ก้องยืนมองร่างของท่านลอร์ดแห่งเงาที่ล้มลงกับพื้น สัมผัสได้ถึงพลังงานอันชั่วร้ายที่ค่อยๆ สลายไป อากาศที่เคยหนักอึ้งราวกับถูกกดทับ บัดนี้กลับโล่งโปร่งราวกับได้ปลดปล่อยพันธนาการอันยาวนาน เหล่าสมุนปีศาจที่ยังคงเหลืออยู่ส่งเสียงขู่คำรามอย่างสิ้นหวัง พลันสลายกลายเป็นเถ้าธุลี ล่องลอยไปกับสายลมที่พัดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกหักไปบางส่วน แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นซากปรักหักพังของห้องโถงแห่งสภาที่เคยโอ่อ่า "ในที่สุด… ก็จบลงเสียที" เสียงของเลน่าดังขึ้น เธอเดินเข้ามาหาเขาอย่างเชื่องช้า ใบหน้าซีดเซียวแต่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ "ท่านลอร์ดแห่งเงา… ช่างเป็นศัตรูที่น่าเกรงขามจริงๆ" ก้องพยักหน้า ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปยังจุดที่ร่างของท่านลอร์ดแห่งเงาเคยอยู่ "มันไม่ใช่แค่พลังของมัน แต่เป็นความแค้นที่สั่งสมมานานหลายร้อยปีต่างหาก ที่ทำให้มันแข็งแกร่งขนาดนี้" เขาถอนหายใจยาว "ความเจ็บปวด ความสูญเสีย… สิ่งเหล่านี้เป็นเชื้อเพลิงชั้นดีสำหรับความมืด" "แต่ท่านก็เอาชนะมันมาได้" เลน่ากล่าวพร้อมกับยื่นมือไปแตะแขนของก้องเบาๆ "ด้วยแสงสว่างในตัวท่าน ด้วยความกล้าหาญของท่าน" ก้องมองไปที่มือของเลน่าที่วางอยู่บนแขนของเขา สัมผัสถึงความอบอุ่นและความจริงใจที่ส่งผ่านมา เขายกดาบแห่งแสงขึ้นมามอง แสงที่เคยสว่างไสว บัดนี้ดูเหมือนจะอ่อนลงเล็กน้อย "พลังนี้… มันไม่ใช่ของฉันคนเดียว" เขาเอ่ยเสียงเบา "มันคือพลังของเหล่าอัศวินผู้ถูกลืม… พลังที่พวกเขาได้มอบให้ฉัน" "พวกเขา… พวกเขาสบายดีไหมคะ" เลน่าถามด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความหวัง "หลังจากที่ท่านปลดปล่อยพวกเขาแล้ว" "พวกเขา… กำลังพักผ่อน" ก้องกล่าว พลางหลับตาลงชั่วครู่ เขาจินตนาการถึงภาพของเหล่านักรบในชุดเกราะสีเงินที่ยืนเรียงรายอยู่เบื้องหน้า แสงสว่างอบอุ่นโอบล้อมพวกเขา "พวกเขาได้ปลดปล่อยพันธนาการแล้ว… ได้พบกับความสงบสุขเสียที" "นั่นเป็นข่าวดีที่สุดเลยค่ะ" เลน่ากล่าวด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตา "ฉันดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือพวกเขา" "คุณต่างหากที่คือผู้เสียสละที่แท้จริง เลน่า" ก้องหันมามองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "การที่คุณยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเหลือชาวบ้าน… การที่คุณไม่เคยทอดทิ้งความหวัง แม้ในยามที่มืดมิดที่สุด… นั่นคือสิ่งที่ทำให้แสงสว่างยังคงอยู่" "ฉันเพียงทำในสิ่งที่ถูกต้องค่ะ" เลน่าตอบอย่างถ่อมตน "เราทุกคนต่างก็ทำหน้าที่ของตัวเอง" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังมาจากทางเข้าห้องโถง สองทหารองครักษ์ในชุดเกราะสีเงินสะท้อนแสง วิ่งตรงเข้ามาหาพวกเขาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ท่านอัศวิน! ท่านเลน่า!" นายทหารคนหนึ่งร้องขึ้น "มีข่าวร้าย… ข่าวร้ายที่เลวร้ายที่สุด!" ก้องกับเลน่าหันไปมองด้วยความสงสัย "เกิดอะไรขึ้น" ก้องถาม "ท่านลอร์ด… ท่านลอร์ดแห่งเงา… ไม่ใช่… ไม่ใช่เพียงคนเดียว" นายทหารอีกคนกล่าวติดอ่าง "พลังงานชั่วร้าย… มันไม่ได้หายไปทั้งหมด… มัน… มันกำลังรวมตัวกันอีกครั้ง… ที่ใจกลางอาณาจักร!" ใบหน้าของก้องซีดเผือดลงทันที "เป็นไปไม่ได้… ข้าจัดการกับแก่นพลังของมันแล้วนี่" "แต่… แต่มีรายงานว่า… มีเงา… เงาที่ใหญ่กว่าเดิม… กำลังก่อตัวขึ้น… ที่หอคอยแห่งวิญญาณ!" นายทหารคนเดิมเสริม "พลังอันชั่วร้ายนั้น… มันดูดกลืนทุกสิ่ง… กำลังขยายอาณาเขตออกไปอย่างรวดเร็ว!" เลน่ากุมมือของก้องแน่น "หอคอยแห่งวิญญาณ… ที่นั่นคือที่ที่…" "คือที่ที่ข้า… ถูกพันธนาการ" ก้องกล่าวเสียงเครียด "และคือที่ที่… จิตวิญญาณของข้า… ถูกบิดเบือน" "ถ้าพลังชั่วร้ายนั้น… มันเชื่อมโยงกับท่านลอร์ดแห่งเงา… และ… และกับอดีตของท่าน… เราต้องรีบไปที่นั่น!" เลน่ากล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว ก้องมองไปทางหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มแดงของยามอาทิตย์อัสดง "ข้ารู้ดี" เขาตอบ "แต่มันจะไม่ง่าย… ครั้งนี้… มันไม่ใช่แค่การต่อสู้กับปีศาจภายนอก… แต่มันคือการเผชิญหน้ากับตัวเอง… กับส่วนที่มืดมิดที่สุดในใจข้า" "ท่านไม่ต้องสู้คนเดียว" เลน่ากล่าวพร้อมกับสบตาเขา "ฉันจะอยู่ข้างท่านเสมอ" ก้องยิ้มบางๆ ให้เธอ "ขอบใจนะ เลน่า" เขาหันไปหานายทหารทั้งสอง "เตรียมม้าให้พร้อม ข้ากับเลน่าจะเดินทางไปยังหอคอยแห่งวิญญาณทันที" "ขอรับ!" นายทหารทั้งสองรีบตอบรับ แล้ววิ่งออกไปจัดการตามคำสั่ง ก้องมองไปที่ดาบแห่งแสงในมือของเขาอีกครั้ง แสงสว่างที่เคยเป็นความหวัง ตอนนี้ดูเหมือนจะมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าเดิม มันไม่ใช่แค่พลังที่จะขับไล่ปีศาจ แต่มันคือสัญลักษณ์ของการต่อสู้กับความมืดในใจตัวเอง การเดินทางครั้งนี้… จะเป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้าย… และครั้งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา