การตายอันน่าสยดสยองของใบสร้างความตกตะลึงให้กับทุกคน เจ้าหน้าที่พยายามตั้งสติและเก็บกู้ร่างของเธอขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ใบหน้าของน็อตเต็มไปด้วยความเสียใจและความรู้สึกผิด เขาไม่คิดว่าการมาถ่ายรูปเล่นๆ ในสุสานร้างจะนำมาซึ่งโศกนาฏกรรมเช่นนี้ "ฉัน...ฉันควรจะห้ามเธอไม่ให้ไป" น็อตพูดเสียงเบา "ฉันควรจะอยู่กับเธอ" "มันไม่ใช่ความผิดของน็อตนะ" แก้มปลอบ ขณะที่เธอก็ยังคงมีอาการสั่นเทา "เราทุกคนมาด้วยกัน" "แต่ทำไม..." โบว์ถามเสียงสั่น "ทำไมใบถึงต้องตายแบบนี้" ปั้นก้าวเข้าไปดูใกล้ๆ ร่างของใบ เขาเพ่งมองไปที่รอยช้ำที่คอของเธอ "รอยพวกนี้...มันดูเหมือน...ไม่ใช่รอยมือคน" "แล้วมันเป็นรอยอะไร" แก้มถาม "ฉันไม่แน่ใจ" ปั้นส่ายหน้า "แต่มันดูเหมือน...ถูกอะไรบางอย่างที่ยาวและมีกำลังมหาศาลรัดเอาไว้" เจ้าหน้าที่ได้ติดต่อขอรถพยาบาลและเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานมายังที่เกิดเหตุ พวกเขาเริ่มดำเนินการตามขั้นตอนอย่างเคร่งครัด แต่ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ยังคงรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลของสถานที่แห่งนี้ "เรื่องเล่าเกี่ยวกับบึงแห่งนี้..." เจ้าหน้าที่คนหนึ่งกล่าวขึ้นพลางมองไปยังผิวน้ำสีดำ "มีอยู่ว่า...ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีหญิงสาวคนหนึ่งถูกทิ้งให้จมน้ำตายในบึงนี้ เพราะเธอไปแอบมีความสัมพันธ์กับชายที่มีภรรยาอยู่แล้ว" "แล้ว...แล้วไงต่อ" โบว์ถามอย่างลุ้นระทึก "หลังจากนั้น...วิญญาณของเธอก็วนเวียนอยู่แถวนี้" เจ้าหน้าที่เล่าต่อ "เธอเสียใจและแค้นเคืองมาก จนกลายเป็นวิญญาณที่คอยพรากชีวิตผู้คน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...ผู้หญิง" "นี่มัน...เรื่องเหลือเชื่อ" น็อตพึมพำ "แล้วเงาที่เห็นในน้ำล่ะคะ" แก้มถาม "มันคือวิญญาณของเธอใช่ไหม" "อาจจะเป็นไปได้" เจ้าหน้าที่กล่าว "มันอาจจะเป็นวิญญาณที่ต้องการเหยื่อเพื่อปลดปล่อยความแค้นของเธอ" ในขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังทำงาน ปั้นก็เดินสำรวจไปรอบๆ บริเวณสุสานอีกครั้ง เขาเดินลึกเข้าไปในส่วนที่รกทึบกว่าเดิม เขาเห็นหลุมศพเก่าแก่ที่ดูแตกต่างจากหลุมอื่น "ทุกคน...มานี่สิ" ปั้นตะโกนเรียก ทุกคนหันไปมอง ปั้นยืนอยู่หน้าหลุมศพที่ดูเก่าแก่ที่สุดในสุสาน มันเป็นหลุมฝังศพหินที่สลักชื่อไว้ แต่ตัวอักษรบางส่วนก็เลือนลางจนอ่านไม่ออก "นี่มัน...หลุมศพของใคร" แก้มถาม "ฉันพยายามอ่านดูแล้ว" ปั้นตอบ "มันเหมือนจะเป็นชื่อ... 'มาลี'" "มาลี?" โบว์ทวนชื่อ "แล้วชื่อนี้...มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องเล่าหรือเปล่า" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเดินเข้ามาดู "มาลี...เป็นชื่อที่ถูกพูดถึงในตำนานเก่าแก่ของที่นี่เหมือนกันนะ" "ตำนานอะไร" น็อตถาม "เขาว่ากันว่า...มาลีเป็นหญิงสาวสวยคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้เมื่อนานมาแล้ว" เจ้าหน้าที่เล่า "เธอหลงรักชายคนหนึ่ง แต่ชายคนนั้นมีภรรยาแล้ว เขาหลอกใช้เธอ แล้วก็ทิ้งเธอไป" "แล้วหลังจากนั้น..." "มาลีเสียใจมาก เธอเดินไปที่ริมบึง แล้วก็..." เจ้าหน้าที่เว้นช่วง "ก็กระโดดน้ำตาย" ทุกคนมองหน้ากันด้วยความอึ้งงัน เรื่องราวของมาลีดูเหมือนจะตรงกับตำนานที่เจ้าหน้าที่เล่าก่อนหน้านี้ทุกประการ "แล้ว...แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่" แก้มถาม "บางที...หลังจากเธอตายไป วิญญาณของเธอก็อาจจะถูกกักขังไว้ที่นี่" ปั้นกล่าว "หรือบางที...ที่นี่อาจจะเป็นที่ที่เธอรักมากที่สุด...หรืออาจจะเป็นที่ที่เธอต้องการจะจากไปอย่างแท้จริง" "แต่ทำไมต้องเป็นใบ" โบว์ถามด้วยเสียงสะอื้น "ใบไม่เคยทำอะไรผิดเลย" "บางที...วิญญาณที่อาฆาต อาจจะไม่ได้เลือกเหยื่อเสมอไป" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งกล่าว "มันอาจจะแค่...ต้องการใครสักคน" ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้นเอง จู่ๆ ลมเย็นยะเยือกก็พัดโชยมาอย่างกะทันหัน ทำให้ใบไม้แห้งที่กองอยู่บนพื้นดินปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ "รู้สึกหนาวผิดปกติเลย" แก้มพูดพลางกอดตัวเอง "ใช่...เหมือนอุณหภูมิเปลี่ยนไปทันที" น็อตกล่าว แล้วจู่ๆ เสียงกระซิบก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดังกว่าเดิม ราวกับดังมาจากรอบตัวพวกเขา "มา...อยู่...กับ...ฉัน..." เสียงนั้นฟังดูราวกับมาจากน้ำ เสียงนั้นเต็มไปด้วยความโหยหวนและความเศร้าสร้อย แต่ก็แฝงไปด้วยความน่ากลัวอย่างประหลาด "นั่นมัน...เสียงของมาลี" ปั้นกล่าวเสียงแผ่ว "เธอ...เธออยู่ที่นี่" ทุกคนหันไปมองยังผิวน้ำของบึงอีกครั้ง แสงจันทร์ยังคงสาดส่องลงมา แต่คราวนี้มันกลับดูเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้ผิวน้ำอย่างชัดเจน ร่างเงาของหญิงสาวที่สวมชุดสีขาวเปียกน้ำกำลังขยับเข้ามาใกล้ฝั่งมากขึ้นเรื่อยๆ "เธอ...เธอกำลังจะมา" ปั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "เราต้องไป!" น็อตตะโกน "ทุกคนรีบขึ้นรถ!" ทุกคนรีบวิ่งไปที่รถด้วยความเร็วสูงสุด เจ้าหน้าที่หลายคนก็รีบขึ้นรถไปด้วยเช่นกัน แต่ขณะที่พวกเขากำลังจะสตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดังกว่าเดิม และดูเหมือนจะมาจากทิศทางของสุสาน "ไม่นะ..." แก้มอุทาน "พวกเจ้าหน้าที่..." พวกเขามองย้อนกลับไป เห็นเจ้าหน้าที่บางนายที่กำลังเดินสำรวจอยู่ใกล้ๆ สุสาน กำลังถูกเงาตะคุ่มๆ ที่มองไม่เห็นลากเข้าไปในความมืด "ไม่จริง!" น็อตตะโกน "เราต้องช่วยพวกเขา!" แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร ปั้นก็คว้าแขนเขาไว้ "มันสายเกินไปแล้วน็อต" ปั้นพูดเสียงเย็นเยือก "เราต้องไปเดี๋ยวนี้" น็อตจำใจต้องขับรถออกไปจากที่นั่น ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงเสียงกรีดร้องและความมืดมิดที่กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง บนรถ น็อต แก้ม และโบว์ นั่งเงียบกันไปตลอดทาง ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเสียใจ พวกเขาไม่รู้ว่าเรื่องราวจะจบลงอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่พวกเขารู้แน่ๆ คือ คืนนั้นที่สุสานร้างริมบึงเก่า ได้เปลี่ยนแปลงชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาล และเงาของหญิงสาวอาฆาตตนนั้น จะยังคงตามหลอกหลอนพวกเขาไปตลอดชีวิต