ลมทะเลพัดเอื่อยๆ เข้ามาปะทะใบหน้าของคม เขากำลังนั่งอยู่บนโขดหินริมชายหาด มองดูคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาฝั่งอย่างไม่หยุดหย่อน ความคิดของเขาล่องลอยไปตามเสียงคลื่น จิตใจยังคงวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น เหตุการณ์ที่พรากพายุไปจากเขา “พายุ…” เขาพึมพำชื่อเพื่อนรัก น้ำตาเริ่มคลอเบ้า เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าการต่อสู้ครั้งนี้มันจะโหดร้ายและสูญเสียขนาดนี้ “คม?” เสียงใสๆ ดังขึ้นมาจากด้านหลัง คมหันไปมอง เขาเห็นแก้วกำลังเดินเข้ามาหา สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนล้า แต่ก็ยังคงมีความหวังฉายแววในดวงตา “แก้ว!” แก้วเดินเข้ามานั่งข้างๆ คม “ฉันตามหานายตั้งนาน” “ฉันขอโทษ” คมกล่าว “ฉันแค่อยากอยู่คนเดียวสักพัก” “ฉันเข้าใจ” แก้วกล่าว “การสูญเสียพายุไป มันเป็นเรื่องที่ยากลำบากจริงๆ” ทั้งสองนั่งเงียบๆ ปล่อยให้ความคิดและความรู้สึกไหลผ่านไปตามเสียงคลื่น “วิน… เขาติดต่อมาแล้ว” แก้วกล่าวขึ้นหลังจากเงียบไปนาน “เขาบอกว่าเขากำลังจะส่งข้อมูลสำคัญมาให้เรา” “ข้อมูลอะไร?” คมถาม “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” แก้วตอบ “แต่เขายืนยันว่ามันจะช่วยให้เราเปิดโปงองค์กรนี้ได้” “วิน… เขาไว้ใจได้จริงๆ” คมกล่าว “ใช่” แก้วเห็นด้วย “เขาเป็นคนเดียวที่เราไว้ใจได้ในสถานการณ์แบบนี้” “เราจะทำยังไงต่อไป?” คมถาม “วินบอกว่าเขาจะส่งข้อมูลมาให้เราที่นี่” แก้วกล่าว “แต่เราต้องรออย่างระมัดระวัง เขาบอกว่าองค์กรนี้กำลังตามล่าเขาอย่างหนัก” “ถ้าอย่างนั้น เราก็ต้องเตรียมพร้อม” คมกล่าว “ฉันจะไม่ยอมให้ใครต้องมาตายอีกแล้ว” “ฉันเชื่อมั่นในตัวนาย คม” แก้วกล่าว “เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน” คมหันไปมองแก้ว รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “เราต้องผ่านไปให้ได้ เพื่อพายุ” ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน เสียงสัญญาณจากวิทยุสื่อสารก็ดังขึ้น “คม… แก้ว… ได้ยินฉันไหม?” “วิน!” คมรีบคว้าวิทยุ “ฉันได้ยิน! เกิดอะไรขึ้น?” “แผนการของพวกมัน… ซับซ้อนกว่าที่คิด” เสียงวินฟังดูเหนื่อยหอบ “มีสายลับแทรกซึมเข้ามาในกลุ่มของเราเอง” “อะไรนะ!” แก้วอุทาน “ใคร?” คมถาม “ฉันยังไม่รู้แน่ชัด” วินตอบ “แต่ฉันกำลังจะส่งข้อมูลที่อยู่ของสายลับให้แกตอนนี้… แต่… ระวัง… พวกมันรู้แล้วว่าฉันอยู่ที่ไหน…” เสียงสัญญาณขาดหายไป เหลือเพียงเสียงซ่าของวิทยุ “วิน!” คมตะโกนเรียก แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา “ให้ตายสิ!” “คม! วินเป็นอะไรไป?” แก้วถามอย่างร้อนรน “ฉันไม่รู้” คมตอบ “แต่เขากำลังตกอยู่ในอันตรายแน่” คมรีบหยิบซองเอกสารที่วินมอบให้เมื่อคืนนี้ออกมาเปิดดู เขามองไปยังรายชื่อที่ปรากฏอยู่ และชื่อหนึ่งที่สะดุดตาเขาเป็นพิเศษ “นี่มัน… ไม่จริงใช่ไหม?” “อะไรคม?” แก้วถาม “ชื่อนี้…” คมชี้ไปยังรายชื่อ “เป็นไปไม่ได้” “ใครคือคนนั้น?” แก้วถาม “มันคือ… ผู้พันสุรชัย” คมกล่าว “เขาเป็นคนให้ข่าวเรามาตลอด” “ผู้พันสุรชัย?” แก้วทวนคำ “เป็นไปไม่ได้! เขาคือคนที่คอยช่วยเหลือเรามาตลอด!” “แต่ในเอกสารมันเขียนไว้แบบนี้” คมกล่าว “และวินก็บอกว่ามีสายลับในกลุ่มของเราเอง” “แล้วเราจะแน่ใจได้ยังไงว่าเอกสารนี้มันถูกต้อง?” แก้วถาม “วินไม่เคยหลอกเรา” คมตอบ “ถ้าเขาบอกว่ามีคนทรยศ มันก็ต้องมีคนทรยศ” “แต่ผู้พันสุรชัย…” แก้วยังคงไม่เชื่อ “เขาเสียสละหลายอย่างเพื่อเรานะ” “ฉันก็หวังว่ามันจะเป็นความเข้าใจผิด” คมกล่าว “แต่เราต้องเตรียมพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์” คมมองไปยังซองเอกสารอีกครั้ง เขาเห็นลายเซ็นลับที่คุ้นเคย “นี่มัน… ลายเซ็นของวิน” “นั่นหมายความว่ายังไง?” แก้วถาม “หมายความว่า… วินกำลังจะส่งข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับผู้พันสุรชัยมาให้เรา” คมกล่าว “เขาอาจจะกำลังทดสอบเรา หรืออาจจะกำลังให้โอกาสเราในการตัดสินใจ” “แต่ถ้าผู้พันสุรชัยเป็นสายลับจริง…” แก้วพูดต่ออย่างลำบากใจ “เราจะทำยังไง?” “เราต้องหาความจริงให้ได้” คมกล่าว “เราจะพิสูจน์ว่าใครคือคนทรยศจริงๆ” คมเก็บเอกสารกลับเข้าที่ เขามองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม “เราต้องรีบไปที่จุดนัดพบ” “เราจะไปที่นั่นกันสองคน?” แก้วถาม “ใช่” คมตอบ “วินบอกว่าที่นั่นปลอดภัยที่สุด” ทั้งสองลุกขึ้นยืน หันหน้าเข้าหากัน “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะสู้ไปด้วยกัน” คมกล่าว “เราจะสู้ไปด้วยกัน” แก้วตอบ ทั้งสองออกเดินทางไปยังจุดนัดพบที่วินได้บอกไว้ ท่ามกลางความไม่แน่นอนและความหวังริบหรี่ พวกเขาไม่รู้ว่าใครคือสายลับที่แท้จริง และไม่รู้ว่าวินจะสามารถส่งข้อมูลให้พวกเขาได้ทันเวลาหรือไม่ แต่สิ่งหนึ่งที่พวกเขารู้แน่ชัด คือพวกเขาจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะเปิดโปงความจริง และแก้แค้นให้กับพายุ