"เจ้าคิดว่าเจ้าจะชนะข้าได้งั้นหรือ?" เสียงของปีศาจดังขึ้นในโสตประสาทของก้อง มันไม่ใช่เสียงที่ดังออกมาจากปากหรือลำคอ แต่เป็นเสียงที่สะท้อนก้องอยู่ในจิตวิญญาณ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและความแค้นที่สั่งสมมานานนับศตวรรษ แสงสว่างจากสร้อยคอแห่งดวงดาวที่สวมอยู่บนคอของก้องยังคงส่องสว่างเจิดจ้า มันแผ่ขยายเป็นวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ ขับไล่ความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง "นี่คือจุดจบของเจ้า ก้อง อัศวินผู้ละทิ้งพันธสัญญา!" ก้องรู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในกาย มันไม่ใช่พลังของเขาเองทั้งหมด แต่เป็นพลังของเหล่าอัศวินผู้ถูกลืม ที่มอบให้เขาเพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการปลดปล่อยพวกเขาจากการถูกจองจำอันเจ็บปวด "ไม่ใช่จุดจบของข้า แต่เป็นจุดเริ่มต้นของการปลดปล่อย" ก้องตอบกลับ เสียงของเขาดังกังวานด้วยความมั่นใจที่เติบโตขึ้นเรื่อยๆ "พวกเจ้าถูกจองจำด้วยความผิดพลาดในอดีตของข้า แต่ตอนนี้ ถึงเวลาที่พวกเราจะได้เป็นอิสระพร้อมกัน!" เงาทมิฬขนาดยักษ์ก่อตัวขึ้นรอบกายปีศาจ มันบิดเบี้ยวและเคลื่อนไหวราวกับสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัว "อิสระ? เจ้าพูดถึงอิสระอย่างนั้นหรือ? เจ้าผู้ทำลายทุกสิ่ง! เจ้าผู้ทอดทิ้งพวกพ้อง! เจ้าสมควรได้รับเพียงความทรมานชั่วนิรันดร์!" ปีศาจหัวเราะก้อง เสียงหัวเราะของมันเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและความสิ้นหวัง "เจ้าจะไม่มีวันได้อิสระ! เจ้าจะถูกจองจำไปพร้อมกับความผิดบาปของเจ้า!" ลิร่าที่ยืนอยู่ข้างๆ พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะของเธอ แม้จะรู้สึกถึงความกดดันอันมหาศาลจากพลังของปีศาจ เธอมองดูก้องที่กำลังยืนหยัดเผชิญหน้ากับมันอย่างไม่หวั่นเกรง "ก้อง! พลังของสร้อยคอ...มันกำลังตอบสนองต่อความตั้งใจของเจ้า! ใช้มันให้เต็มที่!" ก้องหลับตาลงชั่วครู่ สูดหายใจเข้าลึกๆ ภาพความทรงจำอันเลวร้ายที่ปรากฏขึ้นก่อนหน้านี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เขาเห็นใบหน้าของสหายที่จากไป เห็นความเจ็บปวดของประชาชนที่เขาไม่สามารถปกป้องได้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เห็นความหวังที่เหล่าอัศวินผู้ถูกลืมมอบให้ เป็นความหวังที่จะก้าวข้ามอดีตอันมืดมนนั้นไปให้ได้ "ข้าจะไม่ยอมให้ความผิดพลาดในอดีตของข้ามาจองจำข้าอีกต่อไป" เขากล่าวกับตัวเอง "ข้าจะแบกรับความเจ็บปวดนี้ และจะใช้มันเป็นพลังในการสร้างวันพรุ่งนี้ที่ดีกว่าเดิม!" เมื่อก้องลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยแสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่สะท้อนมาจากสร้อยคอแห่งดวงดาว "ข้าได้ยินเสียงของพวกเจ้า อัศวินผู้ถูกลืม" ก้องกล่าวเสียงดัง "ข้าได้ยินความเจ็บปวด