เสียงกระซิบอันน่าสะพรึงกลัวดังมาจากกลางบึง “…มา… หา… เพ้นท์…” แว่วมาตามลม ทำให้ขนหัวลุกไปทั่วร่าง น็อตและเพื่อนๆ หันไปมองกลางน้ำด้วยสายตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ภาพเงาตะคุ่มๆ ที่ดูเหมือนจะมีรูปร่างบิดเบี้ยว กำลังขยับวนเวียนอยู่ใต้ผิวน้ำที่สะท้อนแสงแดดเป็นประกาย เงาที่ดูเหมือนกำลังถูกฉุดกระชากลงไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิดของน้ำบึงที่ขุ่นมัว “นั่นมันอะไรน่ะ!” โอมตะโกนเสียงสั่น “ฉันเห็น… เห็นเหมือนคนจมน้ำ!” “มันไม่ใช่คนปกติแล้วโอม” ชาตอบเสียงกระซิบ ดวงตาจับจ้องไปยังเงาที่ขยับอย่างผิดรูป “มัน… มันกำลังจะดึงเพ้นท์ลงไป” เมย์รีบคว้าแขนน็อตเอาไว้แน่น “เราต้องช่วยเพ้นท์ น็อต! เขาอยู่ที่นั่น!” เธอชี้ไปยังจุดที่เงาปรากฏ “เพ้นท์! เพ้นท์ได้ยินไหม!” น็อตพยายามสูดหายใจลึกๆ พยายามข่มความกลัวที่เกาะกุมหัวใจ “เราต้องใจเย็นก่อน เราไปตรงนั้นไม่ได้นะ มันอันตรายเกินไป” “อันตรายบ้าอะไร! เพื่อนเรากำลังจะตายอยู่นะ!” โอมตะคอกเสียงดัง ลมหายใจของเขากระชั้นถี่ “ถ้าเราไม่ทำอะไรตอนนี้ เพ้นท์ต้องตายแน่!” “ชา! นายมีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับที่นี่อีกไหม” น็อตหันไปถามชาอย่างมีความหวัง “อะไรก็ตามที่อาจช่วยเราได้” ชาหยิบกระดาษแผนที่เก่าออกมาอีกครั้ง คลี่มันออกบนพื้นหินอ่อนที่เย็นเฉียบ “ฉันเจออะไรบางอย่าง… ตรงมุมแผนที่นี้ มันมีสัญลักษณ์ที่ฉันไม่คุ้นเคยเลย” เขานิ้วชี้ไปยังสัญลักษณ์รูปคลื่นน้ำที่ดูเหมือนมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ข้างใน “เหมือนจะเป็นสัญลักษณ์ของ… การบูชายัญ” “บูชายัญ?!” เมย์อุทานอย่างตกใจ “หมายความว่าเพ้นท์กำลังจะถูก…?” “ฉันไม่รู้แน่ชัด” ชาถอนหายใจ “แต่สัญลักษณ์นี้มันอยู่ใกล้กับบริเวณบึงที่เรายืนอยู่นี่แหละ และในตำนานเก่าๆ ที่ฉันเคยอ่านเจอเกี่ยวกับสถานที่ริมน้ำที่ถูกทิ้งร้าง มักจะมีการทำพิธีกรรมบางอย่างเพื่อ… เซ่นไหว้” “เซ่นไหว้ใคร? เซ่นไหว้ผี?” โอมถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง “นี่มันยุคไหนแล้ว ยังมีเรื่องพวกนี้อีกเหรอ!” “มันอาจจะไม่ใช่แค่ผีธรรมดา” น็อตพูดเสริม “จากรอยที่เห็นบนพื้น จากเสียงที่ได้ยิน… นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แล้ว” เขามองไปที่เงาในน้ำอีกครั้ง