ภายในปากถ้ำที่ถูกอำพรางไว้อย่างแนบเนียน เอกประคองร่างของชลที่ยังคงไร้สติไปจนสุดทาง เขาใช้ไฟฉายคาดหน้าผ่าดวงเล็กส่องนำทาง แสงไฟสว่างวาบสาดไปตามผนังถ้ำที่เต็มไปด้วยความชื้นและหยากไย่ บ่งบอกว่าที่แห่งนี้ไม่เคยมีใครเข้ามาใช้งานเป็นเวลานาน “ชล... แกยังไหวใช่ไหม?” เอกกระซิบถาม พลางตรวจสอบชีพจรของเพื่อนร่วมทีม “ยังหายใจอยู่... ดี” เขาวางชลลงอย่างนุ่มนวลบนพื้นถ้ำที่เย็นเฉียบ พยายามหาที่ที่แห้งและอบอุ่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาแกะชุดของชลออกบางส่วนเพื่อตรวจสอบบาดแผล พบรอยฟกช้ำและบาดแผลฉีกขาดหลายแห่ง แต่ที่น่ากังวลที่สุดคืออาการอ่อนเพลียและภาวะขาดน้ำที่เห็นได้ชัด “ต้องรีบปฐมพยาบาลให้แกก่อน” เอกรำพึง พลางเปิดกระเป๋าปฐมพยาบาลสนามที่เขาพกติดตัวมาด้วย ในขณะเดียวกัน เสียงปืนที่ดังมาจากปากถ้ำก็เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง เอกรีบปิดไฟฉายทันที ความมืดมิดกลับมาปกคลุมทุกสิ่งอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเป็นความมืดที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยมากกว่า “พวกเขาเข้ามาแล้วสินะ...” เอกเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าที่ดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เสียงกระซิบกระซาบเป็นภาษาท้องถิ่นดังเป็นระยะๆ “ต้องหาที่ซ่อนให้ดีที่สุด” เขาคิด “ที่นี่อาจจะมีทางออกอื่นซ่อนอยู่ก็ได้” เอกลุกขึ้นยืนอย่างเงียบเชียบ พลางหยิบปืนคู่ใจขึ้นมาถือไว้ในมือ เขาค่อยๆ เดินสำรวจผนังถ้ำด้านในอย่างระมัดระวัง โดยใช้มือลูบไปตามผนังเพื่อหาช่องว่างหรือทางเดินที่ซ่อนอยู่ “ถ้าตรงนี้เป็นฐานลับจริงๆ มันต้องมีอะไรมากกว่าแค่ทางเข้า” เขาสันนิษฐาน เสียงทหารฝ่ายตรงข้ามดังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนเอกได้ยินเสียงหายใจของพวกเขาที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร “เงียบ... อย่าให้รู้ว่าเราอยู่ตรงนี้” เอกกำชับตัวเอง ทันใดนั้น เอกก็รู้สึกได้ถึงความเย็นที่ลอดผ่านผนังถ้ำด้านหนึ่ง “มีช่องลม?” เขาสังเกตเห็น “หรือว่า...?” เขาใช้มือลูบไปตามผนังตรงจุดที่มีลมเย็นลอดผ่าน และพบว่ามันมีรอยต่อบางๆ ที่ถูกอำพรางไว้อย่างแนบเนียน “เจอแล้ว!” “ขอโทษนะชล... ฉันต้องไปก่อน” เอกกล่าวกับเพื่อนร่วมทีมที่ยังคงหลับใหล “ถ้าแกฟื้นแล้ว... พยายามหาทางออกเองนะ” เขาหันกลับไปทางปากถ้ำ และเห็นเงาของทหารฝ่ายตรงข้ามกำลังก้าวเข้ามา “ถึงเวลาต้องใช้ไม้ตายแล้ว” เอกยิ้มมุมปาก เขาผลักแผ่นหินที่ซ่อนทางลับออกอย่างรวดเร็ว และพบว่าเป็นทางเดินแคบๆ ที่ทอดลงไปในความมืด “โชคดีนะชล...” เอกก้าวเข้าไปในทางเดินลับนั้นอย่างรวดเร็ว พลางหันกลับมามองร่างของชลเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะผลักแผ่นหินปิดทางลับลงอย่างสนิท เสียงปืนดังขึ้นทันทีจากด้านนอก เอกรู้ดีว่าเขาต้องรีบไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ “เข้าไปในนี้!” เสียงหัวหน้าทหารฝ่ายตรงข้ามดังขึ้น “ตามมันไป! อย่าให้มันหนีไปได้!” เอกรีบวิ่งลงไปตามทางเดินแคบๆ นั้น เขาใช้ไฟฉายคาดหน้าผ่าส่องนำทาง บันไดหินที่ทอดลงไปดูเก่าแก่และทรุดโทรม