"ท่านเผชิญหน้ากับเขาถึงที่นั่นได้อย่างไร?" อาร์เธอร์ถามด้วยน้ำเสียงตื่นตะลึง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ทิวากระชับกำปั้นที่ยังคงมีรอยฟกช้ำ เขาหลับตาลงชั่วครู่ พยายามรวบรวมสติและความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น "มันเป็นอุบัติเหตุ... หรืออาจจะไม่ใช่" เขาพึมพำ "ข้าได้ติดตามร่องรอยการเคลื่อนไหวของกองกำลังขนาดเล็กที่พยายามลอบเข้ามาในเขตแดนของเรา แต่ระหว่างทาง ข้าก็พบว่าพวกมันถูกดักซุ่มโจมตีโดยกองกำลังอีกกลุ่มหนึ่งที่ใหญ่กว่า และนั่นแหละคือที่ข้าได้พบกับแม่ทัพมอร์แกน" "กองกำลังอีกกลุ่มหนึ่ง?" อาร์เธอร์ทวนคำ "เป็นกองกำลังของอาณาจักรเงาทมิฬเช่นกันหรือ?" "ใช่" ทิวาตอบเสียงหนักแน่น "แต่ไม่ใช่แค่ทหารธรรมดา พวกเขาใช้เวทมนตร์ที่น่าสะพรึงกลัว ข้าสัมผัสได้ถึงพลังแห่งความมืดที่แผ่ออกมาจากตัวพวกมัน พวกมันสามารถบิดเบือนสภาพแวดล้อม สร้างภาพลวงตาที่ซับซ้อนยิ่งกว่าที่ข้าเคยเจอมาเสียอีก" เขาเล่าพลางยกมือข้างหนึ่งขึ้นมานวดขมับ "และท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง ข้าก็เห็นแม่ทัพมอร์แกน เขามีออร่าที่น่าเกรงขามอย่างยิ่ง ร่างกายของเขาห่อหุ้มด้วยเงาดำที่เคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต และพลังที่แผ่ออกมานั้น... มันอันตรายมาก" "แล้วท่าน... ท่านต่อสู้กับเขาหรือ?" อาร์เธอร์ถามด้วยความไม่เชื่อสายตา "ข้าพยายามที่จะหลบเลี่ยงการเผชิญหน้าโดยตรง" ทิวาอธิบาย "แต่เมื่อข้าเห็นว่ากองกำลังของพวกมันกำลังจะกำจัดกลุ่มทหารที่ติดกับดักอยู่ ข้าก็ไม่อาจทนดูเฉยๆ ได้ ข้าจึงตัดสินใจใช้ภาพลวงตาของข้าเพื่อสร้างความสับสน และพยายามช่วยเหลือทหารเหล่านั้น" "ท่านทำเช่นนั้นโดยลำพังอย่างนั้นหรือ?" อาร์เธอร์แทบจะอุทานเสียงหลง "นั่นมันเสี่ยงอันตรายเกินไป! ท่านควรจะส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ ไม่ใช่บุ่มบ่ามเข้าไปเช่นนั้น!" "ข้ารู้ว่ามันเสี่ยง" ทิวาตอบอย่างเหนื่อยอ่อน "แต่ข้าเห็นว่าพวกมันมีจำนวนมากกว่าเราหลายเท่า หากปล่อยให้พวกมันจัดการทหารกลุ่มนั้นได้ แนวป้องกันของเราก็จะอ่อนแอลงไปอีก ข้าคิดว่าหากข้าสามารถสร้างความสับสนให้พวกมันได้สักพัก ก็อาจจะทำให้ทหารกลุ่มนั้นมีโอกาสหนีรอดออกมาได้" "แล้วผลเป็นอย่างไรเล่า?" อาร์เธอร์ถามอย่างกระวนกระวาย "ท่านทำสำเร็จหรือไม่?" "ข้าสามารถสร้างภาพลวงตาขนาดใหญ่ ทำให้พวกมันสับสนไปชั่วขณะ" ทิวาเล่า "ข้าสร้างภาพกองทัพขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นจากเงามืด และภาพของสัตว์ร้ายที่น่ากลัวหลายตัว เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของพวกมัน