ฟ้าสีครามเข้มกำลังจะถูกกลืนกินด้วยรัตติกาล ดวงตะวันสีทองกำลังลับขอบฟ้า สาดแสงสุดท้ายเป็นริ้วสีส้มแดงพาดผ่านม่านเมฆที่ลอยเอื่อยเหนือผืนป่ารกทึบชายแดน ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่ว ยกเว้นเพียงเสียงกิ่งไม้แห้งที่กระทบกันเบาๆ ยามลมพัดผ่าน และเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของกลุ่มชายฉกรรจ์ห้าคนที่กำลังย่องฝ่าพงหญ้าสูงท่วมหัว พวกเขาคือหน่วยรบพิเศษ "พยัคฆ์ดำ" สังกัดกองทัพไทย ภายใต้ความมืดที่เริ่มคืบคลาน ชุดลายพรางสีเข้มกลืนไปกับเงาไม้ ทำให้ยากต่อการมองเห็นจากระยะไกล "เงียบเข้าไว้ทุกคน" เสียงห้าวทุ้มกระซิบผ่านวิทยุสื่อสารขนาดเล็กที่แนบหู หัวหน้าหน่วยรบ กลุ่มหนึ่งที่ชื่อ "คม" เป็นผู้สั่งการ ใบหน้าคมคายภายใต้หมวกเบเร่ต์สีดำฉายแววเคร่งขรึม แววตาคมกริบสาดมองไปรอบทิศทางอย่างระแวดระวัง ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจและความเป็นมืออาชีพที่ฝึกฝนมาอย่างหนัก "เห็นเป้าหมายยังครู" เสียงแหบห้าวของ "เก่ง" พลซุ่มยิงประจำทีมดังขึ้น เขากำลังเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ไปยังจุดซุ่มยิงที่กำหนดไว้บนเนินเตี้ยๆ ข้างหน้า "ยังครู เห็นแต่ความมืดกับต้นไม้" คมตอบกลับ พลางหรี่ตาเพ่งมองไปยังทิศทางที่เก่งกำลังมุ่งหน้าไป "ไอ้หนุ่ม ระวังให้ดี ที่นี่ไม่ใช่สนามซ้อม" "รู้แล้วครับหัวหน้า" เก่งตอบรับเสียงหงอยเล็กน้อย เขาเป็นพลแม่นปืนที่ฝีมือไม่เป็นสองรองใคร แต่บางครั้งก็มีความซุกซนในตัวไม่น้อย "แต่ถ้าเจออะไรผิดปกติ ผมจัดการแน่" "ดี" คมพยักหน้า "จำไว้ ภารกิจนี้ห้ามพลาดเด็ดขาด ข้อมูลระบุว่าหน่วยเพื่อนบ้านเราถูกจับไปพร้อมเอกสารสำคัญ เราต้องชิงตัวพวกเขากลับมาก่อนที่ข้อมูลจะรั่วไหล" "แล้วพวกมันรู้ตัวรึยังว่าเราเข้ามา" เสียงของ "ต้น" พลการแพทย์ของทีมดังขึ้น เขาเป็นคนตัวสูงใหญ่ ร่างกายกำยำ แต่ใบหน้ากลับดูอ่อนโยนผิดกับรูปร่าง "ผมไม่อยากให้เกิดการปะทะโดยไม่จำเป็น" "ยังไม่รู้" คมตอบ "เราแฝงตัวเข้ามาอย่างแนบเนียนที่สุด ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ทุกอย่างจะเป็นไปตามแผน" "แผนที่แม่ทัพจัดให้มันซับซ้อนชะมัด" เสียงบ่นอุบอิบดังมาจาก "เอก" พลช่างเทคนิคประจำทีม เขาเป็นคนตัวผอมบาง แต่สมองอัจฉริยะด้านอิเล็กทรอนิกส์และเทคโนโลยี "ต้องลอบเข้าฐานทัพศัตรูในระยะไม่กี่กิโลเมตรจากแนวชายแดนเนี่ยนะ ถ้าโดนจับได้ คงได้มีข่าวหน้าหนึ่งของประเทศเพื่อนบ้านแน่ๆ" "นั่นแหละคือความท้าทายของพวกเรา