"เจ้ากำลังพูดถึงอะไร?" ก้องถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่แน่ใจ "ข้าคืออดีตของเจ้า ก้อง!" ปีศาจตะโกน ดวงตาที่ลุกเป็นไฟของมันสบประสานเข้ากับดวงตาของก้อง "ข้าคือความผิดพลาดที่เจ้าพยายามจะลบเลือน! ข้าคือความเจ็บปวดที่เจ้าแบกรับไว้!" ก้องรู้สึกราวกับว่ามีใครบางคนกำลังบีบหัวใจของเขา เขารู้สึกถึงความสับสนและความขัดแย้งภายในจิตใจ คำพูดของปีศาจดูเหมือนจะมีความจริงแฝงอยู่ แต่เขาก็ยังไม่อาจยอมรับมันได้ทั้งหมด "เจ้าโกหก!" ก้องตะโกนกลับ พลางยกดาบแห่งความหวังขึ้นมาอีกครั้ง "เจ้าเป็นเพียงปีศาจร้ายที่คอยหลอกหลอนผู้คน!" "เจ้ากำลังปฏิเสธตัวเองงั้นรึ?" ปีศาจหัวเราะ "เจ้าจะหนีความจริงไปได้ตลอดรึ?" ทันใดนั้นเอง ร่างของปีศาจก็เริ่มสั่นไหว แสงสีฟ้าจากดาบแห่งความหวังที่ยังคงปักคาอยู่ที่พื้นดิน เริ่มส่องสว่างขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะดึงเอาความทรงจำที่ถูกซ่อนเร้นออกมา "ไม่! ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำลายข้า!" ปีศาจคำราม มันพยายามจะพุ่งเข้าใส่ก้อง แต่ดูเหมือนว่าพลังของดาบแห่งความหวังจะทำให้มันเคลื่อนไหวได้ลำบากขึ้น "เจ้าต้องเผชิญหน้ากับมัน ก้อง!" รหัสตะโกน "นี่คือโอกาสเดียวของเจ้า!" ก้องสูดหายใจลึก เขาตัดสินใจที่จะเชื่อใจดาบในมือ และเชื่อใจคำพูดของรหัส เขาพุ่งเข้าใส่ปีศาจอีกครั้ง คราวนี้เขาโจมตีอย่างไม่ลังเล ดาบแห่งความหวังฟาดฟันเข้าใส่เงาดำของปีศาจอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่ดาบสัมผัสกับปีศาจ ภาพบางอย่างก็ปรากฏขึ้นในหัวของก้องอย่างรวดเร็ว เขามองเห็นภาพของตัวเองในชุดอัศวินที่เต็มไปด้วยเลือด ภาพของใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ภาพของใครบางคนที่กำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด "นั่นไม่ใช่ข้า!" ก้องตะโกน "ข้าไม่เคยทำร้ายใคร!" "เจ้าทำ!" ปีศาจตอบกลับ "เจ้าถูกความโกรธและความเกลียดชังครอบงำ! เจ้าได้สังหารผู้บริสุทธิ์ไปมากมาย!" ภาพเหล่านั้นเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ก้องเห็นตัวเองกำลังฟันดาบเข้าใส่กลุ่มคนที่ไม่ใช่นักรบ พวกเขาดูหวาดกลัวและสิ้นหวัง เขารู้สึกถึงความเย็นชาที่ไหลผ่านเส้นเลือดของเขาในตอนนั้น ความรู้สึกที่เหมือนกับว่าเขาไม่ใช่ตัวเองอีกต่อไป "ไม่..." ก้องพึมพำ เขารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะแตกสลาย "ข้า...ข้าทำไปได้อย่างไร?" "เจ้าถูกหลอกลวง!" รหัสตะโกน "เจ้าถูกชี้นำไปในทางที่ผิด!" "ข้าถูกชี้นำ?" ปีศาจหัวเราะ "ข้าคือส่วนหนึ่งของเจ้า! เจ้าเลือกที่จะเดินไปในเส้นทางนี้เอง!" ก้องมองไปยังดาบแห่งความหวังในมือ แสงสีฟ้าของมันส่องสว่างเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะนำทางเขาไปสู่ความจริง เขาจำได้แล้ว...จำได้ทุกอย่าง "ข้า...ข้าถูกหลอกใช้" ก้องกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ "ข้าถูกผู้ที่ข้าไว้ใจหลอกใช้ ให้ทำสิ่งที่ข้าไม่เคยคิดจะทำ" "ใช่!" รหัสกล่าว "เจ้าเป็นเหยื่อของแผนการอันชั่วร้าย! แต่เจ้าก็ยังมีโอกาสที่จะไถ่โทษ!" ปีศาจเงาดำเริ่มอ่อนแรงลง แสงสีฟ้าจากดาบแห่งความหวังค่อยๆ กัดกินร่างของมันไปทีละน้อย "เป็นไปไม่ได้...