ความเสียใจ และความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเป็นอิสระ ข้าขอรับความผิดพลาดทั้งหมดไว้เอง! ข้าขอแบกรับภาระนี้ไว้! ปล่อยพวกท่านเป็นอิสระเสีย!" เมื่อคำพูดของก้องสิ้นสุดลง แสงสว่างจากสร้อยคอแห่งดวงดาวก็ระเบิดออกเป็นวงกว้างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันแผ่กระจายไปทั่วทั้งห้องโถงแห่งการผนึก ผลักดันความมืดมิดให้ถอยร่นออกไปจนหมดสิ้น ร่างของเหล่าอัศวินผู้ถูกลืมที่เคยถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งความทรงจำอันเลวร้าย เริ่มสลายไป กลายเป็นละอองแสงสีฟ้าอ่อนๆ ล่องลอยขึ้นสู่เบื้องบน พวกเขากำลังได้รับการปลดปล่อย ปีศาจคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว "ไม่! เป็นไปไม่ได้! เจ้าจะปลดปล่อยพวกมันไม่ได้! พวกมันคือส่วนหนึ่งของข้า! ความเจ็บปวดของพวกมันคือพลังของข้า!" เงาทมิฬขนาดยักษ์พุ่งเข้าใส่ก้องด้วยความบ้าคลั่ง แต่แสงสว่างจากสร้อยคอแห่งดวงดาวก็สกัดกั้นการโจมตีนั้นไว้ได้ราวกับเป็นเกราะป้องกันที่มองไม่เห็น "พวกท่านไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเจ้าอีกต่อไปแล้ว" ก้องกล่าวขณะที่ร่างของเหล่าอัศวินผู้ถูกลืมลอยห่างออกไป "พวกท่านคือจิตวิญญาณที่ปรารถนาอิสรภาพ และข้าจะมอบอิสรภาพนั้นให้แก่พวกท่าน!" เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่ได้รับมาจากสร้อยคอแห่งดวงดาว และส่งมันออกไปเป็นคลื่นพลังงานสีฟ้าอันบริสุทธิ์ พุ่งตรงเข้าใส่ร่างของปีศาจ การปะทะกันของพลังครั้งนี้รุนแรงอย่างยิ่ง เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วปราการทมิฬ ฝุ่นและเศษหินร่วงหล่นลงมาจากเพดาน แสงสว่างสีฟ้าและสีดำปะทะกันอย่างดุเดือด บิดเบือนพื้นที่รอบข้างจนแทบจะมองไม่เห็นอะไรเลย ลิร่าหมอบลงกับพื้น พยายามหลบหลีกเศษซากที่กระเด็นมาโดน เมื่อแสงสว่างจางลง ก้องก็พบว่าปีศาจไม่ได้สลายไปโดยสมบูรณ์ แต่ร่างของมันหดเล็กลงอย่างมาก มันยังคงมีรูปร่างที่น่าสะพรึงกลัว แต่พลังอันมหาศาลที่เคยแผ่ออกมาได้ลดน้อยลงไปมาก "เป็นไปไม่ได้..." ปีศาจพึมพำ เสียงของมันอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด "พันธนาการ...มันคลายออกแล้ว..." "ใช่" ก้องกล่าว ขณะที่ยืนหยัดขึ้นอีกครั้ง "พันธนาการได้คลายออกแล้ว และเจ้าก็จะไม่มีพลังที่จะทำร้ายใครได้อีกต่อไป" เขารู้สึกถึงความเหนื่อยล้า แต่ก็มีความโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก การแบกรับภาระของอดีตนั้นหนักหนาสาหัส แต่การปลดปล่อยผู้อื่นและการปลดปล่อยตัวเองนั้นคุ้มค่าทุกอย่าง "เจ้า...เจ้ายังไม่เข้าใจ..." ปีศาจพยายามพูด แต่เสียงของมันขาดหายไป "ความทรงจำ...มันไม่ได้หายไปไหน..." ก้องเหลือบมองไปยังจุดที่เหล่าอัศวินผู้ถูกลืมสลายไปเป็นละอองแสง "ความทรงจำยังคงอยู่" เขากล่าว "แต่เราจะเรียนรู้จากมัน เราจะไม่ปล่อยให้มันมาควบคุมเราอีกต่อไป"