แต่... แม่ทัพมอร์แกน เขาฉลาดกว่าที่ข้าคิด" "เขา... เขาเห็นภาพลวงตาของท่านออก?" "เขาไม่ได้มองเห็นมันออกโดยตรง" ทิวาอธิบาย "แต่เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เขารู้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เขาส่งทหารของเขาออกไปตรวจสอบ และนั่นเป็นจังหวะที่ข้าต้องเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง" "แล้วเกิดอะไรขึ้น?" "ข้าต้องใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อสร้างภาพลวงตาที่ซับซ้อนที่สุดเท่าที่ข้าเคยทำมา" ทิวาเล่า "ข้าสร้างภาพของตัวเองขึ้นมาหลายร่าง และพยายามหลอกล่อให้เขาโจมตีไปที่ภาพลวงตาเหล่านั้น แต่เขาก็ยังคงจดจ่ออยู่กับพลังที่แท้จริงของข้า" "ท่านบาดเจ็บสาหัสหรือไม่?" อาร์เธอร์ถามอีกครั้ง ความกังวลฉายชัดในแววตา "ไม่ถึงขั้นนั้น" ทิวาตอบ "แต่การต่อสู้กับเขา... มันสูบพลังชีวิตของข้าไปมาก ข้าสัมผัสได้ถึงพลังแห่งความมืดของเขาที่พยายามจะกลืนกินแสงสว่างภายในตัวข้า มันเป็นความรู้สึกที่ทรมานยิ่งนัก" เขาเงยหน้ามองอาร์เธอร์ "ข้าคิดว่าแม่ทัพมอร์แกนนั้นไม่ใช่เพียงแค่นักรบผู้เก่งกาจ แต่เขายังเป็นผู้ใช้เวทมนตร์ที่ทรงพลังมากด้วย เวทมนตร์ของเขาเกี่ยวพันกับเงาและความมืด เป็นพลังที่ตรงข้ามกับพลังของข้าโดยสิ้นเชิง" "ท่านแน่ใจหรือว่าท่านสามารถรับมือกับพลังเช่นนั้นได้?" อาร์เธอร์ถามเสียงเครียด "ข้าไม่แน่ใจ" ทิวาตอบตามตรง "พลังของเขาแข็งแกร่งเกินกว่าที่ข้าเคยคาดคิดไว้มาก การต่อสู้กับเขาทำให้ข้าตระหนักได้ว่า การใช้ภาพลวงตาเพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอที่จะเอาชนะเขาได้" "แล้วเราจะทำอย่างไรดี?" อาร์เธอร์ถาม เขาเดินไปมาอย่างกระสับกระส่าย "หากแม่ทัพของพวกมันแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ และพวกเขามีทหารที่ใช้เวทมนตร์อันตรายเช่นนั้น เราจะป้องกันอาณาจักรได้อย่างไร?" "เราต้องปรับกลยุทธ์" ทิวาตอบ "เราต้องหาทางรับมือกับเวทมนตร์ของพวกมัน และเราต้องเข้าใจรูปแบบการโจมตีของพวกมันให้มากขึ้น" เขามองออกไปยังแนวรบที่อยู่ไม่ไกล "ข้าจะพักผ่อนสักครู่ แล้วข้าจะกลับไปที่แนวหน้าอีกครั้ง ข้าต้องการสังเกตการณ์การเคลื่อนไหวของพวกมันอย่างใกล้ชิด" "ท่านอย่าหักโหมเกินไปนะ ทิวา" อาร์เธอร์กล่าวเตือน "สุขภาพของท่านสำคัญที่สุด" "ข้ารู้" ทิวาตอบ "แต่ตอนนี้ ข้าไม่มีเวลาที่จะพักผ่อนมากนัก อนาคตของอาณาจักรเอลเดเรียขึ้นอยู่กับการต่อสู้ครั้งนี้" เขาหันหลังให้กับอาร์เธอร์ และเดินตรงไปยังห้องพักของตนเอง ทิ้งให้อาร์เธอร์ยืนนิ่งอยู่กับความคิดที่หนักอึ้ง