แสงสีดำมืดทะมึนที่มาสเตอร์เชโดว์สร้างขึ้นนั้น แผ่กระจายไปทั่วบริเวณ มันบิดเบี้ยวและบิดเบือนทุกสิ่งรอบตัว ราวกับว่ามันกำลังจะกลืนกินความเป็นจริงทั้งหมด ทิวาพยายามรวบรวมสมาธิที่เหลืออยู่ แม้พลังมายาจะอ่อนแรงลง แต่เขาก็ยังสามารถใช้มันสร้างภาพลวงตาขนาดเล็กเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของอสูรเงาได้ แต่ดูเหมือนว่ามาสเตอร์เชโดว์จะมองทะลุภาพลวงตาเหล่านั้นไปได้แล้ว ร่างกายของมันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ดวงตาที่แดงก่ำจ้องมองมาที่ทิวาด้วยความโกรธแค้นที่ไม่มีวันสิ้นสุด "แกมันน่ารำคาญจริงๆ อัศวินแห่งมายา" เสียงแหบพร่าของมาสเตอร์เชโดว์ดังขึ้น มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความเจ็บปวด "ภาพลวงตาของแกไม่สามารถหยุดยั้งข้าได้ ข้าได้เห็นความจริงที่แท้จริงแล้ว และความจริงนั้นคือทุกสิ่งล้วนดำมืดและว่างเปล่า" ทิวารู้สึกถึงพลังที่แผ่ออกมาจากมาสเตอร์เชโดว์ มันไม่ใช่แค่พลังเวทมนตร์ แต่เป็นพลังแห่งความสิ้นหวังและความมืดมิดที่กัดกินจิตวิญญาณ "ความจริงของเจ้ามันเป็นเพียงภาพลวงตาที่เจ้าสร้างขึ้นเอง!" ทิวาตะโกนตอบ "เจ้ากำลังหลอกลวงตัวเอง!" "หลอกลวงตัวเองงั้นรึ?" มาสเตอร์เชโดว์หัวเราะเสียงแห้ง "ข้าเคยเชื่อในแสงสว่าง ความยุติธรรม และความหวัง ข้าเคยเป็นเหมือนแก เป็นอัศวินที่ปกป้องอาณาจักร แต่สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ข้าได้รับมีเพียงความทรยศและการสูญเสีย ข้าสูญเสียทุกอย่างที่ข้ารัก และเมื่อไม่มีอะไรเหลือแล้ว แสงสว่างก็ไร้ความหมาย" ร่างของมาสเตอร์เชโดว์เริ่มปรากฏเป็นเงาที่หนาแน่นยิ่งขึ้น มันสั่นไหวราวกับถูกลมพายุพัด แต่กลับไม่มีอะไรสามารถทำให้มันสั่นคลอนได้ "ข้าจะแสดงให้แกเห็น ความจริงที่แท้จริงของโลกใบนี้" มันพูดพร้อมกับยกมือขึ้น แสงสีดำเริ่มรวมตัวกันเป็นลูกบอลพลังงานขนาดใหญ่ ทิวารู้ว่าเขาไม่สามารถปล่อยให้มาสเตอร์เชโดว์ปลดปล่อยพลังนั้นออกมาได้ เขาต้องหยุดมันให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เขารวบรวมพลังมายาที่เหลืออยู่ทั้งหมด สร้างภาพลวงตาที่ซับซ้อนที่สุดเท่าที่เคยทำมา เขาจำลองภาพของราชินีที่มาสเตอร์เชโดว์เคยรัก ภาพของครอบครัวที่เขาเคยมี ภาพของโลกที่สวยงามและเต็มไปด้วยความหวัง เขาหวังว่าภาพเหล่านั้นจะสามารถกระตุ้นความทรงจำที่ดีในตัวมาสเตอร์เชโดว์ และทำให้เขาระลึกถึงสิ่งที่เคยปกป้อง "มองดูนี่สิ!" ทิวาตะโกน "นี่คือสิ่งที่เจ้าเคยมี! นี่คือสิ่งที่เจ้าต่อสู้เพื่อมัน! อย่าปล่อยให้ความมืดกลืนกินทุกสิ่งไป!" มาสเตอร์เชโดว์มองไปที่ภาพลวงตาที่ทิวาสร้างขึ้น