ชาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกกว้างจับจ้องไปยังเงาร่างที่กำลังบิดเบี้ยวและก่อตัวเป็นรูปร่างอยู่เบื้องหน้า เสียงกระซิบแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตราวกับน้ำเย็นยะเยือกที่ไหลผ่านเส้นเลือด “เจ้า… มาถึงแล้วรึ” น้ำเสียงนั้นเหมือนมาจากทุกทิศทางในห้องโถงลับแห่งนี้ มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ ไม่ใช่เสียงของสัตว์ แต่มันเป็นเสียงที่ทำให้ขนหัวลุก “เจ้า… จะต้องชดใช้!” ชาพยายามรวบรวมสติทั้งหมด เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดไฟฉายแล้วส่องไปยังเงาร่างนั้น แสงไฟฉายส่องให้เห็นรูปร่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างชัดเจน มันไม่ใช่เงาธรรมดา แต่มันคือรูปร่างที่ดูเหมือนมนุษย์แต่บิดเบี้ยวผิดส่วน ดวงตาของมันเรืองแสงสีแดงฉานราวกับถ่านไฟที่กำลังคุกรุ่น “นี่มัน… อะไรกันแน่!” ชาอุทานออกมา เขากลัวจนตัวสั่น แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เขายังคงพยายามหาทางหลบหนี “ข้าคือ… สิ่งที่ถูกลืม” เสียงนั้นกระซิบ “ข้าคือ… ความแค้นที่ถูกฝังไว้!” ชาจำได้ถึงเรื่องราวที่ย่าบุญล้อมเล่าเกี่ยวกับพิธีกรรมโบราณและคำสาปที่ริมบึง เขารู้สึกได้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาเกี่ยวข้องกับเรื่องราวเหล่านั้นอย่างแน่นอน “เจ้า… มาเอาของของข้าไป” เงาร่างนั้นกล่าวต่อ “แต่เจ้า… จะไม่ได้ไปไหน!” คำพูดนั้นทำให้ชาใจหายวาบ เขาหันไปมองทางเข้าห้องโถงลับ ซึ่งตอนนี้ปิดสนิทแล้ว “ทางเข้า…” ชาพยายามดันมันอีกครั้ง แต่มันก็ไม่ขยับเลย ราวกับมันถูกผนึกไว้เรียบร้อยแล้ว “ติดอยู่แล้ว…” เขาคิดด้วยความสิ้นหวัง “แผนที่… เจ้าได้แผนที่มาแล้วใช่หรือไม่” เสียงนั้นถาม ราวกับมันรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง ชาชะงัก เขาไม่ตอบ เพียงแต่มองไปที่แผนที่ในมือ “ส่งมันมาให้ข้า!” เสียงนั้นดังขึ้น พร้อมกับแรงลมที่พัดปะทะร่างของชาอย่างรุนแรง ชาเซถอยหลังไปเล็กน้อย เขาไม่สามารถยอมแพ้ได้ เขาต้องพาแผนที่นี้ไปให้ย่าบุญล้อมดู “ไม่! ผมไม่ให้!” ชาตอบปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “บังอาจ!” เสียงนั้นคำรามดังลั่น ทันใดนั้นเอง ร่างของเงาอาฆาตก็พุ่งเข้ามาหาชาอย่างรวดเร็ว! “อ๊าก!” ชาร้องเสียงหลง เขายกแขนขึ้นป้องป้องใบหน้า เขารู้สึกถึงแรงกระแทกมหาศาล และความเย็นยะเยือกที่แล่นผ่านไปทั่วร่าง “ตูม!” ร่างของชาถูกกระแทกจนกระเด็นไปชนกับผนังห้องโถง เขาตัวชาไปหมด “แผนที่…” เขาพยายามจะมองหาแผนที่ มันตกอยู่ห่างจากเขาไปไม่ไกลนัก แต่เงาร่างอาฆาตนั้นก็กำลังค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาหาเขาอีกครั้ง “เจ้า… กำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของข้า” เสียงนั้นกระซิบ ชาพยายามฝืนสังขารที่เจ็บปวด เขารู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้าย เขามองไปยังห่อศพที่อยู่บนแท่นหินกลางห้อง “นั่น… อาจจะเป็นทางรอด” เขาคิด ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย ชาพุ่งตัวไปยังแท่นหิน เขาคว้าห่อศพนั้นขึ้นมา “ไม่นะ!” เงาร่างอาฆาตตะโกนเสียงดัง ชาไม่สนใจ เขาถือห่อศพนั้นไว้ในอ้อมแขน แล้วหันไปเผชิญหน้ากับเงาร่างอาฆาต “ถ้าเจ้าอยากได้ของของเจ้า… ก็มาเอาไปสิ!” ชากล่าวท้าทาย เงาร่างอาฆาตหยุดชะงัก มันมองมาที่ชาด้วยดวงตาที่เรืองรองไปด้วยความแค้น “เจ้า… กำลังเล่นกับไฟ!” “ผมไม่กลัว!” ชาตอบ ทันใดนั้นเอง… “เปรี๊ยะ!” เสียงเหมือนอะไรบางอย่างขาดสะบั้นดังขึ้น ห่อศพในอ้อมแขนของชาเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง “นี่มัน… อะไรกัน!” ชารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังไหลออกมาจากห่อศพ “เจ้า… กำลังปลดปล่อยมัน!” เงาร่างอาฆาตตะโกนด้วยความตกใจ ชาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขารู้สึกได้ว่านี่อาจเป็นโอกาสที่จะหลบหนี เขาตัดสินใจวิ่ง! วิ่งกลับไปยังทางเข้าห้องโถงลับ ที่ตอนนี้มันเปิดอ้าออกกว้าง ราวกับมีใครบางคนเปิดมันให้ เงาร่างอาฆาตพยายามจะเข้ามาขวาง แต่ดูเหมือนมันจะถูกพลังงานบางอย่างที่ออกมาจากห่อศพกำลังถ่วงเวลาไว้ ชาวิ่งผ่านอุโมงค์มืดๆ อย่างไม่คิดชีวิต เขารู้สึกได้ถึงเสียงกึกก้องที่ดังตามหลังมา “เจ้า… จะต้องกลับมา!” ในที่สุด ชาก็โผล่ออกมาจากอุโมงค์ใต้ดิน เขาพบว่าตัวเองอยู่ไม่ไกลจากเรือนเก่ามากนัก เขาหอบหายใจอย่างแรง ร่างกายอ่อนเพลียจนแทบยืนไม่อยู่ เขาหันกลับไปมองที่เรือนเก่า แต่มันก็ดูเหมือนจะกลับไปสู่สภาพเดิมแล้ว ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “นี่… ฝันไปหรือเปล่า” ชาพึมพำ แต่แล้ว… สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นสิ่งที่อยู่ในมือ “แผนที่…” เขาจำได้ว่าเขาคว้าแผนที่มาด้วย และ… “นี่มัน… ห่อศพ!” ชาเบิกตากว้าง เขากลั้นหายใจ มองดูวัตถุในมือ มันคือห่อศพสีดำสนิท ที่ถูกห่อไว้อย่างแน่นหนา “ไม่… นี่มันไม่ใช่ฝัน” ชาพูดเสียงสั่น เขารู้สึกถึงน้ำตาที่ไหลรินออกมา “เมย์… เพื่อนๆ… ผมทำได้แล้ว” เขาพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แม้จะเจ็บปวดไปทั้งตัว “ต้องรีบกลับไปหา… ย่า” เขากำแผนที่และห่อศพไว้ในมือ แล้วค่อยๆ ก้าวเดินกลับไปยังบ้านของย่าบุญล้อม ระหว่างทาง เขารู้สึกได้ถึงสายตาบางอย่างที่จับจ้องมาจากริมบึง เงาบางๆ… ที่กำลังขยับไหวอยู่ใต้ผิวน้ำ “มัน… ยังอยู่ที่นี่” ชาคิด เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น “ผมต้อง… ปกป้องทุกคน” เมื่อมาถึงบ้านย่าบุญล้อม ย่าก็รีบวิ่งออกมาหาทันที “ชา! หลาน! เกิดอะไรขึ้น!” ย่าบุญล้อมอุทานด้วยความตกใจ เมื่อเห็นสภาพหลานที่เต็มไปด้วยฝุ่นโคลนและร่องรอยบาดแผล “ย่าครับ…” ชาพูดเสียงแหบพร่า “ผม… ผมเจอแล้วครับ” เขาค่อยๆ ยื่นแผนที่และห่อศพให้ย่าดู ย่าบุญล้อมมองดูวัตถุทั้งสองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “นี่มัน… สิ่งที่ตาบุญบอกจริงๆ ด้วย” “ผม… ผมเกือบจะไม่ได้ออกมาแล้วครับย่า” ชาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เขาเจอในเรือนเก่าและห้องโถงลับ ย่าบุญล้อมฟังเรื่องราวของหลานด้วยความตกใจปนสงสาร “เจ้า… เก่งมากนะชา” ย่าบุญล้อมกล่าว “แต่เรื่องนี้… ยังไม่จบแค่นี้หรอกนะ” “หมายความว่ายังไงครับ” ชาถาม “ห่อศพนี่… มันคือส่วนหนึ่งของคำสาป” ย่าบุญล้อมอธิบาย “มันคือสิ่งที่ถูกใช้… เพื่อกักขัง… บางสิ่งบางอย่าง” “แล้ว… เราจะทำยังไงกับมันครับ” ชาถาม “เราต้อง… ทำพิธีปลดปล่อยมันอย่างถูกต้อง” ย่าบุญล้อมกล่าว “ไม่อย่างนั้น… สิ่งที่ถูกกักขังอยู่… มันจะหลุดออกมา… และจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง” ชาฟังแล้วก็รู้สึกหนาวไปถึงไขสันหลัง “แล้ว… เมย์กับเพื่อนๆ ล่ะครับ” เขาถามด้วยความเป็นห่วง “ย่า… จะพาเจ้าไปหา… ผู้รู้” ย่าบุญล้อมตอบ “พวกเขาจะช่วยเราได้” ชาพยักหน้าอย่างตั้งใจ เขาเชื่อมั่นในตัวย่า “ผมพร้อมแล้วครับย่า” เขาตอบ “ผมจะทำทุกอย่าง… เพื่อช่วยเพื่อนๆ ของผม”