ข่าวสารเกี่ยวกับ "รหัสพยัคฆ์ดำ" แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วในหมู่ผู้บังคับบัญชาของ "เงาพิศวง" ที่ประจำการอยู่ในฐานทัพใต้ดินแห่งนั้น การปรากฏตัวของสัญญาณดังกล่าวทำให้เกิดความตื่นตัวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน "แน่ใจนะว่ามาจากเรือ 'มารีน่า สตาร์' จริงๆ?" ผู้บังคับบัญชาคนหนึ่งถาม นายทหารที่กำลังรายงานสถานการณ์ "ครับท่าน สัญญาณตรงกับ 'รหัสพยัคฆ์ดำ' ที่เราใช้กัน" นายทหารตอบ น้ำเสียงหนักแน่น "ข้อความระบุว่ากำลังจะมีการขนส่งส่วนประกอบสำคัญของ 'โครงการอสรพิษ' มายังเกาะเล็กๆ ทางตอนใต้ และขอให้เตรียมการรับมือ" "ขนส่ง? ทำไมถึงไม่แจ้งให้เราทราบล่วงหน้า?" ผู้บังคับบัญชาอีกคนซักถาม ใบหน้าฉายแววไม่พอใจ "อาจจะเป็นเพราะสถานการณ์ฉุกเฉินบางอย่างครับท่าน" นายทหารคาดเดา "หึ! สถานการณ์ฉุกเฉิน หรือเป็นแผนการของใครกันแน่" ผู้บังคับบัญชาคนแรกกล่าว พลางยกมือขึ้นลูบคาง "เราต้องตรวจสอบเรื่องนี้ให้แน่ใจก่อน" เขาออกคำสั่งทันที "ส่งทีมสอดแนมไปยังเกาะที่ว่านั่น ตรวจสอบให้แน่ใจว่ามีอะไรเกิดขึ้นจริงหรือไม่ หากไม่พบสิ่งใด ให้จับตาดูเรือ 'มารีน่า สตาร์' อย่างใกล้ชิด หากมีพิรุธ ให้จัดการทันที" ในขณะเดียวกัน บนเรือ "มารีน่า สตาร์" คม แก้ว และวิน กำลังรอคอยผลลัพธ์ของการส่งสัญญาณ พวกเขารู้ดีว่ากำลังตกอยู่ในอันตราย แต่ก็ยังคงหวังว่าแผนการของพวกเขาจะสำเร็จ "เราควรจะออกจากเรือได้แล้วนะคม" แก้วกล่าว "ถ้าพวกมันจับได้ว่าเราอยู่บนเรือนี้ เราจะซวยแน่" "อีกสักครู่" คมตอบ "เราต้องรอให้แน่ใจว่าแผนของเราได้ผล" ไม่นานนัก เสียงวิทยุสื่อสารภายในเรือก็ดังขึ้น เป็นเสียงที่ดังฟังชัดไปทั่วทั้งลำ "ประกาศถึงลูกเรือทุกท่าน โปรดทราบ กัปตันมีคำสั่งด่วนให้ทำการหยุดการเดินเรือ และเตรียมพร้อมสำหรับการตรวจสอบความปลอดภัยอย่างเข้มงวด" คม แก้ว และวิน มองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก "เป็นไปตามคาด" คมกล่าว "พวกมันรู้ตัวแล้ว" "แล้วเราจะทำยังไงต่อ?" วินถาม "เราต้องหาทางออกจากเรือให้ได้ก่อนที่พวกมันจะจับเราได้" คมตัดสินใจ "แก้ว นายยังพอมีช่องทางอื่นที่จะออกไปได้ไหม?" "มี" แก้วตอบ "มีเรือเล็กจอดเทียบท่าอยู่ไม่ไกลนัก พวกเราสามารถใช้มันหลบหนีไปได้" "ดี งั้นรีบไปกัน" คมเร่ง ทั้งสามรีบออกจากห้องควบคุมระบบสื่อสาร และมุ่งหน้าไปยังดาดฟ้าเรือที่เรือเล็กจอดอยู่ ทว่าเมื่อพวกเขาไปถึง ก็ต้องพบกับภาพที่ทำให้หัวใจแทบหลุดจากอก มีกลุ่มทหารติดอาวุธครบมือ ยืนขวางทางอยู่ พวกเขาไม่ใช่ทหารธรรมดา แต่เป็นหน่วยรบพิเศษที่สวมใส่ชุดสีดำสนิท และมีสัญลักษณ์รูปงูไขว้ที่แขนเสื้อ "พวกแกหนีไม่พ้นหรอก" หัวหน้าหน่วยรบพิเศษกล่าว เสียงเย็นชา "พวกแกคิดว่าเล่นกับใครอยู่" "ไอ้พวก 'เงาพิศวง'!" คมตะโกน เสียงเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "ผิดแล้ว" หัวหน้าหน่วยรบพิเศษหัวเราะเยาะ "เราไม่ใช่ 'เงาพิศวง' พวกแกเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว" "หมายความว่ายังไง?" แก้วถามอย่างไม่เข้าใจ "พวกแกกำลังถูกตามล่าโดย 'พยัคฆ์ดำ' ต่างหาก" หัวหน้าหน่วยรบพิเศษกล่าว "องค์กรที่แท้จริงที่อยู่เบื้องหลังทุกสิ่งทุกอย่าง" "พยัคฆ์ดำ?" วินทวนคำ "แล้ว 'เงาพิศวง' คืออะไร?" "พวกมันก็แค่เครื่องมือที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกปิดการกระทำของเรา" หัวหน้าหน่วยรบพิเศษตอบ "และพวกแก... ก็เป็นแค่ตัวหมากที่จะถูกกำจัดทิ้ง" คมกัดฟันแน่น "ไอ้พวกสารเลว! พวกแกสังหารครอบครัวฉัน! แกต้องชดใช้!" "ครอบครัวของแกน่ะเหรอ?" หัวหน้าหน่วยรบพิเศษยิ้มมุมปาก "มันเป็นแค่อุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นแหละ" "อุบัติเหตุ? แกกล้าพูดแบบนี้ได้ยังไง!" วินตะโกนลั่น "พวกแกมันโง่เกินไป" หัวหน้าหน่วยรบพิเศษกล่าว "คิดว่าจะตามล่าเราเจอได้ง่ายๆ แบบนี้" การต่อสู้ปะทุขึ้นอย่างกะทันหัน ทหารหน่วย "พยัคฆ์ดำ" ปะทะกับคม แก้ว และวิน อย่างดุเดือด เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วทั้งลำเรือ คมใช้ทักษะการต่อสู้ที่เหนือชั้นของเขาในการรับมือกับศัตรู แก้วอาศัยความคล่องแคล่วในการหลบหลีกและใช้สิ่งของรอบตัวเป็นอาวุธ ส่วนวินที่แม้จะบาดเจ็บเล็กน้อย ก็ยังคงสู้ได้อย่างดุเดือด แต่จำนวนของศัตรูก็มีมากกว่า และพวกเขาก็มีอาวุธที่ทันสมัยกว่า "คม! พวกมันมีมากกว่าที่เราคิด!" วินตะโกนขณะที่เขาพยายามยิงสกัดทหารที่พยายามเข้ามาปิดล้อม "ฉันรู้!" คมตอบ "แก้ว! หาทางไปเรือเล็กนั่นให้ได้!" แก้วพยายามวิ่งฝ่าวงล้อมไปยังเรือเล็กที่จอดอยู่ แต่ก็ถูกทหารหน่วย "พยัคฆ์ดำ" คนหนึ่งเข้าขวาง "แกหนีไปไหนไม่พ้นหรอก!" ทหารคนนั้นตะคอก ขณะที่ทั้งสองกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด จู่ๆ ก็มีเสียงปืนดังขึ้นจากด้านบน ทหารหน่วย "พยัคฆ์ดำ" ที่กำลังต่อสู้กับแก้ว ก็ล้มลงไปกองกับพื้น แก้วหันไปมอง และพบว่าคมเป็นคนยิง แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่านั้น คือคนที่เขากำลังสู้ด้วย ไม่ใช่ทหาร "พยัคฆ์ดำ" แต่เป็น... "มาร์ค!?" แก้วอุทานด้วยความตกตะลึง มาร์คที่เคยคิดว่าตายไปแล้ว ยืนอยู่ตรงนั้น สวมชุดสีดำคล้ายกับทหารหน่วย "พยัคฆ์ดำ" แต่มีสัญลักษณ์ที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย "ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้..." วินพึมพำ "แก... แกยังไม่ตาย?" คมถาม น้ำเสียงสั่นเครือ มาร์คยิ้มอย่างอ่อนแรง "ใช่... ฉันยังไม่ตาย" "แล้ว... แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น?" แก้วถามอย่างสับสน "แกเป็นใครกันแน่?" "ฉัน... ฉันคือสายลับสองหน้า" มาร์คตอบ "ฉันทำงานให้กับ 'พยัคฆ์ดำ' มาตลอด" คำพูดของมาร์คเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของคม แก้ว และวิน พวกเขามองหน้ากันด้วยความเจ็บปวดและสับสน "แก... หลอกพวกเรามาตลอดเหรอ?" วินถาม เสียงสั่นเครือ "ฉันขอโทษ" มาร์คกล่าว "แต่ฉันไม่มีทางเลือกจริงๆ" "ไม่มีทางเลือก? แกฆ่าครอบครัวฉัน! แกทรยศพวกเรา!" คมตะโกน น้ำตาคลอเบ้า "ฉันจำเป็นต้องทำ... เพื่อให้แผนการของ 'พยัคฆ์ดำ' สำเร็จ" มาร์คกล่าว "พวกแกคือเครื่องมือที่ดีที่สุดที่ฉันจะใช้ได้" หัวหน้าหน่วยรบพิเศษเดินเข้ามาหา "ดีมาก มาร์ค ทำได้ดีมาก" เขาหันมามองคม แก้ว และวิน "พวกแกมันโง่เกินไปจริงๆ ที่เชื่อใจคนอย่างมาร์ค" ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวได้ถูกเปิดเผย การต่อสู้เพื่อแก้แค้นได้กลายเป็นกับดักที่ซับซ้อนกว่าที่พวกเขาเคยคาดคิด พวกเขาถูกหลอกใช้มาโดยตลอด และศัตรูที่แท้จริงก็อยู่ใกล้กว่าที่คิด พวกเขาติดกับดักอันแสนสาหัส และการเปิดเผยที่คาดไม่ถึงนี้ อาจจะเป็นจุดจบของพวกเขาทุกคน.