ดวงตาของมันเบิกกว้างขึ้นชั่วขณะหนึ่ง ราวกับว่ามันกำลังเห็นภาพเหล่านั้นจริงๆ แต่แล้ว ร่างของมันก็สั่นสะท้านอีกครั้ง "ภาพลวงตาที่สวยงาม" มันพูดเสียงเย็น "แต่สุดท้ายแล้ว มันก็เป็นเพียงภาพลวงตา" ลูกบอลพลังงานสีดำในมือของมาสเตอร์เชโดว์ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะถึงขนาดของมัน ทิวารู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้าย เขาตัดสินใจที่จะใช้พลังมายาทั้งหมดที่มี รวมไปถึงพลังชีวิตของตนเอง เพื่อสร้างภาพลวงตาครั้งสุดท้าย ภาพลวงตานี้จะยิ่งใหญ่และทรงพลังกว่าทุกครั้งที่เคยสร้างมา "ไม่นะ!" อลิซาเบธตะโกน พยายามจะเข้ามาช่วย แต่ถูกกลุ่มนักรบเงาขัดขวางไว้ "ทิวา! อย่าทำแบบนั้น!" ทิวาไม่สนใจ เขาหลับตาลง รวบรวมจิตใจทั้งหมด และปลดปล่อยพลังมายาที่เหลืออยู่ทั้งหมดออกมา ภาพลวงตาขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของมาสเตอร์เชโดว์ มันคือภาพของวิหารศักดิ์สิทธิ์ที่ส่องประกาย ท่ามกลางสวนดอกไม้นานาพันธุ์ ที่นั่นคือภาพของอนาคตที่อาณาจักรของเขาสามารถมีได้ หากสามารถเอาชนะความมืดได้ "นี่คือความจริงที่แกควรจะเลือก!" ทิวาตะโกนสุดเสียง พลังทั้งหมดของเขาถูกส่งผ่านภาพลวงตา "เลือกที่จะต่อสู้เพื่อสิ่งที่ดีงาม! เลือกที่จะปกป้อง! เลือกที่จะมีความหวัง!" ร่างของทิวาเริ่มซีดเผือด แสงสว่างที่เคยเปล่งประกายรอบตัวเขาค่อยๆ จางหายไป เขารู้ว่านี่คือจุดสิ้นสุดของเขา แต่เขาก็ไม่เสียใจ เขาได้ทำในสิ่งที่เขาเชื่อมั่นแล้ว มาสเตอร์เชโดว์ยืนนิ่ง มองดูภาพลวงตาที่ทิวาสร้างขึ้น มันมีอาการสับสนอย่างเห็นได้ชัด แสงสีดำในมือของมันเริ่มสั่นคลอนและลดขนาดลง "ไม่... มันไม่จริง..." มันพึมพำ "มันจริง!" ทิวากล่าวเสียงแผ่วเบา "ความจริงมีอยู่เสมอ ตราบใดที่เรายังเลือกที่จะมองหามัน" ทันใดนั้น ภาพลวงตาของทิวาก็ระเบิดออกเป็นประกายแสงนับล้าน เป็นประกายแสงที่สว่างไสวและอบอุ่น แสงนั้นแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ กลืนกินแสงสีดำของมาสเตอร์เชโดว์ไปจนหมดสิ้น ร่างของมาสเตอร์เชโดว์กรีดร้องโหยหวน ร่างกายที่เคยดำมืดเริ่มสลายไป กลายเป็นเพียงผงธุลีที่ปลิวไปตามลม เมื่อแสงสว่างจางหายไป ทุกคนก็เห็นร่างของทิวาที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น แสงรอบตัวเขาดับมอดลงจนหมดสิ้น อลิซาเบธรีบวิ่งเข้าไปหาทิวา "ทิวา! ทิวา! ได้โปรดฟื้นขึ้นมาเถอะ!" นักรบเงาที่เหลืออยู่ เมื่อเห็นมาสเตอร์เชโดว์สลายไป ก็แตกกระเจิงหายไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ปกคลุมสนามรบ