เป็นไปไม่ได้!" มันร้องโหยหวน "ข้าคือเงาของเจ้า! เจ้าไม่มีทางหนีข้าพ้น!" "ข้าไม่ได้หนี" ก้องกล่าว เขาเงื้อดาบแห่งความหวังขึ้นเหนือหัว "ข้าจะเผชิญหน้ากับมัน และข้าจะกอบกู้ชื่อเสียงของเหล่าอัศวินผู้ถูกลืม!" ด้วยคำพูดสุดท้ายนั้น ก้องฟาดดาบแห่งความหวังลงไปที่ปีศาจเงาดำอย่างเต็มแรง แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมาจนแสบตา ร่างของปีศาจสลายไปในพริบตา เหลือเพียงกลุ่มควันสีดำที่ค่อยๆ จางหายไปในอากาศ ความเงียบเข้าปกคลุมหมู่บ้านอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่ากลัว แต่มันคือความเงียบที่สงบและผ่อนคลาย "เราทำสำเร็จแล้ว" รหัสกล่าว น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยความโล่งอก ก้องทรุดตัวลงคุกเข่า เขาหอบหายใจอย่างแรง ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามา แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความโล่งใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน "ข้า...ข้าทำได้แล้ว" ก้องพึมพำ "ข้าจำได้แล้ว" "เจ้าได้เผชิญหน้ากับอดีตของเจ้าแล้ว ก้อง" รหัสกล่าว พลางเดินเข้ามาตบไหล่ก้องเบาๆ "และเจ้าก็ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเจ้าสมควรได้รับพลังของดาบแห่งความหวัง" ก้องมองไปยังสมุดบันทึกที่ตกอยู่บนพื้น เขาหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่านอีกครั้ง คราวนี้เขาอ่านด้วยความเข้าใจที่แตกต่างออกไป เขาได้เห็นถึงความเจ็บปวดและความพยายามของผู้ที่เขียนบันทึกเล่มนี้ ที่พยายามจะต่อสู้กับความมืดมิดที่ครอบงำหมู่บ้าน "พวกเขา...พวกเขาถูกหลอกใช้เช่นเดียวกับข้า" ก้องกล่าว "พวกเขาถูกชี้นำให้ทำในสิ่งที่พวกเขาไม่ต้องการ" "ใช่" รหัสยืนยัน "และตอนนี้ เจ้าคือผู้ที่ต้องนำพาความจริงไปเปิดเผย" "แต่เราจะทำได้อย่างไร?" ก้องถาม "ไม่มีใครเชื่อเรื่องของอัศวินผู้ถูกลืม" "เราจะพิสูจน์ให้พวกเขาเห็น" รหัสกล่าว "เราจะตามหาร่องรอยที่เหลืออยู่ของเหล่าอัศวินผู้ถูกลืม และเราจะเปิดเผยความจริงเบื้องหลังการล่มสลายของพวกเขา" ก้องมองไปยังดาบแห่งความหวังในมือ แสงสีฟ้าอ่อนๆ ยังคงเปล่งประกายอยู่ มันเป็นเครื่องเตือนใจถึงชัยชนะที่เขาเพิ่งได้รับมา และเป็นสัญลักษณ์ของความหวังที่จะนำพาเขาไปสู่การไถ่โทษ "ข้าพร้อมแล้ว" ก้องกล่าว เสียงของเขาหนักแน่นขึ้นกว่าเดิม "ข้าจะทำให้ทุกคนรู้ความจริง" เมื่อทั้งสองเดินออกจากบ้านหลังนั้น ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ ยามอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า หมอกหนาที่เคยปกคลุมหมู่บ้านได้จางหายไป เผยให้เห็นทิวทัศน์ที่สวยงามและสงบสุขอีกครั้ง ชาวบ้านที่เคยหายตัวไปก็ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นจากบ้านต่างๆ พวกเขาดูสับสนเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ "เกิดอะไรขึ้น?" ชาวบ้านคนหนึ่งถาม "ข้าจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น" "พวกเจ้าปลอดภัยแล้ว" รหัสกล่าว "ความมืดได้จากไปแล้ว" ก้องมองไปยังเหล่าชาวบ้าน เขารู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งใหญ่ แต่เขาก็มีความหวังแล้ว ความหวังที่จะกอบกู้ชื่อเสียงของเหล่าอัศวินผู้ถูกลืม และความหวังที่จะนำพาความยุติธรรมกลับคืนมา