สายลมจมอยู่ในภวังค์แห่งการต่อสู้ เสียงดาบกระทบกันก้องกังวานราวกับเสียงฟ้าผ่า ท่ามกลางม่านหมอกที่เริ่มจางลง เผยให้เห็นเงาร่างของอัศวินที่กำลังปะทะกับเหล่านักรบคลุมหน้าอันดุร้าย พวกมันมีรูปร่างสูงใหญ่ ผิวหนังหยาบกร้านราวกับหินผา ดวงตาเรืองแสงสีแดงฉานบ่งบอกถึงความกระหายเลือดและไร้ซึ่งความปราณี สายลมปัดป้องคมดาบที่พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง การเคลื่อนไหวของเขาพลิ้วไหวราวกับใบไม้ที่ล่องลอยไปตามกระแสลม ทุกการหมุนตัว ทุกการเหวี่ยงดาบ ล้วนสร้างกระแสลมวนขนาดเล็กที่ปัดป้องการโจมตีและสร้างช่องว่างให้เขาสามารถตอบโต้กลับไปได้ "เจ้าพวกอัปรีย์! มาจากไหนกัน!" สายลมตะโกนก้อง ขณะที่เขาหมุนตัวหลบคมดาบของศัตรูที่แหลมคมราวกับกรงเล็บ ก่อนจะใช้ปลายดาบแทงสวนเข้าที่ข้อพับของแขนอีกฝ่ายจนมันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด "นายท่าน! ข้างหลัง!" เสียงของเอลล่าดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก สายลมเหลือบตาไปด้านหลังเพียงครู่เดียวก็เห็นนักรบคลุมหน้าอีกสามตนกำลังพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง เขารู้ดีว่าหากถูกล้อม จะต้องตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน "หมุนวายุ!" สายลมคำราม พลังแห่งดาบพายุหมุนถูกปลุกขึ้นมาอย่างเต็มที่ ดาบในมือของเขากลายเป็นแกนกลางของพายุขนาดย่อม แรงลมหมุนวนมหาศาลแผ่ขยายออกไปรอบตัว บังคับให้นักรบทั้งสามถอยหลังไปอย่างไม่เต็มใจ อากาศรอบตัวเขาบิดเบี้ยว เสียงลมหวีดหวิวรุนแรงจนแทบจะกลบเสียงการต่อสู้อื่นๆ ที่อยู่ห่างออกไป "เก่งกาจเสียจริง! สมกับเป็นผู้สืบทอด!" เสียงทุ้มห้าวดังขึ้นจากแนวหลังของเหล่านักรบคลุมหน้า ปรากฏร่างของชายผู้หนึ่ง เขาแต่งกายด้วยชุดเกราะสีดำสนิท ประดับด้วยลวดลายคล้ายเขี้ยวสัตว์ ใบหน้าของเขาถูกปกปิดด้วยหน้ากากที่ทำจากกะโหลกของสิ่งมีชีวิตโบราณ ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีอำพันราวกับไฟที่ลุกโชน "เจ้าคือครอสตัสสินะ! ข้าคือสายลม ผู้พิทักษ์แห่งอาณาจักร!" สายลมชักดาบเข้าหาครอสตัสอย่างท้าทาย ครอสตัสหัวเราะเสียงดัง "ฮ่าๆๆ! เจ้าเด็กน้อย! อย่าได้โอ้อวดไปเลย! พลังของเจ้ายังห่างไกลนัก! ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นถึงพลังที่แท้จริงของเผ่าพันธุ์แห่งความมืด!" ว่าแล้ว ครอสตัสก็ยกมือขึ้นเหนือศีรษะ พลันเงาดำทะมึนก็แผ่ขยายปกคลุมท้องฟ้าเหนือสะพานสายหมอก อากาศเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม เสียงคร่ำครวญของวิญญาณราวกับดังมาจากทุกทิศทุกทาง พลังงานอันชั่วร้ายแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ "นี่มันอะไรกัน!" เอลล่าอุทานด้วยความตกใจ "พลังแห่งความมืด! ข้าสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาล!" สายลมกล่าว พลางมองไปรอบตัว เขาเห็นเหล่านักรบคลุมหน้าเริ่มมีพละกำลังมากขึ้น รอยแผลที่เขาเคยสร้างไว้ก็เริ่มสมานตัวอย่างรวดเร็ว "เจ้าเด็กน้อย! จงดูให้ดี!" ครอสตัสกล่าว พลางชี้นิ้วไปที่สายลม "นี่คืออำนาจที่แท้จริง! อำนาจที่จะกลืนกินทุกสิ่ง!" ทันใดนั้น เงาดำที่อยู่บนท้องฟ้าก็เริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างคล้ายพายุหมุนขนาดมหึมา พลังงานอันมืดมิดไหลเวียนอยู่ในใจกลางของพายุนั้น