เอก" คมตอกกลับ "เราไม่ใช่ทหารธรรมดา เราคือพยัคฆ์ดำ ความสำเร็จของภารกิจนี้ขึ้นอยู่กับสมองของแกกับฝีมือของพวกเราทุกคน" "ครับๆ เข้าใจแล้วครับ" เอกตอบอย่างจำใจ เขาหยิบอุปกรณ์สื่อสารรุ่นใหม่ล่าสุดออกมาจากกระเป๋า เปรียบเสมือนของเล่นชิ้นโปรด "ผมกำลังจะเปิดระบบรบกวนสัญญาณเพื่อไม่ให้พวกมันตรวจจับเราได้" "เยี่ยม" คมกล่าว "ที่เหลือเตรียมพร้อม เคลื่อนที่ตามที่กำหนด" กลุ่มพยัคฆ์ดำเคลื่อนที่กันอย่างเงียบเชียบราวกับเงา พวกเขาอาศัยความชำนาญในการซ่อนพรางตัวและการเคลื่อนที่ในภูมิประเทศที่ซับซ้อน เส้นทางที่พวกเขาเลือกเดินเป็นเส้นทางธรรมชาติ หลีกเลี่ยงการเข้าใกล้หมู่บ้านหรือเส้นทางสัญจรหลัก เพื่อลดโอกาสที่จะถูกพบเห็น "หัวหน้าครับ" เสียงเก่งดังขึ้นอีกครั้ง "ผมเห็นแสงไฟวับๆ ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ น่าจะเป็นฐานที่พวกมันใช้กักตัวเพื่อนทหารเรา" "ชัดเจนไหม" คมถาม "ไม่ชัดเจนครับ แต่ขนาดน่าจะประมาณหมู่บ้านเล็กๆ มีป้อมยามอยู่รอบนอก" เก่งตอบ "ดีมาก" คมกล่าว "เอก แกได้ยินไหม" "ได้ยินครับหัวหน้า" เอกตอบ "เราจะปรับเส้นทางนิดหน่อย ไปทางทิศที่เก่งบอก" คมสั่งการ "แต่ต้องระวังให้มากขึ้น ทุกคนเตรียมปืนให้พร้อม" การเดินทางดำเนินต่อไปท่ามกลางความมืดที่หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ เสียงกบเขียดร้องระงมไปทั่วป่า เสียงลมพัดใบไม้เสียดสีกันยิ่งทำให้บรรยากาศดูน่าขนลุก แต่สำหรับหน่วยพยัคฆ์ดำแล้ว นี่เป็นเพียงสภาพแวดล้อมปกติในการปฏิบัติภารกิจ พวกเขาถูกฝึกฝนมาให้รับมือกับทุกสถานการณ์ "ข้างหน้ามีลำธาร" ต้นกระซิบ "ต้องข้ามไป" "ระวังลื่น" คมเตือน "เก่ง ต้น เอก อยู่แนวหลัง คอยสอดส่อง ส่วนผมกับหนึ่งจะนำ" "หนึ่ง" คือ "ชล" มือขวาของคม เป็นหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่แข็งแกร่งและเงียบขรึมไม่แพ้กัน เขามักจะทำตามคำสั่งของคมอย่างเคร่งครัด พวกเขาค่อยๆ ย่องไปที่ริมลำธาร น้ำใสไหลเอื่อยเห็นก้อนหินใต้น้ำชัดเจน ชลเป็นคนแรกที่ลงไปทดสอบความลึกและพื้นผิวของลำธาร เขาใช้ไม้เท้าที่พกติดตัวค้ำยันตัวอย่างมั่นคงก่อนจะส่งสัญญาณให้คมตามลงไป "น้ำไม่ลึกมาก ประมาณข้อเข่า" ชลกระซิบ คมก้าวลงไปในน้ำเย็นเฉียบ เขารู้สึกถึงความเย็นที่ซึมผ่านกางเกง แต่ก็ยังคงเคลื่อนที่ต่อไปอย่างระมัดระวัง "เป็นไงบ้าง" เอกถามขณะที่เขาเตรียมก้าวลงน้ำ "เย็นดี" คมตอบ "แต่ระวังหินมันลื่น" พวกเขาทยอยกันข้ามลำธารมาจนครบทุกคน