วินาทีแห่งความเงียบงันที่แสนยาวนาน... ราวกับทุกสรรพสิ่งบนโลกหยุดนิ่ง ก่อนที่ทุกอย่างจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลถาโถมเข้าใส่ร่างของพวกเขาทั้งสอง เสียงคำรามดังสนั่นหวั่นไหว ดังกึกก้องไปทั่วทั้งฐานทัพ เสียงเหล็กฉีกขาด คอนกรีตแตกกระจาย เศษซากปรักหักพังปลิวกระจายราวกับห่าฝน เศษกระจก อุปกรณ์ต่างๆ ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ ผู้การชาติรีบคว้าแขนของสิงห์ ดึงร่างของเขาเข้าไปหลบหลังกำแพงคอนกรีตขนาดมหึมาที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ “หมอบลง!” เขาตะโกนสุดเสียง แรงอัดจากแรงระเบิดซัดกระหน่ำเข้าใส่จนแทบจะหายใจไม่ออก “ท่านผู้การครับ!” เสียงหมึกดังขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก “คลังแสง... ระเบิดแล้วครับ! เราเห็นแสงสว่างวาบ... แล้วก็... แรงระเบิด... แรงมาก! เรือของพวกมัน... หลายลำ... กำลังเอียง! บางลำ... ไฟไหม้แล้วครับ!” “ดีมากหมึก!” ผู้การชาติตะโกนตอบกลับไป “รักษาตำแหน่งของพวกแกไว้! อย่าให้พวกมันฝ่าเข้ามาได้!” เขามองไปยังปากทางเข้าคลังแสงที่ตอนนี้กลายเป็นเพียงรูโหว่ขนาดมหึมา เปลวเพลิงสีส้มแดงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อให้เกิดกลุ่มควันดำทะมึนขนาดมหึมาที่ลอยขึ้นไปบดบังแสงอาทิตย์ “เราทำได้แล้วสิงห์!” ผู้การชาติพูดเสียงหอบ “เราทำลายมันได้แล้ว!” สิงห์พยักหน้า ใบหน้าของเขาเปื้อนฝุ่นและคราบเขม่า แต่แววตาเปล่งประกายแห่งชัยชนะ “เป็นเกียรติที่ได้ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ท่านผู้การครับ” แต่แล้ว... เสียงวิทยุสื่อสารก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง เป็นเสียงของ “ครู” นายทหารฝ่ายยุทธการ “ท่านผู้การชาติ... รายงานด่วน! ตรวจพบยานพาหนะขนาดใหญ่... กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่ฐานทัพของเรา... คาดว่าเป็นยานลำเลียงพลของไอ้เคราดำ! พวกมันกำลังยกพลขึ้นบก!” “อะไรนะ!” ผู้การชาติอุทานด้วยความตกใจ “พวกมัน... ยังไม่ยอมแพ้!” “ไม่ครับท่านผู้การ!” เสียงครูเคร่งเครียด “ดูเหมือนว่า... ไอ้เคราดำจะส่งกองกำลังสำรองเข้ามา... เพื่อยึดฐานทัพของเราคืน! มันกำลังนำทัพมาด้วยตัวเอง!” “ไอ้เคราดำ...” ผู้การชาติกัดฟันกรอด “มันกล้าดีอย่างไร...” “ท่านผู้การครับ... ลูกทีมของเราที่อยู่แนวหน้า... กำลังถูกต้อนจนมุมแล้วครับ! พวกเขาต้องการกำลังเสริมอย่างเร่งด่วน!” “หมึก!” ผู้การชาติตะโกนผ่านเครื่องสื่อสาร “รวมพลลูกทีมทั้งหมด! เราจะไปต้อนรับไอ้เคราดำด้วยตัวเอง! พาพวกที่บาดเจ็บ... ไปยังจุดปลอดภัย... ส่วนที่เหลือ... เตรียมพร้อมรบ!” “รับทราบครับท่านผู้การ!” เสียงหมึกตอบรับอย่างแข็งขัน “เราจะสู้จนถึงที่สุด!” ผู้การชาติหันไปมองสิงห์ “สิงห์... แกยังไหวอยู่ไหม?” “ไหวครับท่านผู้การ!” สิงห์ตอบเสียงหนักแน่น “ผมจะไม่ทิ้งท่านผู้การไปไหน!” “ดีมาก” ผู้การชาติพูด “เราต้องไปหยุดไอ้เคราดำ... ก่อนที่มันจะเข้ามาทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เราต่อสู้มา” ทั้งสองคนลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับภาพความพินาศเบื้องหน้า