สายลมเย็นยามเช้าพัดโชยมาปะทะใบหน้าของคมที่กำลังนั่งนิ่งอยู่บนเรือหางยาวลำเล็กที่กำลังแล่นไปตามลำน้ำชายฝั่ง คลื่นน้ำสีครามสะท้อนแสงแดดอ่อนๆ ยามอรุณรุ่ง ดวงตาของเขาทอประกายครุ่นคิด ขณะที่เขากำลังทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อนที่ท่าเรือ “เราทำลายแผนการของพวกมันได้… แต่ก็แลกมากับการที่พวกมันรู้ตัวแล้วว่าเรากำลังสืบเรื่องนี้อยู่” เสียงทุ้มต่ำของเขาพึมพำกับตัวเอง พายุซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ หันมามองเพื่อนร่วมทีมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ไอ้พวกนั้นมันไม่ใช่พวกธรรมดาคม พวกมันมีเส้นสายและอิทธิพลเยอะมาก การที่พวกมันรู้ว่าเรากำลังตามเรื่องนี้อยู่ มันอันตรายกว่าที่เราคิด” คมพยักหน้าเห็นด้วย “นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันกังวล เราต้องหาทางปิดปากพวกที่รู้เรื่อง หรือไม่ก็ทำให้ข้อมูลที่เรามีมันผิดเพี้ยนไปจากความเป็นจริง” “แล้วเราจะทำอย่างนั้นได้ยังไง? พวกมันตามเราเจอได้ง่ายๆ แน่ ถ้าเรายังเคลื่อนไหวแบบเดิมๆ” พายุเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “เราต้องแยกย้ายกัน คมเสนอไอเดีย “นายกับแก้วให้ไปตามเบาะแสเกี่ยวกับแหล่งผลิตอาวุธที่พวกมันซุกซ่อนไว้ ฉันจะลองเข้าไปหาข้อมูลในฐานข้อมูลของบริษัทขนส่งพวกนั้นอีกครั้ง ถึงแม้จะเสี่ยง แต่ฉันเชื่อว่ายังมีช่องโหว่ที่เราสามารถใช้ประโยชน์ได้” “แยกกัน? มันเสี่ยงเกินไปนะคม” พายุค้านทันที “เราไม่รู้ว่าพวกมันมีใครบ้าง หรือวางแผนอะไรต่อไป การที่เราอยู่ด้วยกัน มันยังพอมีเกราะป้องกันให้กันและกัน” “ฉันรู้ว่ามันเสี่ยง แต่นี่คือโอกาสเดียวที่เราจะหาข้อมูลสำคัญได้ เร็วเข้า พายุ” คมเน้นเสียง “ถ้าเราช้าไปกว่านี้ แผนการของพวกมันอาจจะสำเร็จก่อนที่เราจะรู้ตัวด้วยซ้ำ” แก้วซึ่งนั่งอยู่ท้ายเรือเงียบๆ มาตลอด เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ฉันเห็นด้วยกับคม พายุ เราต้องแบ่งงานกัน ถ้าเรามัวแต่กลัว เราก็ไปไหนไม่ได้สักที” พายุถอนหายใจยาว “ก็ได้… แต่พวกนายต้องระวังตัวให้มากที่สุดนะ ฉันจะพยายามหาข้อมูลจากแหล่งอื่นควบคู่ไปด้วย ถ้ามีอะไรผิดปกติ รีบติดต่อกลับมาทันที” เรือหางยาวค่อยๆ แล่นเข้าสู่ป่าชายเลนที่หนาทึบ คมกระโดดลงจากเรืออย่างคล่องแคล่ว “พวกนายไปก่อนเลย ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง” “แล้วเจอกัน” พายุตอบรับ ก่อนจะหันไปสั่งคนขับเรือให้แล่นต่อไปยังจุดนัดหมาย คมมองตามเรือหางยาวที่ลับหายไปในลำน้ำ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับป่าทึบที่อยู่เบื้องหน้า เขาหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา “ผมจะเข้าไปเอง มีใครอยู่ใกล้ๆ บ้าง?” เสียงตอบกลับมาอย่างแหบแห้ง “มีฉัน พายุอยู่กับฉัน” “ดีมาก ไปหาทางเข้าบริษัทขนส่งจากทางลับ ทางช่องระบายน้ำเสีย” คมออกคำสั่ง “ส่วนฉันจะลองหาทางอื่น” ขณะที่พายุและแก้วกำลังเดินทางเข้าหาเป้าหมายตามที่คมวางแผนไว้ คมก็เริ่มปฏิบัติการตามลำพัง เขาเดินลัดเลาะไปตามชายป่า มองหาช่องทางที่จะแทรกซึมเข้าไปในบริเวณท่าเรือได้โดยไม่ถูกตรวจพบ ความคิดในหัวของเขาวนเวียนอยู่กับภาพครอบครัวที่ถูกสังหาร ความโกรธแค้นและความมุ่งมั่นที่จะล้างแค้นหล่อหลอมเป็นพลังขับเคลื่อนให้เขาไม่ย่อท้อ “ถ้าพวกแกคิดว่ามันจบแค่นี้ แกคิดผิดแล้ว” คมกัดฟันพูดกับตัวเอง ไม่นานนัก เขาก็พบกับกำแพงสูงที่ล้อมรอบบริเวณท่าเรือ แต่เขาสังเกตเห็นว่ามีจุดหนึ่งที่กำแพงดูเก่ากว่าส่วนอื่น