เก่งซึ่งอยู่แนวหลังสุดหันกลับไปมองทิศทางที่จากมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเร่งฝีเท้าตามเพื่อนๆ ไป "อีกไม่นานเราก็จะถึงที่หมาย" คมกล่าว "ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเข้าโจมตี" "แล้วถ้าเจอพวกยามล่ะครับ" เอกถาม "ตามแผน" คมตอบ "ถ้าจำเป็นต้องกำจัด ก็ต้องกำจัดให้เร็วที่สุดและเงียบที่สุด" "ผมพร้อมเสมอครับหัวหน้า" ชลตอบเสียงหนักแน่น "ขอให้เป็นอย่างนั้น" คมตอบรับ "จำไว้ว่าชีวิตของเพื่อนทหารเราสำคัญที่สุด" แสงไฟที่เก่งเห็นเริ่มปรากฏชัดเจนขึ้น เป็นแสงไฟจากอาคารไม่กี่หลังที่ตั้งอยู่กลางป่าลึก มีรั้วลวดหนามล้อมรอบ และมีทหารยามเดินตรวจตราตามจุดต่างๆ "นั่นไงฐาน" เก่งกระซิบ "เห็นทหารยามสองคนกำลังเดินตรวจการณ์รอบนอก" "ชัดเจน" คมกล่าว "เอก เริ่มปฏิบัติการก่อกวนสัญญาณได้แล้ว" "รับทราบครับ" เอกตอบ เขาหยิบอุปกรณ์ชิ้นเล็กออกมาจากกระเป๋าแล้วเริ่มกดปุ่มต่างๆ อย่างรวดเร็ว "ประมาณห้านาที สัญญาณของพวกมันจะถูกรบกวน" เอกแจ้ง "ดี" คมกล่าว "เก่ง หาจุดซุ่มยิงที่มองเห็นเป้าหมายได้ชัดเจนที่สุด" "กำลังหาครับ" เก่งตอบ "มีต้นไม้ใหญ่สูงพอสมควรตรงเนินฝั่งตรงข้าม เหมาะเลย" "ไปเลย" คมสั่งการ "ชล ต้น ตามผมมา" กลุ่มพยัคฆ์ดำเคลื่อนที่เข้าใกล้ฐานที่หมายมากขึ้นเรื่อยๆ หัวใจของทุกคนเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและความกดดัน ภารกิจกู้ภัยเพื่อนทหารที่ถูกจับตัวไปกำลังจะเริ่มต้นขึ้นภายใต้ความมืดมิดของค่ำคืน "สัญญาณถูกรบกวนแล้วครับหัวหน้า" เอกแจ้ง "เยี่ยม" คมกล่าว "เก่ง เริ่มปฏิบัติการ" "รับทราบ" เก่งตอบ เสียงปืนไรเฟิลของเขาดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่แม่นยำ ทหารยามคนแรกที่อยู่ไกลออกไปล้มลงทันทีโดยไม่ทันได้ตั้งตัว "เป้าหมายแรกเก็บเรียบร้อย" เก่งรายงาน "ดีมาก" คมตอบ "ที่เหลือเตรียมบุก" พวกเขาพุ่งเข้าใส่ฐานอย่างรวดเร็ว ใช้ความชำนาญในการปีนป่ายรั้วลวดหนามเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ทหารยามที่เหลือพยายามส่งสัญญาณเตือน แต่สัญญาณถูกรบกวนจนไม่สามารถติดต่อออกไปได้ "มีคนเห็นเรา!" เสียงตะโกนดังขึ้น "ลงมือ!" คมตะโกนสั่ง การปะทะเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด ท่ามกลางความมืด เสียงปืนและเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว หน่วยพยัคฆ์ดำใช้ความได้เปรียบด้านความเร็วและความแม่นยำในการกำจัดศัตรูอย่างรวดเร็ว