ชาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ภาพแรกที่เห็นคือเพดานของห้องที่คุ้นเคย ความสว่างจากหลอดไฟนีออนทำให้เขาแสบตา เขารู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่างกาย ราวกับถูกทุบตีมาทั้งคืน “ที่นี่…ที่ไหน?” ชาพึมพำเบาๆ เขาพยายามขยับตัว แต่ก็พบว่าร่างกายของเขาอ่อนแรงอย่างมาก “ชา! นายฟื้นแล้ว!” เสียงของหญิงชราดังขึ้นมา ชาหันไปมอง ก็เห็นคุณยายของเขา ยืนมองเขาด้วยความกังวล “คุณยาย…เกิดอะไรขึ้น?” ชาถาม “เมื่อคืน…คุณไปที่ไหนมา? ฉันเห็นคุณเดินออกจากบ้านไปตอนกลางดึก พอตอนเช้าก็เห็นคุณนอนสลบอยู่ที่หน้าบ้านเลย” คุณยายเล่าด้วยสีหน้าเป็นห่วง “ผม…ผมไปที่บึง…กับเพื่อนๆ…” ชาพยายามรวบรวมสติ เขานึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ภาพของเพื่อนๆ ที่ถูกกระแสน้ำพัดพาไป และภาพเงาอาฆาตใต้น้ำ “ไปที่นั่นทำไม? ฉันบอกแล้วไงว่าที่นั่นมันไม่ดี…มีแต่เรื่องร้ายๆ” คุณยายถอนหายใจ “แล้ว…เพื่อนผมล่ะครับ? โอม น็อต เมย์…พวกเขาอยู่ที่ไหน?” ชาถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน คุณยายมองหน้าหลานชายด้วยความสงสาร “ฉันไม่รู้เลย ชา…แต่เมื่อคืนตอนที่คุณหายไป ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลย…เลยไปขอความช่วยเหลือจากหลวงพ่อที่วัด…ท่านบอกว่ามีบางอย่างกำลังครอบงำคุณอยู่” “หลวงพ่อ…ท่านบอกว่าอะไรครับ?” ชาถามด้วยความหวัง “ท่านบอกว่า…วิญญาณร้ายที่สิงสู่อยู่ที่บึงนั้น…กำลังจะพรากชีวิตคุณไป…ถ้าคุณไม่รีบทำพิธีสะเดาะเคราะห์…” คุณยายเล่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ชาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว เขาจำได้ว่าตอนที่เขาถูกลากลงไปใต้ผิวน้ำ เขาได้เห็นภาพความทรงจำของนลิน และได้ยินเสียงกระซิบจากวิญญาณร้าย “ผมต้องกลับไปที่นั่น…ผมต้องช่วยเพื่อนๆ” ชาตัดสินใจแน่วแน่ “ไม่ได้นะชา! มันอันตรายเกินไป!” คุณยายรีบห้าม “ผมรู้ครับ…แต่ผมทำอย่างอื่นไม่ได้…ผมรู้สึกผิด…ถ้าผมไม่ไป…พวกเขาจะต้องตายแน่ๆ” ชาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง คุณยายมองหลานชายด้วยความกังวล แต่ก็เห็นถึงความตั้งใจจริงในดวงตาของเขา “ถ้าอย่างนั้น…คุณต้องเชื่อฟังหลวงพ่อทุกอย่างนะ…ท่านจะช่วยคุณเอง” หลังจากนั้น ชาก็ได้พบกับหลวงพ่อที่วัด หลวงพ่อได้ให้เครื่องรางของขลังและบทสวดมนต์แก่เขา พร้อมทั้งอธิบายถึงวิธีที่จะต่อกรกับวิญญาณร้ายตนนั้น “วิญญาณที่สิงสู่อยู่ที่บึงนั้น…คือวิญญาณของหญิงสาวที่ตายอย่างเดียวดาย…เธอต้องการแก้แค้น…และจะพรากชีวิตทุกคนที่เข้ามาในอาณาเขตของเธอ” หลวงพ่อกล่าว “แล้ว…ผมจะช่วยเพื่อนๆ ได้อย่างไรครับ?” ชาถาม “คุณต้องหา ‘วัตถุอาฆาต’ ของเธอให้เจอ…และทำพิธีเผาทำลายมันเสีย…นั่นจะทำให้เธอสงบลง…และปล่อยชีวิตพวกคุณไป” หลวงพ่อบอก “วัตถุอาฆาต…คืออะไรครับ?” “เป็นสิ่งของที่เธอรักมากที่สุด…หรือสิ่งที่เชื่อมโยงกับความตายของเธอ…ฉันได้เห็นภาพนิมิต…วัตถุนั้นซ่อนอยู่ที่…ซากปรักหักพังบริเวณริมบึง…ใกล้กับท่าเรือเก่า…” หลวงพ่ออธิบาย ชาจำได้ทันที ซากปรักหักพังที่เขาและเพื่อนๆ ไปสำรวจเมื่อคืนนั้น! เขาเคยเห็นป้ายไม้เก่าๆ ชี้ไปทางท่าเรือเก่า “ผมรู้แล้วครับ! ขอบคุณครับหลวงพ่อ!” ชาตอบรับด้วยความมุ่งมั่น ชาออกเดินทางไปยังซากปรักหักพังอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้มาเพื่อถ่ายรูปหรือสำรวจอีกต่อไป แต่มาเพื่อทำภารกิจสำคัญ การเผชิญหน้ากับความตายเพื่อช่วยชีวิตเพื่อน เมื่อไปถึง เขาก็รีบตรงไปยังซากท่าเรือเก่าที่ผุพัง สภาพยังคงเหมือนเดิม มีเศษไม้ลอยเกลื่อนผิวน้ำและโคลนตมที่ขุ่นมัว “ต้องหาให้เจอ…ต้องหาให้เจอ…” ชาพึมพำกับตัวเอง เขากวาดตามองไปรอบๆ อย่างละเอียด พยายามมองหาวัตถุที่อาจเป็น “วัตถุอาฆาต” เขาเดินลุยน้ำโคลนไปตามทางเดินที่ผุพัง สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากใต้น้ำ ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งแวบหนึ่งที่สะท้อนแสงจันทร์อยู่ใต้น้ำ ใกล้กับเสาต้นหนึ่งของท่าเรือเก่า “นั่นมันอะไร?” ชาพยายามเพ่งมองให้ชัดเจน มันเป็นเหมือนกล่องไม้เก่าๆ ที่ถูกเคลือบด้วยโคลนจนแทบมองไม่เห็นรูปร่าง เขาไม่ลังเลที่จะดำลงไปในน้ำเย็นเฉียบเพื่อเก็บมันขึ้นมา ความเย็นยะเยือกกัดกินผิวหนัง แต่ชาไม่สนใจ เขารู้สึกว่านี่คือโอกาสเดียวของเขา เมื่อมือของเขาสัมผัสกับวัตถุนั้น เขาก็รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมา มันไม่ใช่พลังงานธรรมดา แต่เป็นพลังงานที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก ความเจ็บปวด และความอาฆาต ชาพยายามงัดกล่องไม้นั้นขึ้นมาจากใต้น้ำ เมื่อมันลอยขึ้นมา เขาเห็นว่ามันเป็นกล่องไม้แกะสลักเก่าๆ ที่มีสภาพผุพังไปตามกาลเวลา ฝาของกล่องเปิดอ้าออกเล็กน้อย เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน เมื่อเขาเปิดมันออกจนสุด ชาก็แทบหยุดหายใจ ภาพที่เห็นคือรูปถ่ายเก่าๆ ของหญิงสาวคนหนึ่ง ดวงตาของเธอในรูปดูเศร้าสร้อย แต่ก็มีความแข็งกร้าวแฝงอยู่ “นลิน…” ชาพึมพำชื่อเพื่อนเก่า ข้างๆ รูปถ่าย มีสร้อยคอเงินเก่าๆ เส้นหนึ่ง ซึ่งเป็นแบบที่เคยนิยมใส่กันเมื่อหลายปีก่อน และมีผ้ายันต์สีดำที่ดูเหมือนจะผ่านการปลุกเสกมาแล้ว “นี่แหละ…วัตถุอาฆาตของเธอ!” ชารู้สึกได้ทันที แต่แล้ว เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างหลัง “แก…ไม่ควร…มายุ่ง…กับมัน…” เสียงกระซิบเย็นเยียบดังขึ้นมาอีกครั้ง ชาหันกลับไปมอง ก็เห็นเงาร่างตะคุ่มที่บิดเบี้ยวผิดรูป กำลังลอยขึ้นมาจากใต้น้ำ ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองมาที่เขาอย่างอาฆาตแค้น