รถกระบะคันเก่ากระเด้งไปตามแรงกระแทกของถนนลูกรังที่เต็มไปด้วยหลุมบ่อ เศษหินและโคลนสาดกระเซ็นขึ้นมาเป็นละออง ท่ามกลางป่าทึบที่สองข้างทาง บรรยากาศเริ่มอึมครึมขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าจะเป็นช่วงกลางวัน แต่แสงอาทิตย์แทบจะส่องลงมาไม่ถึงพื้นดิน ความชื้นในอากาศอบอ้าวเป็นพิเศษ คมจับพวงมาลัยแน่น ใบหน้าเคร่งขรึม สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง "มันยังไงกันแน่ นัดเจอกลางป่าแบบนี้" แก้วพึมพำ เสียงลอดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มแน่น เธอพยายามเพ่งมองเข้าไปในความมืดสลัวของป่า ราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ "วินบอกว่าที่นี่เป็นจุดที่ปลอดภัยที่สุด ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาเจอกันที่นี่" คมตอบ น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความตึงเครียด เขาหักเลี้ยวรถหลบกิ่งไม้ใหญ่ที่ยื่นล้ำออกมาจากต้นไม้โบราณอย่างฉิวเฉียด "สัญญาณโทรศัพท์เริ่มหายไปแล้วอีกไม่นานเราคงขาดการติดต่อโดยสิ้นเชิง" "ดีใจที่ฉันมีวิทยุสื่อสารสำรองติดมาด้วย" แก้วกล่าว เธอหยิบวิทยุสื่อสารรุ่นเก่าออกมาจากกระเป๋าเป้ใบใหญ่ สีเขียวทหารเข้ม "ถ้ามีอะไรผิดปกติ เราจะได้สื่อสารกันได้" "เยี่ยมมาก" คมพยักหน้า "เราต้องระวังตัวให้มาก ที่นี่ดูเงียบสงบเกินไป" รถเคลื่อนต่อไปอีกไม่นาน ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมมีเพียงเสียงเครื่องยนต์และเสียงของใบไม้ที่เสียดสีกัน คมชะลอความเร็วลงเมื่อเห็นแสงไฟสีส้มริบหรี่ลอดออกมาจากพุ่มไม้ด้านหน้า "นั่นไง" คมกล่าว "น่าจะเป็นจุดนัดพบ" เขาค่อยๆ ขับรถเข้าไปใกล้ พบว่าเป็นลานดินเล็กๆ กลางป่า มีกองไฟขนาดเล็กกำลังลุกโชนอยู่ตรงกลาง รอบกองไฟมีชายร่างท้วมคนหนึ่งนั่งอยู่ เขาสวมเสื้อผ้าสีเข้ม ดูทรุดโทรม ดวงตาของเขาจ้องมองมาที่รถอย่างไม่วางตา คมจอดรถห่างออกมาเล็กน้อย เขาดับเครื่องยนต์ ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดของป่าที่กลับคืนมา "ดูเหมือนจะเป็นวิน" แก้วกล่าว พลางเหลือบมองคม "แต่ทำไมเขาถึงมาคนเดียว" "ไม่รู้สิ" คมส่ายหน้า เขาเปิดประตูรถลงไป แก้วตามลงมาติดๆ ร่างกายของทั้งสองถูกปกคลุมไปด้วยความระแวดระวัง "คุณวิน?" คมตะโกนเรียกเสียงดัง ชายร่างท้วมเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉายแววเหนื่อยล้า "เข้ามาสิ" เสียงของเขาแหบพร่า คมกับแก้วเดินเข้าไปใกล้กองไฟ อากาศเริ่มเย็นลงอย่างรวดเร็วเมื่อไม่มีแสงแดดส่องถึง "มีอะไรรึเปล่าครับ" คมถาม พลางกวาดตามองไปรอบๆ ตัว "คุณวินบอกว่าจะมาพร้อมทีม" วินหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่แหบแห้งจนฟังดูน่าขนลุก "ทีมของฉัน… ติดปัญหาเล็กน้อย" "ปัญหาอะไรครับ" แก้วถาม ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ "คุณวินดูไม่ค่อยสบาย" "ฉัน… ไม่ได้มีเวลามากนัก" วินกล่าว เขาพยายามลุกขึ้นยืน แต่ดูเหมือนขาของเขาจะไม่มีแรง เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มออกมาจากเสื้อคลุม "นี่คือสิ่งที่พวกนายต้องการ" คมรับซองเอกสารมาด้วยความลังเล เขาเปิดออกดู ข้างในมีแผ่นฟิล์มเอกซเรย์ และรูปถ่ายบางส่วน "นี่มันอะไรกัน" คมถาม "มันคือหลักฐาน" วินตอบ "หลักฐานที่จะเปิดโปงแผนการของพวกมัน" ทันใดนั้นเอง เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ กระสุนพุ่งแหวกอากาศเข้ามา เจาะทะลุร่างของวินจนเขาล้มลงไปกองกับพื้น กองไฟกระจัดกระจายด้วยแรงปะทะ "หลบเร็ว!" คมตะโกน เขาควักปืนพกที่เหน็บอยู่ข้างเอวออกมา แล้วคว้าแขนแก้วให้หลบหลังต้นไม้ใหญ่ เสียงปืนดังขึ้นอีกหลายนัด คมตอบโต้กลับไปอย่างรวดเร็ว เขาเห็นกลุ่มคนติดอาวุธสี่ถึงห้านายโผล่ออกมาจากเงามืดของป่า พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเป็นระบบ "พวกมันมาดักเรา!" แก้วอุทาน เสียงของเธอสั่นเครือ "ฉันรู้!" คมตอบ เขาพยายามประเมินสถานการณ์ "วินมันลวงเรามาที่นี่" "แต่ทำไมเขาถึงให้เอกสารนี่กับเรา" แก้วถาม พลางสังเกตการณ์การเคลื่อนไหวของศัตรู "บางทีเขาอาจจะโดนบังคับ" คมคาดเดา "หรืออาจจะเป็นแผนการของเขาเอง" คมยิงปืนตอบโต้ ทำให้ศัตรูคนหนึ่งล้มลงไป แต่ก็มีอีกคนเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว "แก้ว ฟังนะ" คมพูดเสียงดัง "ฉันจะยิงคุ้มกันให้นาย วิ่งไปที่รถ แล้วสตาร์ทเครื่อง รอฉันอยู่ตรงนั้น" "ไม่! ฉันจะทิ้งคุณไปไม่ได้!" แก้วปฏิเสธ "นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นเป็นฮีโร่! ไปเดี๋ยวนี้!" คมตะคอกเสียงกร้าว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ฉันจะตามไป!" แก้วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นแววตาของคม เธอก็รู้ว่าเขาตัดสินใจแล้ว เธอพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะใช้จังหวะที่คมยิงคุ้มกัน วิ่งฝ่าดงกระสุนไปยังรถกระบะ คมยิงปืนอย่างต่อเนื่อง กระสุนของเขาเฉียดร่างของศัตรูไปหลายครั้ง แต่ก็มีบางนัดที่เฉียดเขาไปอย่างหวุดหวิด เขาเห็นแก้วกระโดดขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับรถแล้ว "สตาร์ทเลย!" คมตะโกน เขายิงปืนนัดสุดท้ายที่ลำกล้องปืนกลของศัตรูที่กำลังเล็งมาที่รถ ก่อนที่เขาจะกระโดดถีบตัวเข้าไปในรถ แก้วสตาร์ทเครื่องยนต์ได้ทันเวลา รถกระบะคำรามสนั่น ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังไม่หยุดหย่อน "ไปทางไหนดี!" แก้วถาม "ตรงไป!" คมตอบ เขาหันกลับไปมองทางด้านหลัง เห็นเงาของกลุ่มคนติดอาวุธกำลังวิ่งไล่ตามมา "พวกมันไม่ยอมปล่อยเราแน่" รถกระบะพุ่งทะยานไปตามเส้นทางเดิมที่ขรุขระ หลบหลีกกิ่งไม้และโขดหินอย่างชำนาญ แก้วขับรถด้วยความเร็วสูงเท่าที่จะทำได้ แต่สภาพถนนก็เป็นอุปสรรคสำคัญ "เราต้องทิ้งพวกมันให้ได้" คมกล่าว เขาหยิบปืนพกขึ้นมาอีกครั้ง เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ที่อาจจะเกิดขึ้น "แต่เรามีเอกสารนี่" แก้วพูดเสียงหอบ "เราต้องไปให้ถึงที่ปลอดภัยก่อน" "ใช่" คมพยักหน้า "แต่ก่อนอื่น เราต้องรอดจากเงื้อมมือพวกมันให้ได้ก่อน" เสียงปืนดังตามมาติดๆ กระสุนกระทบตัวถังรถเป็นระยะ สร้างความหวาดผวาให้แก่ทั้งสอง "เร็วอีกหน่อย!" คมเร่ง แก้วเหยียบคันเร่งจนสุด แรงสั่นสะเทือนของรถเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล แต่เธอก็ไม่ยอมลดความเร็วลงแม้แต่น้อย "ฉันรู้สึกว่าเรากำลังจะเข้าเขตที่มีสัญญาณโทรศัพท์แล้ว" แก้วบอก "เราอาจจะขอความช่วยเหลือได้" "ดี" คมกล่าว "แต่เรายังไม่ปลอดภัยจนกว่าจะพ้นจากป่าแห่งนี้ไป" คมหันไปมองด้านหลังอีกครั้ง กลุ่มผู้ไล่ล่ายังคงตามมาติดๆ เขาเห็นแสงไฟฉายส่องสะท้อนไปมาท่ามกลางความมืดของป่า "พวกมันเยอะกว่าที่คิด" คมพึมพำ "เราต้องหาทางทำให้พวกมันช้าลง" แก้วหักเลี้ยวรถอย่างรวดเร็ว หลบหลีกกิ่งไม้ที่ยื่นออกมา "คุณคมคะ ข้างหน้ามีทางแยกค่ะ เราจะไปทางไหนดี" คมเหลียวมองแผนที่อย่างรวดเร็ว "ทางซ้าย! ทางซ้ายน่าจะนำเราออกไปได้เร็วที่สุด" แก้วหักเลี้ยวรถไปทางซ้ายทันที รถเสียหลักเล็กน้อย แต่เธอก็ควบคุมมันไว้ได้ "เราจะไปที่ไหนต่อคะ" แก้วถาม "เราต้องไปหาคนที่จะเชื่อใจได้" คมตอบ "เราต้องส่งเอกสารนี้ให้กับคนที่เหมาะสม" คมกวาดสายตามองไปรอบๆ ป่าทึบยังคงโอบล้อมพวกเขาอยู่ ความรู้สึกไม่ปลอดภัยยังคงเกาะกุมจิตใจ "ฉันว่าเราใกล้จะพ้นจากป่าแล้ว" แก้วบอก "เห็นแสงสว่างรำไรอยู่ข้างหน้า" "ดีมาก" คมกล่าว "เตรียมตัวให้พร้อม" เสียงปืนยังคงดังตามมาไม่ขาดสาย แต่ก็เริ่มห่างออกไปเล็กน้อยเมื่อรถกระบะพุ่งทะยานออกสู่บริเวณที่โล่งขึ้น "เราทำได้แล้ว!" แก้วอุทานด้วยความโล่งอก "ยัง" คมตอบ "เรายังไม่ปลอดภัยจนกว่าจะแน่ใจว่าพวกมันเลิกตามเราแล้ว" คมยกปืนขึ้นเล็งไปที่ท้องฟ้า แล้วยิงออกไปหนึ่งนัด เพื่อเป็นการส่งสัญญาณบางอย่าง "คุณกำลังทำอะไรคะ" แก้วถาม "รอการติดต่อจากพันธมิตร" คมตอบ "หวังว่าพวกเขาจะเห็นสัญญาณของเรา" รถกระบะพุ่งทะยานต่อไปท่ามกลางแสงสนธยาที่เริ่มเข้ามาแทนที่ ทิ้งความมืดและความหวาดกลัวไว้เบื้องหลัง