และมีร่องรอยการถูกงัดแงะอยู่ประปราย “เหมาะเจาะ” เขายิ้มมุมปาก คมใช้เครื่องมือพิเศษที่พกติดตัวมาค่อยๆ แงะแผ่นปูนที่หลวมออกมา ก่อนจะค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปในความมืด เขาเดินอย่างเงียบเชียบไปตามทางเดินที่ทอดยาวสู่โกดังสินค้าขนาดใหญ่ แสงไฟสลัวๆ จากหลอดไฟเก่าๆ สาดส่องลงมา ทำให้เห็นเงาตะคุ่มของคนงานที่กำลังขนย้ายสินค้า “ข้อมูลพวกนั้นมันต้องอยู่ที่ไหนสักแห่ง” คมพึมพำ พยายามมองหาอาคารสำนักงาน หรือห้องควบคุม เขาแอบสังเกตการณ์อยู่พักใหญ่ จนกระทั่งเห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเดินลาดตระเวนไปมา “พวกนี้มันมีอยู่ทุกที่จริงๆ” คมตัดสินใจที่จะเข้าไปในอาคารสำนักงานใหญ่ เขาเห็นช่องระบายอากาศขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลนัก “นั่นแหละทางเข้า” ด้วยความคล่องแคล่วที่ฝึกฝนมาอย่างดี คมปีนป่ายขึ้นไปบนหลังคาอาคาร และค่อยๆ เปิดฝาช่องระบายอากาศออก เขาหย่อนตัวลงไปอย่างนุ่มนวลภายในช่องลมที่เต็มไปด้วยฝุ่นและความมืด “หวังว่ากลิ่นฝุ่นจะไม่ทำให้ใครสงสัยนะ” เขากระแอมไอเบาๆ เขาค่อยๆ เคลื่อนที่ไปตามช่องระบายอากาศ มองหาห้องที่ดูเหมือนจะเป็นศูนย์ข้อมูล หรือห้องที่เก็บเอกสารสำคัญ ระหว่างนั้น ที่อีกฟากหนึ่งของท่าเรือ พายุและแก้วก็กำลังเผชิญหน้ากับอุปสรรคที่แตกต่างออกไป “ทางเข้ามันอยู่ตรงนี้นี่ไง” แก้วชี้ไปที่ท่อระบายน้ำขนาดใหญ่ “แต่ดูสภาพสิ ฉันว่ามันไม่น่าจะผ่านไปง่ายๆ” “ก็ลองดูหน่อยสิแก้ว” พายุพยายามเปิดฝาท่อ “เราไม่มีเวลามาลังเลแล้ว” ทั้งสองคนออกแรงงัดฝาท่ออยู่นาน จนในที่สุดมันก็เปิดออก กลิ่นเหม็นเน่าจากสิ่งปฏิกูลลอยคละคลุ้งขึ้นมา “อ้วกจะแตก” แก้วร้องขึ้น “ทนหน่อยน่า” พายุบอก “เราต้องหาให้เจอว่าพวกมันขนอะไรออกไปจากที่นี่” ทั้งสองคนกระโดดลงไปในท่อน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำขุ่นๆ และสิ่งสกปรก พวกเขาเดินลุยน้ำไปเรื่อยๆ ใช้ไฟฉายส่องทาง “เห็นอะไรไหม?” พายุถาม “เห็นแต่ท่อกับตะไคร่น้ำเต็มไปหมด” แก้วตอบอย่างเหนื่อยหน่าย “ฉันว่าเราอาจจะมาผิดทางก็ได้นะ” “ไม่… คมบอกว่าแหล่งผลิตอาวุธมันถูกซุกซ่อนอยู่แถวนี้” พายุยืนยัน “เราต้องหาทางเชื่อมต่อไปยังที่ที่พวกมันใช้ขนส่งสินค้าที่ผิดกฎหมาย” ทันใดนั้น พายุหยุดเดิน “เดี๋ยวก่อน… ฉันได้ยินเสียง” “เสียงอะไร?” แก้วถาม “เหมือนเสียงเครื่องจักร… ดังมาจากข้างหน้า” พายุค่อยๆ ใช้ไฟฉายส่องไปตามทางเดินของท่อน้ำ ทั้งสองคนเดินเข้าไปใกล้ เสียงเครื่องจักรก็ดังขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งพวกเขามาถึงจุดที่เป็นทางแยกของท่อน้ำ “มันมาจากทางนี้” พายุชี้ไปยังทางแยกด้านซ้าย “แต่ทางนั้นมันดูแคบกว่ามากเลยนะ” แก้วแสดงความกังวล “เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว” พายุตัดสินใจ “เราต้องเข้าไป” ขณะที่ทั้งสามคนกำลังปฏิบัติภารกิจที่อันตราย คมก็ใกล้จะถึงเป้าหมาย เขาพบว่าช่องระบายอากาศที่เขาเข้าไปนั้นเชื่อมต่อกับห้องทำงานห้องหนึ่ง เป็นห้องที่ดูเหมือนจะใช้เก็บเอกสารสำคัญ “เจอแล้ว” คมกระซิบ เขามองเห็นตู้เอกสารเหล็กขนาดใหญ่ที่เรียงรายอยู่เต็มห้อง เขาใช้เครื่องมือพิเศษสแกนหาข้อมูลที่ถูกเข้ารหัส และในที่สุดเขาก็พบไฟล์ข้อมูลสำคัญที่ถูกเก็บไว้เป็นความลับสุดยอด “แผนการ… การขนส่งอาวุธ… ถึงคราวต้องเปิดโปงแล้ว” คมยิ้มอย่างมีชัย แต่แล้ว จู่ๆ สัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นทั่วทั้งบริเวณ!