ท่ามกลางควันไฟและเศษซากปรักหักพัง เสียงปืนกลเริ่มดังขึ้นอีกครั้งจากระยะไกล บ่งบอกว่าการต่อสู้ครั้งใหม่กำลังจะอุบัติขึ้น “ดูเหมือนว่า... พายุครั้งนี้... จะยังไม่สงบง่ายๆ” ผู้การชาติพึมพำ “แต่เราไม่เคยกลัวพายุ...” ขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวออกไปจากที่กำบัง เสียงตะโกนดังมาจากอีกด้านหนึ่ง “ท่านผู้การ! ระวัง!” ก่อนที่ผู้การชาติจะทันได้หันไปมอง ร่างของทหารโจรสลัดร่างยักษ์สวมชุดเกราะหนา ก็พุ่งเข้าใส่เขาจากด้านข้าง ทหารโจรสลัดคนนั้นถือดาบเล่มใหญ่อยู่ในมือ และฟาดฟันเข้าใส่ผู้การชาติด้วยความรุนแรง “แกมัน... ตัวน่ารำคาญ!” ทหารโจรสลัดตะโกนเป็นภาษาที่ฟังไม่รู้เรื่อง ผู้การชาติใช้ปืนพกปัดป้องดาบเล่มนั้นไว้ได้ทันท่วงที แต่แรงปะทะก็ทำให้เขากระเด็นไปเล็กน้อย “แกต่างหาก... ที่เป็นตัวน่ารำคาญ!” เขาตอบโต้ “แกบุกรุกเข้ามาในบ้านของฉัน... แล้วคิดว่าจะกลับออกไปง่ายๆ หรือไง!” “บ้านแกเรอะ!” ทหารโจรสลัดหัวเราะเสียงดัง “ที่นี่... คือสมบัติของข้า! และแก... จะต้องตาย!” มันเงื้อดาบขึ้นอีกครั้ง เตรียมที่จะฟาดฟันลงมา แต่สิงห์ก็เข้ามาร่วมวงการต่อสู้ทันที “อย่ายุ่งกับท่านผู้การของผม!” สิงห์ตะโกน ก่อนจะใช้ท่อนไม้ที่พบเจอแถวนั้น ฟาดเข้าใส่สีข้างของทหารโจรสลัดอย่างแรง การต่อสู้ที่ดุเดือดได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางความโกลาหลของฐานทัพที่กำลังถูกโจมตี ผู้การชาติและสิงห์ ต้องต่อสู้กับทหารโจรสลัดร่างยักษ์อย่างสุดกำลัง ขณะเดียวกัน เสียงปืนจากการต่อสู้ของหน่วยนาวิกโยธินกับกองกำลังเสริมของศัตรูก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ “เราต้องไปให้ถึงตัวไอ้เคราดำ!” ผู้การชาติคิดในใจ “มันคือหัวหน้าใหญ่... ถ้าเราหยุดมันได้... ทุกอย่างก็จะจบ!” เขาพยายามหาจังหวะในการหลบหนีจากการต่อสู้ เพื่อที่จะไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกที่แท้จริง “หมึก! แกเห็นไอ้เคราดำหรือยัง!” ผู้การชาติถามผ่านเครื่องสื่อสาร “กำลังพยายามเข้าไปใกล้ตัวมัน! แต่มันมีทหารคุ้มกันหนาแน่นมากครับท่านผู้การ! หน่วยของเรา... เสียกำลังไปเยอะแล้ว!” “อดทนไว้หมึก!” ผู้การชาติกล่าว “เรากำลังไป!” เขามองไปยังทหารโจรสลัดที่กำลังปะทะอยู่กับสิงห์ “สิงห์! ปล่อยมันให้ข้า!” ผู้การชาติออกคำสั่ง “ข้าจะจัดการมันเอง!” “ไม่ครับท่านผู้การ! ปล่อยให้ผมจัดการ!” สิงห์ตอบ “ท่านผู้การต้องรีบไป!” “ถ้าแกไม่ปล่อย... ข้าจะยิงแก!” ผู้การชาติขู่ “นี่คือคำสั่ง!” สิงห์มองหน้าผู้การชาติด้วยความลังเล แต่สุดท้าย เขาก็ถอยออกมา “ก็ได้ครับท่านผู้การ! แต่ท่านต้องระวังตัวด้วยนะครับ!” “ข้ารู้” ผู้การชาติกล่าว “ไปได้แล้ว!” เขากระโจนเข้าใส่ทหารโจรสลัดร่างยักษ์ที่กำลังยืนหัวเราะเยาะอยู่ “แก... มาสู้กับข้า!” ผู้การชาติตะโกน “แกคิดว่าแกเป็นใคร... ถึงได้กล้ามายึดบ้านของข้า!” ทหารโจรสลัดหันมามองผู้การชาติด้วยแววตาที่ดูแคลน “แกมันแค่... ปลาเน่าตัวเล็กๆ... แกจะสู้ข้าได้อย่างไร!” “แกจะรู้... ว่าปลาเน่า... ก็กัดไม่เลือก!” ผู้การชาติตอบโต้ ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตี