิมมาก "ฟู่! ฟู่! ฟู่!" เสียงดาบที่แหวกอากาศดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง สายลมฝึกฝนอย่างไม่หยุดหย่อน เขาจินตนาการว่ากำลังต่อสู้กับร่างเงา เขาพยายามใช้พลังของดาบแห่งสายลมในการโจมตี และป้องกัน "อั่ก!" บางครั้ง เขาก็พลาดท่า ลมที่รุนแรงเกินไปทำให้เขาล้มลง แต่เขาก็รีบลุกขึ้นมาฝึกต่อ เขาไม่ยอมแพ้ "ข้าต้องทำลายการผนึกนั้น" สายลมคิด "ข้าต้องปลุกพลังที่แท้จริงของดาบวายุภัคขึ้นมา" เขาจำได้ว่าครั้งหนึ่ง ปู่เคยเล่าให้ฟังเกี่ยวกับ "จิตวิญญาณแห่งสายลม" ที่สถิตอยู่ในดาบวายุภัค มันเป็นจิตวิญญาณที่ทรงพลังและสามารถชี้นำผู้ใช้ไปสู่การควบคุมพลังลมได้อย่างแท้จริง "ข้าจะต้องสื่อสารกับจิตวิญญาณแห่งสายลมให้ได้" สายลมตั้งใจ เขาค่อยๆ นั่งลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ เขาหลับตาลง และพยายามรวบรวมสมาธิ "ข้าคือสายลม... ทายาทแห่งตระกูลผู้พิทักษ์..." เขาเริ่มกล่าว "ข้ามาที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือจากท่าน... จิตวิญญาณแห่งสายลม" เขาพยายามส่งกระแสจิตไปยังดาบวายุภัคที่เขาเสียไป แต่มันก็ไร้ผล เขาจึงเปลี่ยนไปส่งกระแสจิตไปยังดาบแห่งสายลมในมือแทน "ข้าต้องการพลัง... เพื่อปกป้องอาณาจักรของข้า" สายลมกล่าว "โปรดนำทางข้า... โปรดสอนข้า" ทันใดนั้นเอง เขาก็รู้สึกถึงสายลมที่เริ่มพัดวนรอบตัวเขาเบาๆ มันไม่ใช่ลมที่รุนแรงเหมือนเดิม แต่มันเป็นลมที่อบอุ่นและนุ่มนวล ราวกับจะมีบางสิ่งบางอย่างกำลังตอบรับเขา "เจ้า... เจ้ามาแล้วหรือ" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในโสตประสาทของสายลม สายลมลืมตาขึ้น เขามองไปรอบๆ แต่ไม่พบสิ่งมีชีวิตใดๆ "ใครอยู่ที่นั่น!" สายลมถาม "ข้าคือจิตวิญญาณแห่งสายลม..." เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง "ผู้พิทักษ์แห่งดาบวายุภัค" "ท่าน... ท่านได้ยินข้าหรือ" สายลมถามด้วยความตื่นเต้น "ข้าได้ยินเจ้า..." จิตวิญญาณแห่งสายลมกล่าว "เจ้าคือความหวังสุดท้ายของอาณาจักรอาร์คาเดีย" "แต่ข้า... ข้าเพิ่งจะแพ้ในการต่อสู้" สายลมกล่าวด้วยความรู้สึกผิด "ข้าเสียดาบวายุภัคไป" "นั่นเป็นเพียงบททดสอบ" จิตวิญญาณแห่งสายลมกล่าว "บททดสอบที่เจ้าต้องผ่านไปให้ได้ เจ้าได้แสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญ และความมุ่งมั่นของเจ้าแล้ว" "แล้ว... แล้วข้าจะเอามันกลับมาได้อย่างไร" สายลมถาม "เจ้าต้องแข็งแกร่งขึ้น... แข็งแกร่งกว่าที่เจ้าเคยเป็น" จิตวิญญาณแห่งสายลมกล่าว "เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังลมได้อย่างสมบูรณ์แบบ" "ข้าจะทำอย่างไร" สายลมถาม "เจ้าต้องฝึกฝน... ฝึกฝนอย่างหนัก" จิตวิญญาณแห่งสายลมกล่าว "จงใช้ดาบแห่งสายลมเป็นเครื่องมือในการฝึกฝนของเจ้า" "แต่ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเมื่อไหร่ข้าจะแข็งแกร่งพอ" สายลมถาม "เจ้าจะรู้เอง..." จิตวิญญาณแห่งสายลมกล่าว "เมื่อเจ้าสามารถทำให้พายุหมุนขนาดย่อมสงบลงได้... นั่นแหละ คือสัญญาณว่าเจ้าพร้อมแล้ว" "พายุหมุน... สงบลง?" สายลมทวนคำ "เป็นไปได้อย่างไร" "มันเป็นไปได้..." จิตวิญญาณแห่งสายลมกล่าว "เมื่อเจ้าเข้าใจถึงแก่นแท้ของสายลม... เมื่อเจ้าสามารถผสานรวมพลังของเจ้าเข้ากับสายลมได้อย่างสมบูรณ์" "ข้าจะพยายาม" สายลมกล่าวอย่างมุ่งมั่น "ดีมาก..." จิตวิญญาณแห่งสายลมกล่าว "แต่จงจำไว้... พลังที่แท้จริงนั้นไม่ได้มาจากความรุนแรง... แต่อยู่ที่ความสมดุล" เสียงกระซิบของจิตวิญญาณแห่งสายลมค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความเงียบงันของหอฝึกโบราณ สายลมลืมตาขึ้น เขามองไปยังดาบแห่งสายลมในมือ "ข้าจะทำให้ได้" สายลมกล่าว เขาเริ่มฝึกฝนอีกครั้ง เขาพยายามที่จะควบคุมลมให้สงบนิ่ง เขาใช้ดาบแห่งสายลมสร้างพายุหมุนขนาดย่อม แล้วพยายามที่จะค่อยๆ ผ่อนแรงลมลง "ฟู่... ฟู่... ฟู่..." ลมหมุนวนรอบกายเขาอย่างเชื่องช้า เขาค่อยๆ ลดความเร็วลง เขาพยายามที่จะควบคุมมันให้อยู่ในกำมือ "ข้าต้องทำได้..." สายลมพึมพำ เขาฝึกฝนเช่นนั้นตลอดทั้งคืน จนกระทั่งแสงอรุณเริ่มสาดส่องเข้ามาในหอฝึก "ข้า... ข้าเกือบจะทำได้แล้ว" สายลมกล่าว เขาเห็นพายุหมุนรอบกายเขาเริ่มเบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด "ข้าจะต้องทำให้สำเร็จ" สายลมตั้งใจ เขาตัดสินใจที่จะอยู่ที่นี่ต่อไป เพื่อฝึกฝนตนเองให้แข็งแกร่งขึ้น เขาจะไม่ยอมให้ความพ่ายแพ้ในครั้งนี้มาหยุดยั้งเขาได้ เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าสีทองที่เริ่มสว่างขึ้น ราวกับจะอธิษฐานขอพรจากดวงอาทิตย์ที่กำลังจะขึ้น เขาจะแข็งแกร่งขึ้น เขาจะนำดาบวายุภัคกลับคืนมา และเขาจะปกป้องอาณาจักรอาร์คาเดียให้รอดพ้นจากเงาโบราณให้จงได้