มันดูเหมือนจะเคลื่อนไหวใกล้เข้ามาเรื่อยๆ “เราต้องหาทางหยุดมันให้ได้” “แล้วเราจะหยุดมันได้ยังไง ในเมื่อเรายังมองไม่เห็นตัวตนที่แท้จริงของมันเลย” เมย์ถามเสียงแผ่ว ดวงตาของเธอสะท้อนความหวาดกลัว “มันซ่อนตัวอยู่ใต้ผืนน้ำที่ขุ่นมัวนั่น” “เราอาจจะต้องลงไป” น็อตพูดเสียงเด็ดเดี่ยว “ลงไป?!” ทุกคนอุทานพร้อมกัน “นายบ้าไปแล้วเหรอ น็อต!” โอมตะโกน “ถ้ามันลากเพ้นท์ลงไปได้ มันก็ลากเราลงไปได้เหมือนกัน!” “แต่นี่เป็นทางเดียวที่เราจะช่วยเพ้นท์ได้” น็อตยืนยัน “ถ้าเราปล่อยให้มันทำตามอำเภอใจ เพ้นท์จะหายไปตลอดกาล” “แล้วเราจะลงไปได้ยังไง” ชาถาม น็อตมองไปรอบๆ สุสานร้าง ท่ามกลางความเงียบสงัดที่ปกคลุม “เราต้องหาอะไรสักอย่างที่จะช่วยให้เรามองเห็นสิ่งที่อยู่ใต้น้ำได้” “ฉันมีไฟฉายที่สว่างมาก” เมย์รีบเสนอ “มันน่าจะช่วยได้นะ” “แล้วเราจะลงไปที่ไหนล่ะ” โอมถาม “ขอบบึงมันดูชันมากเลยนะ” น็อตเดินไปสำรวจบริเวณริมบึงอย่างละเอียด สายตาของเขาจับจ้องไปยังซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้างบางอย่างที่อยู่ห่างออกไปไม่มากนัก “ตรงนั้น… ดูเหมือนจะเป็นทางลงบางอย่าง” เขาชี้ไปยังซากอิฐที่พังทลายลงมาจรดกับผิวน้ำ “อาจจะเป็นท่าเรือเก่า หรืออะไรสักอย่าง ที่ถูกทิ้งร้างไปนานแล้ว” “ดูน่ากลัวจัง” เมย์เอ่ยขึ้น “ไม่มีเวลามากลัวแล้ว เมย์” ชาพูดปลอบ “เราต้องทำ” น็อตหันกลับมาเผชิญหน้ากับเพื่อนๆ “งั้นตกลงตามนี้นะ โอม นายกับฉันจะลองเข้าไปดูตรงนั้นก่อน ส่วนเมย์กับชา คอยระวังหลังให้เรา ถ้ามีอะไรผิดปกติ รีบหนีทันที” “ไม่! เราจะไปด้วยกัน!” เมย์ยืนกราน “ฉันไม่ปล่อยให้น็อตเสี่ยงคนเดียว” “ฉันก็เหมือนกัน” โอมเสริม “ถึงฉันจะกลัวแค่ไหน แต่เราต้องช่วยเพ้นท์” น็อตมองเพื่อนๆ ด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เขาเห็นความกล้าหาญและความห่วงใยในแววตาของพวกเขา “ก็ได้… งั้นเราไปด้วยกันทั้งหมด” ทั้งสี่คนค่อยๆ เดินฝ่าพงหญ้าที่รกทึบ มุ่งหน้าไปยังซากปรักหักพังริมบึง ท่ามกลางเสียงกระซิบจากผืนน้ำที่ยังคงดังแว่วมาเป็นระยะๆ ราวกับกำลังเรียกหาใครบางคน “มา… หา… เพ้นท์…” เสียงนั้นดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ทำให้พวกเขาก้าวเดินด้วยความระแวดระวังยิ่งขึ้น เงาในน้ำก็ดูเหมือนจะเคลื่อนไหววุ่นวายมากขึ้นเช่นกัน ราวกับกำลังรอคอยบางสิ่งบางอย่าง