เสียงก้องร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด ระคนกับความโกรธที่ปะทุขึ้นมาจนยากจะควบคุม ร่างเงาที่เคยดูเหมือนเพียงภาพสะท้อนอันบิดเบี้ยวของเขา บัดนี้กลับแข็งแกร่งขึ้นอย่างน่ากลัว พลังงานสีดำที่แผ่กระจายออกมาจากร่างนั้นกำลังกลืนกินทุกสิ่งรอบตัว เศษหินที่ร่วงหล่นลงมากลายเป็นผุยผงทันทีที่สัมผัสกับออร่าแห่งความมืดมิดนั้น ดาบแห่งแสงในมือของก้องสั่นระริก ราวกับจะต้านทานแรงกดดันอันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา "เจ้า… ไม่มีวัน… เอาชนะข้าได้!" เสียงของร่างเงาก้องกังวาน กวนประสาท ราวกับเสียงกระซิบจากก้นบึ้งของนรก "ข้าคือส่วนหนึ่งของเจ้า คือเงาที่เจ้าพยายามซ่อนเร้นมาตลอดชีวิต!" ก้องกัดฟันแน่น เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว เขารู้ดีว่าร่างเงาตรงหน้าคือตัวแทนของความผิดพลาดในอดีตที่เขาพยายามหนีมาตลอดชีวิต ความผิดพลาดที่ทำให้ผู้บริสุทธิ์ต้องสังเวยชีวิตไปมากมาย ความผิดพลาดที่ตามหลอกหลอนเขาในทุกค่ำคืน "แกไม่ใช่ข้า!" ก้องตะโกนกลับ เสียงของเขาแหบพร่า แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "แกมันก็แค่สิ่งชั่วร้ายที่เกิดจากความอ่อนแอของข้า!" "อ่อนแอ? ฮ่าๆๆ!" ร่างเงาหัวเราะเยาะเย้ย "แล้วดูสิว่าใครกันแน่ที่อ่อนแอ! เจ้ากำลังจะพ่ายแพ้! พลังของข้ากำลังจะครอบงำเจ้า!" ร่างเงาเงื้อดาบที่ทำจากเงามืดขึ้น ฟาดฟันเข้าใส่ก้องอย่างรวดเร็ว ก้องยกดาบแห่งแสงขึ้นปัดป้อง เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะส่งผลให้เขาเซถอยหลังไปหลายก้าว "เจ้าพยายามจะลืมมันงั้นหรือ? ความตายของครอบครัวเจ้า? ความพินาศของหมู่บ้านที่เจ้าสาบานว่าจะปกป้อง? ความล้มเหลวที่ทำให้ทุกคนที่ไว้ใจเจ้าต้องเจ็บปวด?" ร่างเงาพรั่งพรูความทรงจำอันเจ็บปวดเหล่านั้นออกมา ราวกับต้องการจะฉีกกระชากจิตวิญญาณของก้องให้แหลกสลาย "เจ้ามันก็แค่อัศวินขี้ขลาดที่หนีความรับผิดชอบ!" ภาพในอดีตผุดขึ้นมาในหัวของก้องอย่างรวดเร็ว ภาพใบหน้าของบิดามารดาที่ถูกสังหาร ภาพเปลวเพลิงที่กำลังเผาผลาญบ้านเรือน ภาพใบหน้าสิ้นหวังของผู้คนที่เขารัก ภาพเหล่านั้นมันคมชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน "พอได้แล้ว!" ก้องกรีดร้อง พยายามสะบัดภาพเหล่านั้นออกไป แต่ยิ่งเขาต่อต้านมากเท่าไหร่ ภาพเหล่านั้นก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น "ทำไมต้องพอ? นี่คือความจริงของเจ้า!" ร่างเงาเร่งเกมรุก จู่โจมเข้าใส่ก้องไม่ยั้ง "เจ้าโทษใคร? โทษปีศาจ? โทษใครก็ได้ที่ไม่ใช่ตัวเอง! แต่ความจริงคือ… เจ้ามันล้มเหลว! เจ้ามันไม่คู่ควรกับพลังนี้! เจ้ามัน… ไร้ค่า!" ทุกคำพูดของร่างเงาเหมือนคมมีดกรีดแทงลงกลางใจของก้อง