แสงสว่างวาบขึ้นรอบตัวพราน ร่างกายของเขารู้สึกเบาราวกับจะลอยขึ้นไปในอากาศ เสียงกรีดร้องของไทเกอร์ เสียงตะโกนของช้างและมุก รวมถึงเสียงคร่ำครวญของมณี… ทั้งหมดค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงเสียง ‘หวีดหวิว’ ดังสนั่นหวั่นไหวที่ดังอยู่รอบตัวเขา “เกิดอะไรขึ้น?” พรานตะโกนถาม แต่ไม่มีเสียงตอบรับ เขาเห็นภาพสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง… คือภาพของไทเกอร์ที่กำลังยิ้มเยาะ และนาวินที่ยืนมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา เมื่อพรานลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่ฐานทัพลับอีกต่อไป… เขาอยู่บนชายหาดแห่งหนึ่ง ดวงอาทิตย์กำลังขึ้น แต่งแต้มท้องฟ้าด้วยสีทองอร่าม คลื่นทะเลซัดสาดเข้าหาฝั่งอย่างแผ่วเบา เสียงนกทะเลร้องกู่ก้อง… มันเป็นภาพที่งดงามและสงบสุขอย่างน่าประหลาด “นี่มัน… ที่ไหน?” พรานพึมพำ เขาสำรวจรอบตัว เขาพบว่ากุญแจแห่งมหานทีไม่ได้อยู่กับเขาแล้ว แต่ร่างกายของเขากลับรู้สึกเบาอย่างประหลาด ราวกับว่าภาระหนักอึ้งที่เคยแบกรับมาได้ถูกปลดปล่อยไป เขาเดินไปตามชายหาด ก่อนจะเห็นร่างของใครบางคนนอนอยู่ห่างออกไปไม่ไกล… “นั่นมัน… ช้าง!” พรานอุทาน เขาตะลีตะกลานวิ่งเข้าไป ช้างนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นทราย ดวงตาปิดสนิท แต่เมื่อพรานไปถึงตัว เขาก็พบว่าช้างยังหายใจอยู่… เพียงแต่สลบไป “ช้าง! ตื่นสิ!” พรานเขย่าตัวเพื่อนรัก ช้างค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย “หัวหน้า… หัวหน้าอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?” “เราอยู่ที่ไหนกันแน่?” พรานถาม ก่อนที่ช้างจะได้ตอบ มุกก็ค่อยๆ ตื่นขึ้นมาอีกคนหนึ่ง “เกิดอะไรขึ้นคะ?” มุกถามด้วยน้ำเสียงงุนงง “ฉันก็ไม่รู้” พรานตอบ “แต่เรามาอยู่ที่นี่… โดยไม่มีกุญแจแห่งมหานที… และไม่มีมณี…” ความรู้สึกเสียใจและความกังวลถาโถมเข้ามาในใจของพราน เขาคิดถึงมณีที่ถูกไทเกอร์จับตัวไป และคิดถึงนาวินที่ทรยศเขา “มณี… เธอจะเป็นยังไงบ้างนะ?” มุกถามด้วยน้ำตา “เราต้องหาทางกลับไปช่วยเธอ” พรานกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว แต่ขณะที่พวกเขากำลังจะลุกขึ้นยืน เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง… ทั้งสามหันไปมองด้วยความตกใจ พบว่ามีร่างของชายคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาหาพวกเขา… “ใครน่ะ!” ช้างตะโกน ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ขึ้น… เขาคือ ‘ท่านชาย’ ผู้เป็นผู้นำองค์กรลับที่คอยสนับสนุนพรานมาตลอด “ท่านชาย!” พรานอุทานด้วยความประหลาดใจ “ข้ามาเพื่อช่วยพวกเจ้า” ท่านชายกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “แต่… ท่านมาได้อย่างไร? แล้ว… แล้วพวกเราอยู่ที่ไหน?” พรานถาม “พวกเจ้าอยู่ที่… ‘ศูนย์ช่วยเหลือลับ’ ของข้า” ท่านชายตอบ “หลังจากที่กุญแจแห่งมหานทีเกิดปฏิกิริยา… มันได้ส่งพวกเจ้ามาที่นี่… ในมิติที่ปลอดภัย” “มิติที่ปลอดภัย? หมายความว่ายังไงครับ?” ช้างถาม “หมายความว่า… โลกที่พวกเจ้าจากมา… ตอนนี้กำลังจะถูกทำลายล้าง” ท่านชายกล่าว “การระเบิดของกุญแจแห่งมหานที… ได้เปิดประตูมิติ… และไทเกอร์… เขากำลังใช้พลังนั้นเพื่อทำลายทุกสิ่ง!” “อะไรนะครับ!” พรานอุทานด้วยความตกใจ “แล้ว… แล้วมณีล่ะครับ? เธอจะเป็นยังไง?” “มณี… เธอได้ใช้พลังเฮือกสุดท้ายของเธอ… เพื่อส่งพวกเจ้ามาที่นี่… และผนึกประตูมิติบางส่วนไว้… เธออาจจะยังปลอดภัย…” ท่านชายตอบ “แต่… กุญแจแห่งมหานที… มันได้หายไปแล้ว… และตอนนี้… เราเหลือเวลาอีกไม่มาก…” “เราต้องกลับไป!” พรานตะโกน “เราต้องหยุดไทเกอร์!” “ข้ารู้” ท่านชายพยักหน้า “และข้าก็มีแผน… แต่พวกเจ้าต้องเชื่อใจข้า… และพร้อมที่จะทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม…” ท่านชายเดินเข้าไปใกล้พราน ใบหน้าของเขาฉายแววแห่งความมุ่งมั่น “ข้าจะส่งพวกเจ้ากลับไป… แต่ไม่ใช่ที่เดิม… ข้าจะส่งพวกเจ้าไปใน ‘อดีต’… ไปเพื่อเปลี่ยนแปลงโชคชะตา… ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป!”