เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง! 'ชบา' แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเมื่อเห็น 'อรุณ' ที่เพิ่งจะช่วยเหลือเธอเมื่อครู่ กลับยกปืนขึ้นเล็งมาที่เธอ! ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังอย่างรุนแรงถาโถมเข้ามาจนเธอแทบยืนไม่อยู่ “อรุณ! ทำไม!” ชบาตะโกนถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน ‘นที’ ที่บาดเจ็บสาหัสอยู่ข้างๆ ก็แทบจะคลั่งตาย เขาไม่อยากเชื่อว่าอรุณจะทำร้ายชบา เขาคิดว่าอรุณกลับใจแล้ว… แต่ทั้งหมดนี้… คือการหลอกลวง! ‘ปีศาจ’ และ ‘มังกร’ ที่กำลังต่อสู้กันอยู่ ก็ต้องชะงักงันเมื่อเห็นเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันนี้ พวกเขามองอรุณด้วยความประหลาดใจ ‘นักฆ่าปริศนา’ ที่กำลังต่อสู้กับปีศาจและมังกร ก็หยุดการเคลื่อนไหวเช่นกัน เขาหันไปมองอรุณด้วยสายตาที่เรียบเฉย ราวกับว่าเขารู้อยู่แล้วว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้น “อรุณ… แก… ทำอะไร… อยู่…” ปีศาจถาม ดวงตาของมันฉายแววไม่เข้าใจ “แก… ไม่เข้าใจ… หรอก…” อรุณตอบเสียงเย็นชา “แผนของฉัน… มัน… ละเอียดอ่อน… กว่าที่… แก… คิด…” “แผน… ของแก… รึ…” มังกรพูดด้วยความสงสัย “แก… รู้จัก… นักฆ่า… คนนั้น… งั้นรึ…” “ฉัน… รู้จัก… ทุกคน… ที่นี่…” อรุณกล่าว “และฉัน… ก็รู้… ว่าใคร… คือ… คนที่… สมควร… ตาย…” อรุณหันกลับไปมองนทีที่กำลังเจ็บปวด เขาเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธแค้นของนที… แต่นั่น… ไม่ได้ทำให้เขาไขว้เขว “ขอโทษ… นที…” อรุณกล่าว “แต่นี่… คือ… ทางเดียว… ที่ฉัน… จะ… รอด…” “แก… จะรอด… ได้ยังไง… ในเมื่อ… แก… กำลัง… จะ… ทำร้าย… ฉัน…!” ชบาตะโกน “ไม่ใช่… ฉัน… กำลัง… จะ… ช่วย… แก…” อรุณกล่าว “และ… ช่วย… ทุกคน…” อรุณลดปืนลง… เขาหันไปมองนักฆ่าปริศนา… แล้วพูดว่า “ตอนนี้… ถึงเวลา… ของเรา… แล้ว…” นักฆ่าปริศนาพยักหน้า… เขาเข้าใจ… ทันใดนั้น… อรุณก็หันปืนไปทาง… ปีศาจ! “แก… คือ… คนที่… ฉัน… ต้องการ… กำจัด… มากที่สุด…” อรุณกล่าว “แก… ทำลาย… ชีวิต… ของฉัน… และ… คนที่… ฉัน… รัก…” ปีศาจหัวเราะเยาะ “แก… คิดว่า… แก… ทำได้… งั้นรึ… แก… มันก็แค่… ตัวหมาก…” แต่ก่อนที่ปีศาจจะได้พูดอะไรต่อไป… อรุณก็ลั่นไก! กระสุนพุ่งเข้าใส่ปีศาจ… แต่มันหลบได้ทัน… และตอบโต้กลับทันที! การต่อสู้ระหว่างอรุณกับปีศาจเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด! แต่งานนี้… อรุณไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพัง… เขาได้รับความช่วยเหลือจาก… นักฆ่าปริศนา! “อะไรกัน!” มังกรตะโกนด้วยความตกใจ “อรุณ… กับ… นักฆ่า… พวกมัน… เป็นพวกเดียวกัน… รึไง!” “ไม่ใช่… พวกเรา… เป็น… ศัตรู… ของ… ศัตรู…” นักฆ่าปริศนาตอบ “และตอนนี้… ศัตรู… ของเรา… คือ… ปีศาจ…” นทีที่กำลังเจ็บปวด… เริ่มเข้าใจ… บางอย่าง… เขาจำได้ว่า… ปีศาจคือคนที่ทำลายชีวิตเขา… และอรุณ… ก็เคยถูกปีศาจทำร้ายเช่นกัน… “อรุณ… แก… ไม่ได้… เป็นคน… ทรยศ… งั้นรึ…” นทีพึมพำ “ฉัน… แค่… แสดง… ให้แก… เห็น… ความจริง… นที…” อรุณกล่าว “ความจริง… ที่ว่า… ปีศาจ… คือ… ตัวการ… ที่แท้จริง…” มังกรที่กำลังต่อสู้กับนักฆ่าปริศนา… ก็ต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่คาดไม่ถึง… เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกหลอก… “แก… มัน… คนทรยศ!” มังกรตะโกนใส่ปีศาจ “ฉัน… ไม่เคย… ไว้ใจ… แก… เลย…” ปีศาจตอบ “แก… ก็แค่… เครื่องมือ… ที่ฉัน… กำลังจะ… ทิ้ง…” ขณะที่การต่อสู้กำลังดุเดือด… ชบาก็รีบพาตัวนทีที่บาดเจ็บออกไปจากบริเวณนั้น เธอรู้ว่านี่คือโอกาสเดียวที่จะรอดชีวิต “เราไปกัน… นที…” ชบาพูด “แล้ว… อรุณ… ล่ะ…” นทีถาม “เขา… จะจัดการ… ตัวเองได้…” ชบาตอบ แต่ก่อนที่พวกเขาจะวิ่งไปถึงชายป่า… ชบาก็เห็นเงาร่างของใครบางคน… กำลังซุ่มโจมตี…! “นที… หลบ!” ชบาตะโกน นทีหันกลับไปมอง… เขาเห็นเงาร่างนั้น… ถือมีด… กำลังจะ… “มังกร!” นทีตะโกน… เพราะเงาร่างนั้น… คือ… มังกร! มังกรที่ถูกปีศาจหักหลัง… กลับหันมาแก้แค้น… ด้วยการโจมตี… ทั้งอรุณ… และนักฆ่าปริศนา! “แก… จะต้อง… ตาย…!” มังกรคำราม นทีรู้ดีว่าสถานการณ์มันเลวร้ายเกินกว่าที่จะควบคุมได้ เขาต้องหนีไป… เพื่อจะกลับมา… ล้างแค้น! “ชบา… เราต้องไป…” นทีพูด ชบายักหน้า… เธอพาตัวนทีวิ่งเข้าไปในป่า… ทิ้งเสียงต่อสู้ที่ดังสนั่นหวั่นไหว… ไว้เบื้องหลัง… แต่ขณะที่พวกเขากำลังวิ่งไป… นทีก็หันกลับไปมอง… สิ่งที่เขาเห็น… ทำเอาหัวใจเขาบีบรัด… ร่างของ… อรุณ… กำลัง… ถูก…?