เขารู้สึกเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก พลังของดาบแห่งแสงในมือเริ่มอ่อนแรงลง แสงสว่างเริ่มหรี่ลงทีละน้อย "ไม่… ข้า… ไม่ใช่แบบนั้น!" ก้องพยายามรวบรวมสติ เขากลั้นน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอ "ข้า… ยอมรับในความผิดพลาดของข้า… ข้า… จะไม่หนีมันอีกต่อไป!" ขณะที่ก้องกำลังจะจมดิ่งสู่ห้วงแห่งความสิ้นหวัง เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ทรงพลังก็ดังขึ้นในหัวของเขา "ก้อง… อย่าสิ้นหวัง… จงยอมรับ… จงปลดปล่อย… จงไถ่บาป…" เสียงนั้น… มันคือเสียงของเหล่าอัศวินผู้ถูกลืม! ก้องลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเบิกกว้าง เขาเพิ่งเข้าใจในสิ่งที่ร่างเงาพยายามจะบอก ร่างเงาไม่ได้ต้องการจะทำลายเขา แต่ต้องการจะให้เขายอมรับความจริง ยอมรับอดีตที่เขาพยายามฝังกลบเอาไว้ "ข้า… ขอโทษ…" ก้องพูดเสียงสั่นเครือ "ขอโทษ… สำหรับทุกสิ่ง… ที่ข้าทำผิดพลาดไป…" คำขอโทษนั้นไม่ได้มาจากปาก แต่มาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณของเขา เมื่อเขาพูดเช่นนั้น พลังงานสีดำที่แผ่กระจายจากร่างเงาก็พลันหยุดชะงักไปชั่วขณะ "เจ้า… เข้าใจแล้วหรือ?" ร่างเงาถาม เสียงของมันอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด "ข้าเข้าใจแล้ว" ก้องตอบ "ข้าจะแบกรับความผิดพลาดนี้ไว้… ข้าจะเรียนรู้จากมัน… และข้าจะใช้พลังนี้… เพื่อสร้างสรรค์สิ่งดีงาม… เพื่อทดแทนความผิดที่ข้าเคยทำ…" ทันใดนั้นเอง แสงสว่างสีทองอันอบอุ่นก็พลันส่องสว่างออกมาจากตัวของก้อง แสงนั้นค่อยๆ แผ่ขยายออกไป กลืนกินร่างเงาให้จมหายไปในอ้อมกอดแห่งความสว่าง "เจ้า… ทำได้…" เสียงของร่างเงากระซิบแผ่วเบา ก่อนจะจางหายไปอย่างสมบูรณ์ ดาบแห่งแสงในมือของก้องสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันสว่างไสวและทรงพลังยิ่งกว่าเดิม แสงสว่างนั้นไม่ได้มีความเย็นชาอีกต่อไป แต่กลับอบอุ่นและเปี่ยมด้วยความหวัง "ในที่สุด… ข้าก็เป็นอิสระ…" ก้องพึมพำกับตัวเอง ร่างกายของเขารู้สึกเบาหวิวราวกับได้ปลดเปลื้องภาระอันหนักอึ้งที่แบกมาตลอดชีวิต เขาเดินไปที่ขอบของหอคอยแห่งวิญญาณที่กำลังพังทลาย มองออกไปยังทิวทัศน์เบื้องล่างที่ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกยามเช้า แสงแดดอ่อนๆ กำลังเริ่มสาดส่องเข้ามา "ขอบคุณ… เหล่าอัศวินผู้ถูกลืม…" ก้องกล่าวขอบคุณในใจ "พวกท่าน… ได้มอบโอกาสครั้งใหม่ให้กับข้าแล้ว…" เขากระชับดาบแห่งแสงในมือให้มั่น ตั้งใจแน่วแน่ที่จะใช้พลังนี้เพื่อปกป้องผู้บริสุทธิ์ และเพื่อสร้างโลกที่ดีกว่าเดิม โลกที่ไม่มีความหวังและความกลัวอันไร้ที่สิ้นสุดอีกต่อไป