ร่างของทิวาได้สลายไปกับแสงสีทองอันเจิดจ้า ภาพมายาอันสุดท้ายของเขาได้ทิ้งร่องรอยแห่งความหวังและความเจ็บปวดไว้เบื้องหลัง ป่าแห่งเงาที่เคยถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด บัดนี้กลับเต็มไปด้วยแสงแดดที่สาดส่องเข้ามา อากาศเย็นยะเยือกก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นอบอุ่น ราวกับว่าผืนป่ากำลังจะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เอลล่าทรุดตัวลงกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม นางมองไปยังจุดที่ทิวาเคยยืนอยู่ เมื่อครู่เขาคือภาพมายาอันยิ่งใหญ่ที่ส่องสว่าง แต่บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่า "ทิวา..." นางพึมพำชื่อของเขาด้วยเสียงอันแผ่วเบา ผู้ครอบครองเงายังคงทรุดตัวอยู่บนพื้น ร่างกายของมันสั่นเทิ้ม ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะความเจ็บปวดทางจิตวิญญาณ ภาพมายาของทิวาได้ปลุกเร้าความทรงจำอันเลวร้ายที่มันพยายามจะฝังกลบเอาไว้ ภาพของหมู่บ้านที่ถูกทำลาย เสียงกรีดร้องของผู้บริสุทธิ์ ความสิ้นหวังที่กัดกินจิตใจ มันคือสิ่งที่มันเป็นผู้สร้างขึ้น แต่บัดนี้มันกำลังถูกตอกย้ำให้รับรู้ถึงความโหดร้ายของตนเอง "ภาพมายานั่น... มันคือความจริง..." ผู้ครอบครองเงากล่าวเสียงกระซิบ "ข้า... ได้สร้างความทุกข์ทรมานมากเกินไป..." ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความมืดมิด บัดนี้กลับมีประกายแห่งความสับสนและความเจ็บปวดปรากฏขึ้น มันไม่เคยคิดว่าตัวเองจะรู้สึกเช่นนี้มาก่อน พลังแห่งความหวังที่ทิวาสร้างขึ้น กำลังกัดกินแก่นแท้ของความมืดมิดที่มันยึดถือ "พลังของเจ้า... มันทรงพลังเกินไป..." ผู้ครอบครองเงากล่าวกับความว่างเปล่า "ข้า... ไม่สามารถต้านทานได้..." ร่างของมันเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เงาสีดำที่เคยห่อหุ้มตัวมันอยู่ พลันเริ่มสลายตัวไปทีละน้อย ราวกับหมอกยามเช้าที่ถูกแสงแดดแผดเผา "นี่คือจุดจบของข้า... งั้นรึ..." ผู้ครอบครองเงายิ้มเยาะให้กับโชคชะตาของตนเอง "ข้า... ได้ทำลายทุกสิ่ง... แม้กระทั่งตัวเอง..." เอลล่าค่อยๆ ลุกขึ้นยืน นางมองไปยังผู้ครอบครองเงาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ความโกรธแค้นที่เคยมี บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความสงสารอย่างประหลาด "เจ้า... สมควรได้รับสิ่งนี้..." นางกล่าว "ข้า... สมควรได้รับ... ความมืดมิด..." ผู้ครอบครองเงาตอบ "แต่... ภาพมายาของเจ้า... ได้มอบ... แสงสว่าง... ที่ข้า... ไม่เคยรู้จัก..." ร่างของผู้ครอบครองเงาค่อยๆ สลายไปทีละน้อย กลายเป็นละอองเงาสีดำที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ก่อนจะจางหายไปในที่สุด เหลือเพียงความว่างเปล่า ป่าแห่งเงาก็พลันกลับคืนสู่สภาพเดิมที่มันควรจะเป็น ต้นไม้กลับมายืนต้นตรง ดอกไม้นานาพันธุ์เริ่มแย้มกลีบออกมา อากาศอบอุ่นและสดชื่น ผู้คนที่เคยถูกปกคลุมด้วยความหวาดกลัว บัดนี้ค่อยๆ ปรากฏตัวออกมาจากที่ซ่อน พวกเขามองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง "ท่านอัศวิน... ท่านอยู่ที่ไหน?" เสียงหนึ่งดังขึ้น "ผู้ครอบครองเงาหายไปแล้ว!" อีกเสียงหนึ่งกล่าวด้วยความดีใจ เอลล่ามองไปรอบๆ นางเห็นผู้คนกำลังมองหาทิวา "ทิวา... เขาเสียสละตัวเอง... เพื่อพวกเรา..." นางกล่าวด้วยเสียงที่สั่นเครือ ผู้คนได้ยินดังนั้นก็พากันซบหน้าลง พวกเขาเข้าใจแล้วว่าการเสียสละอันยิ่งใหญ่ของอัศวินมายาได้นำมาซึ่งอิสรภาพ "เราจะไม่มีวันลืมการเสียสละของท่าน!" เสียงหนึ่งกล่าวขึ้น "เราจะจดจำชื่อของอัศวินมายาตลอดไป!" อีกเสียงหนึ่งกล่าวเสริม เอลล่ามองไปยังจุดที่ทิวาสลายไป นางรู้สึกได้ถึงความสูญเสีย แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความภาคภูมิใจในตัวเขา "เจ้าทำได้ดีที่สุดแล้ว ทิวา..." นางกล่าว "เจ้าได้มอบอนาคตใหม่ให้กับพวกเรา..." แสงแดดที่สาดส่องลงมา ยังคงให้ความอบอุ่น แต่ในใจของเอลล่า ยังคงมีความโศกเศร้าที่ยากจะลบเลือน การจากไปของทิวาได้ทิ้งช่องว่างอันใหญ่หลวงเอาไว้ "เราต้องกลับไปแล้ว" เอลล่ากล่าวกับตัวเอง "เราต้องแจ้งข่าวนี้แก่ทุกคน" นางหันหลังให้กับป่าแห่งเงาที่บัดนี้ได้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง นางก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวังและความเศร้าโศก ระหว่างทางที่เดินกลับ นางได้ยินเสียงผู้คนพูดคุยกันถึงเรื่องราวของอัศวินมายา เรื่องราวของการเสียสละอันยิ่งใหญ่ที่ช่วยปกป้องพวกเขาจากความมืดมิด "ท่านอัศวินมายา... คือตำนานที่แท้จริง..." "เขาคือผู้ที่นำพาแสงสว่างมาสู่โลกของเรา..." "เราจะไม่มีวันลืมเขา..." เสียงเหล่านั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเอลล่า นางรู้ดีว่า แม้ทิวาจะจากไปแล้ว แต่เรื่องราวของเขาจะถูกเล่าขานต่อไปชั่วลูกชั่วหลาน