ลมกรดที่พัดมาปะทะกับมันก็ถูกดูดกลืนหายไปอย่างไร้ร่องรอย "ข้าต้องหยุดมัน! ไม่อย่างนั้นสะพานสายหมอกจะถูกทำลาย!" สายลมตัดสินใจ เขากระชับดาบในมือ รวบรวมพลังทั้งหมดที่มี "สายลม! เจ้าทำได้!" เอลล่าตะโกนให้กำลังใจ สายลมสูดลมหายใจลึก เขาหลับตาลง นึกถึงคำสอนของปู่ การควบคุมพลังของดาบพายุหมุนไม่ใช่เพียงแค่การสร้างลม แต่คือการสื่อสารกับกระแสลม การเป็นหนึ่งเดียวกับมัน "จงฟังข้า! สายลมทั้งปวง! จงรวมพลังกัน!" สายลมตะโกนก้อง ดาบพายุหมุนในมือของเขาส่องประกายเจิดจ้า พลังงานสีฟ้าอ่อนค่อยๆ ก่อตัวขึ้นรอบตัวเขา "ฟ้าร้องคำราม!" สายลมกรีดร้อง สาดพลังงานสีฟ้าอ่อนออกไป ปะทะเข้ากับพายุแห่งความมืดของครอสตัส การปะทะกันของพลังทั้งสองสร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งสะพานสายหมอก พายุหมุนอันดำมืดของครอสตัสเริ่มสั่นคลอน แต่ก็ยังคงความแข็งแกร่ง พลังแห่งความมืดเริ่มกัดกินพลังแห่งสายลมของสายลมอย่างช้าๆ "ไม่นะ! พลังของข้า!" สายลมรู้สึกถึงพลังที่ค่อยๆ ถดถอยลง "ฮ่าๆๆ! ข้าบอกแล้ว! เจ้ายังเด็กเกินไป!" ครอสตัสเย้ยหยัน ขณะนั้นเอง สายลมพลันนึกถึงคำพูดของปู่ "พลังที่แท้จริงของดาบพายุหมุน ไม่ได้อยู่ที่การควบคุมลมภายนอก แต่อยู่ที่การควบคุมลมหายใจภายใน..." "ลมหายใจภายใน..." สายลมพึมพำ เขาค่อยๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบจิตใจ ท่ามกลางความวุ่นวายของการต่อสู้ เขาสัมผัสได้ถึงกระแสลมที่ไหลเวียนอยู่ภายในร่างกายของเขา "ลมปราณแห่งธาตุลม! จงรวมเป็นหนึ่ง!" สายลมรวบรวมพลังลมปราณที่ไหลเวียนอยู่ในกาย จิตใจของเขาเริ่มนิ่งสงบ ดาบพายุหมุนในมือของเขาส่องประกายสว่างเจิดจ้ากว่าเดิม สีฟ้าอ่อนของมันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตอันสดใส "บุปผาแห่งลมกรด!" สายลมคำราม พลางเหวี่ยงดาบเป็นวงกว้าง พลังงานสีเขียวมรกตแผ่ขยายออกไปราวกับกลีบดอกไม้บานสะพรั่ง มันไม่ได้มีเพียงแรงลมหมุนวน แต่ยังแฝงไปด้วยพลังแห่งชีวิตที่สามารถสมานและฟื้นฟู "อะไรกัน! นี่มันพลังอะไร!" ครอสตัสอุทานด้วยความประหลาดใจ พายุแห่งความมืดของครอสตัสปะทะเข้ากับ "บุปผาแห่งลมกรด" ของสายลม กลีบดอกไม้สีเขียวมรกตค่อยๆ โอบล้อมพายุแห่งความมืดไว้ พลังแห่งชีวิตเริ่มกัดกินพลังแห่งความมืดนั้นอย่างช้าๆ "เป็นไปไม่ได้! พลังของข้า!" ครอสตัสตะโกนด้วยความโกรธ "นี่คือพลังที่แท้จริง! พลังแห่งการปกป้อง! พลังแห่งชีวิต!" สายลมกล่าวขณะที่เขาเพิ่มแรงส่งเข้าไปใน "บุปผาแห่งลมกรด" พายุแห่งความมืดค่อยๆ ถูกกลีบดอกไม้แห่งลมกรดกลืนกิน จนสลายหายไปในที่สุด ท้องฟ้าเหนือสะพานสายหมอกกลับมาสดใสอีกครั้ง "ไม่นะ! ข้าจะกลับมา!" ครอสตัสคำราม ก่อนจะหายตัวไปในเงามืด พร้อมกับเหล่านักรบคลุมหน้า สายลมทรุดตัวลงคุกเข่า หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ เขาได้ค้นพบพลังที่แท้จริงของดาบพายุหมุนแล้ว "ท่านไหวไหม?" เอลล่ารีบเข้ามาประคอง "ข้าไหว" สายลมตอบ พลางมองไปที่ดาบในมือ "ข้าได้เรียนรู้อะไรบางอย่างในวันนี้" "ท่านเก่งมากเลยค่ะ!" เอลล่ากล่าวด้วยรอยยิ้ม "ท่านสามารถขับไล่พวกมันไปได้!" "แต่นี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น" สายลมกล่าวด้วยแววตาที่มุ่งมั่น "ครอสตัสจะกลับมาอีก และครั้งนี้ เขาจะแข็งแกร่งกว่าเดิม"