ความโกลาหลภายในฐานทัพใต้ดินยังคงดำเนินต่อไปไม่หยุดหย่อน เสียงการต่อสู้ดังสะท้อนไปทั่วทุกซอกทุกมุม ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่กำลังต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงอำนาจ คมและแก้วกำลังเผชิญหน้ากับการต่อต้านที่ดุเดือดที่สุดนับตั้งแต่เริ่มภารกิจ พวกเขาบุกฝ่าเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของฐานทัพ ที่ซึ่งคลังอาวุธขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ภายใต้การรักษาความปลอดภัยขั้นสูงสุด "พวกมันกำลังขนย้ายอาวุธแล้ว!" แก้วตะโกนบอกคม ขณะที่เธอกระโดดหลบกระสุนที่พุ่งเข้ามา "เราต้องรีบทำลายมันก่อนที่จะสายเกินไป!" คมพยักหน้าเห็นด้วย เหงื่อไหลโทรมกาย ใบหน้าเปื้อนเขม่าปืน แต่แววตาของเขายังคงฉายประกายแห่งความเด็ดเดี่ยว "แก้ว! นายต้องหาทางจุดชนวนระเบิดที่ฉันเตรียมไว้ ส่วนฉันจะถ่วงเวลาพวกมันเอง!" คมใช้ทักษะการต่อสู้ที่เหนือชั้นของเขา เข้าปะทะกับกลุ่มทหารที่พยายามเข้ามาขวางทาง เขาเคลื่อนไหวราวกับสายลม แต่ละการโจมตีรุนแรงและเฉียบคมราวกับคมมีด เขาปลดอาวุธและจัดการศัตรูทีละคนอย่างรวดเร็ว แต่จำนวนของพวกมันก็ยังคงมีมากเกินกว่าที่เขาจะรับมือได้เพียงลำพัง แก้วรีบวิ่งไปยังตำแหน่งที่คมชี้ก่อนหน้านี้ ซึ่งเป็นจุดที่ถูกกำหนดให้เป็นเป้าหมายหลักในการทำลาย เธอเริ่มปลดชนวนระเบิดที่ซ่อนไว้ภายใต้โครงสร้างเหล็กกล้าของคลังอาวุธ การทำงานของเธอต้องอาศัยความแม่นยำและสมาธิอย่างสูง ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังกระหน่ำรอบตัว "คม! ฉันใกล้จะเสร็จแล้ว!" แก้วตะโกนบอก "แต่พวกมันกำลังล้อมเราเข้ามาเรื่อยๆ!" "อดทนไว้อีกหน่อย!" คมตอบกลับเสียงหอบ เขาถูกยิงเข้าที่แขนข้างหนึ่ง แต่ยังคงกัดฟันสู้ต่อไป "ฉันจะยื้อเวลาให้ถึงที่สุด!" ในขณะที่คมกำลังต่อสู้อย่างสุดกำลัง ทันใดนั้นเอง เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาจากด้านหลังของกลุ่มทหาร เงาร่างนั้นสวมชุดดำสนิท ปิดบังใบหน้าทั้งหมด ยกเว้นดวงตาที่ฉายประกายเย็นเยียบ มันเคลื่อนไหวด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อราวกับภูตผีปีศาจ "ใครน่ะ!" คมตะโกนถาม พลางชะงักไปเล็กน้อย เงาร่างนั้นไม่ตอบ เพียงแต่พุ่งเข้าโจมตีคมอย่างรวดเร็ว การปะทะกันของทั้งสองฝ่ายเต็มไปด้วยพลัง เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวราวกับกำลังจะฉีกกระชากทุกสิ่งทุกอย่างให้ขาดออกจากกัน "คม! ระวัง!" แก้วตะโกนเตือน เธอเห็นว่าเงาร่างนั้นอันตรายเกินกว่าที่คมจะรับมือได้เพียงลำพัง แก้วตัดสินใจทิ้งงานที่กำลังทำอยู่ชั่วครู่ เธอหยิบปืนพกของเธอขึ้นมา และยิงไปยังเงาร่างนั้น หวังจะเบี่ยงเบนความสนใจของมัน กระสุนของแก้วเฉียดเข้าที่แขนของเงาร่างนั้น ทำให้มันชะงักไปเล็กน้อย แต่มันก็สะบัดแขนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมามองแก้วด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต "เจ้าเด็กดื้อ" เสียงทุ้มต่ำดังออกมาจากภายใต้หน้ากากของเงาร่างนั้น "ข้าบอกเจ้าแล้วไง ว่าอย่ามายุ่งเรื่องของข้า" แก้วเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงนั้น "ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้!" คมที่กำลังปะทะอยู่กับเงาร่างนั้น ถึงกับผงะไปเช่นกัน "แก... แกคือ..." "ใช่ ข้าเอง" เงาร่างนั้นพูดพลางถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอย่างน่าตกใจ "คนที่เจ้าไว้ใจที่สุดไงล่ะ" ใบหน้าภายใต้หน้ากากนั้น คือ พลเอก วิษณุ นายทหารระดับสูงที่เคยให้ความช่วยเหลือพวกเขาในการสืบสวนคดีต่างๆ มาโดยตลอด! "ท่านพลเอก! ทำไมท่านถึง..." แก้วพูดเสียงสั่นเครือ ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น "ข้าทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอดของประเทศ" พลเอกวิษณุพูดเสียงเย็นชา "และแผนการของ 'เงาพิศวง' คือหนทางเดียวที่จะทำให้ประเทศของเรารอดพ้นจากหายนะ" "ท่านกำลังหลอกลวงเรา!" คมตะโกนใส่ "แผนการของท่านมันกำลังจะก่อให้เกิดสงคราม!" "สงครามเล็กๆ น้อยๆ เพื่อแลกกับสันติภาพที่ยิ่งใหญ่กว่า" พลเอกวิษณุตอบ "พวกเจ้าไม่เข้าใจหรอก" "ไม่! พวกเราเข้าใจดี!" แก้วพูดเสียงดัง "ท่านกำลังปล่อยให้ความละโมบและความทะเยอทะยานครอบงำ! ท่านกำลังขายชาติ!" "ปากดีนักนะ!" พลเอกวิษณุคำราม ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีคมอีกครั้ง การต่อสู้ระหว่างคมกับพลเอกวิษณุทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น ต่างฝ่ายต่างใช้ทุกวิถีทางเพื่อเอาชนะอีกฝ่าย ในขณะเดียวกัน แก้วก็กลับไปทำงานของเธออย่างเร่งรีบ เธอรู้ว่าเวลาเหลือน้อยเต็มที เธอต้องทำให้สำเร็จ แม้ว่าหัวใจของเธอจะแตกสลายกับการทรยศของคนที่เธอเคยนับถือก็ตาม "แก้ว! รีบจัดการเลย!" คมตะโกนบอก พลางปัดป้องการโจมตีของพลเอกวิษณุอย่างสุดกำลัง ในที่สุด แก้วก็สามารถปลดชนวนระเบิดได้สำเร็จ เธอกดปุ่มสุดท้ายด้วยนิ้วที่สั่นเทา "เสร็จแล้ว!" เธอตะโกน ทันใดนั้นเอง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งฐานทัพ คลังอาวุธขนาดมหึมาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เพดานคอนกรีตเริ่มถล่มลงมา เศษซากปรักหักพังกระจัดกระจายไปทั่วทุกทิศทาง "เราต้องไปจากที่นี่!" คมตะโกนบอกแก้ว ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีพลเอกวิษณุอีกครั้ง เขาต้องทำให้แน่ใจว่าพลเอกวิษณุจะไม่สามารถหนีไปได้ พลเอกวิษณุเห็นท่าไม่ดี เขาหันไปมองคลังอาวุธที่กำลังระเบิด ก่อนจะหันกลับมามองคมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น "แกจะเสียใจที่ทำแบบนี้!" พลเอกวิษณุใช้จังหวะที่คมกำลังเสียสมาธิ พุ่งเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้ปืนพกยิงเข้าใส่คมที่บริเวณลำตัว "อั่ก!" คมร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างกายทรุดลงไปกองกับพื้น "คม!" แก้วตะโกนด้วยความตกใจ เธอรีบวิ่งเข้าไปหาคม แต่พลเอกวิษณุเข้ามาขวางทางเธอไว้ "เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก!" พลเอกวิษณุพูด ก่อนจะชักปืนขึ้นเล็งไปที่แก้ว แต่ก่อนที่พลเอกวิษณุจะเหนี่ยวไก เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด! พลเอกวิษณุทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยรอยแผลที่ศีรษะ! คมที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ยังคงใช้แรงเฮือกสุดท้าย ยิงใส่พลเอกวิษณุ! "แก... แกมันทรยศ..." คมพูดเสียงแผ่ว ก่อนจะหมดสติไป แก้วรีบวิ่งเข้าไปหาคม เธอกอดเขาไว้แน่น น้ำตาไหลรินออกมา "คม! ตื่นสิ! ฮือๆๆ" การต่อสู้จบลงแล้ว แต่ชัยชนะครั้งนี้ต้องแลกมาด้วยความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่