แต่ก็ยังคงแข็งแรงพอที่จะรองรับน้ำหนักของเขาได้ “ที่นี่... มันคืออะไรกันแน่?” เอกถามตัวเองขณะที่วิ่งลงไปเรื่อยๆ “ทำไมถึงต้องขุดเจาะลึกลงไปใต้ดินขนาดนี้?” เขามาถึงพื้นราบในที่สุด พบว่าเป็นโถงใต้ดินขนาดใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต ผนังบางส่วนเต็มไปด้วยแร่ธาตุที่เปล่งประกายระยิบระยับเมื่อต้องแสงไฟ “ไม่น่าเชื่อ... ที่นี่มันใหญ่กว่าที่คิด” เอกสำรวจไปรอบๆ และพบว่ามีทางเดินแยกออกไปหลายทาง “ต้องเลือกทางไหนดี?” เขาสงสัย ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าของทหารฝ่ายตรงข้ามก็ดังตามลงมาทางบันไดหิน “พวกมันตามมาแล้ว!” เอกรีบตัดสินใจเลือกทางเดินที่ดูเหมือนจะทอดออกไปสู่ภายนอกมากที่สุด เขาเริ่มวิ่งไปตามทางเดินนั้นอีกครั้ง โดยไม่รู้ว่าปลายทางจะเป็นอย่างไร “ต้องไปให้ถึง... ต้องไปให้ถึงหน่วยพยาบาลให้ได้” เอกรำพึง พลางเร่งฝีเท้า เขามาถึงทางตันอย่างรวดเร็ว “อะไรกันเนี่ย! ทางตัน?” เอกหงุดหงิด เสียงฝีเท้าของทหารฝ่ายตรงข้ามดังใกล้เข้ามาทุกขณะ “ไม่มีทางหนีแล้ว...” เขาถอนหายใจ เอกหันกลับไปเผชิญหน้ากับทางเข้าทางเดิน เขาเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้จนถึงที่สุด “เข้ามาเลย! พวกแกจะไม่มีวันได้ตัวฉันไปง่ายๆ!” เขาตะโกนลั่น เงาของทหารฝ่ายตรงข้ามเริ่มปรากฏขึ้นที่ปลายทางเดิน “พวกเรามาเพื่อจับกุมแก! วางปืนลงซะ!” หัวหน้าทหารฝ่ายตรงข้ามตะโกนบอก “ฝันไปเถอะ!” เอกตอบกลับ “ฉันไม่ยอมแพ้หรอก!” ทันใดนั้นเอง เอกก็สังเกตเห็นบางอย่างที่น่าสนใจบนผนังทางตันนั้น “นี่มัน...?” เขาสังเกตเห็นสัญลักษณ์แปลกๆ ที่สลักอยู่บนผนัง “เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน...” ขณะที่ทหารฝ่ายตรงข้ามกำลังจะเข้ามาถึงตัว เอกก็สัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนบางอย่างใต้พื้นดิน “อะไรอีกล่ะเนี่ย?” จู่ๆ ผนังทางตันก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินอีกเส้นหนึ่งที่ซ่อนอยู่ “โอ้! เป็นไปได้ไงเนี่ย!” เอกอุทานด้วยความประหลาดใจ “นี่มัน... ทางออก!” โดยไม่รอช้า เอกรีบวิ่งเข้าไปในทางเดินใหม่นั้นทันที ทหารฝ่ายตรงข้ามที่อยู่ด้านนอกก็ตกตะลึงไปกับการปรากฏตัวของทางลับนี้ “มันหนีไปแล้ว! ตามมันไป!” หัวหน้าทหารตะโกนสั่ง เอกวิ่งไปตามทางเดินที่ทอดยาวออกไปเรื่อยๆ เขาเริ่มได้ยินเสียงธรรมชาติที่ดังมาจากข้างหน้า “เสียงอะไรน่ะ... เสียงน้ำ?” เขาเร่งฝีเท้าขึ้น และในที่สุดก็มาถึงปากทางออก “นี่มัน...!” เขาพบว่าตัวเองออกมาอยู่ริมลำธารสายเดิม แต่เป็นส่วนที่ลึกเข้าไปจากจุดที่พวกเขาเคยผ่านมา “ที่นี่... มันคือทางออกของฐานลับนี่เอง” เอกสรุป เขามองย้อนกลับไปทางปากทางออกเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้พุ่มไม้หนาทึบ “แต่ชล... ฉันจะกลับไปหาแกยังไง?” ความกังวลเริ่มเข้ามาแทนที่ความโล่งใจ “ต้องหาทางติดต่อกับหน่วยก่อน... แล้วค่อยกลับไปหาชล” เอกหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา แต่ก็พบว่าสัญญาณขาดหายไปเช่นเคย “แย่แล้ว... ติดต่อไม่ได้เลย” เขาเริ่มรู้สึกสิ้นหวัง แต่แล้วก็พลันนึกถึงแผนสำรองที่เคยได้ยินมา “หน่วยพยาบาลสนาม... ที่อยู่หลังแนวเขา...” เอกหันไปมองทิศทางของแนวเขาที่อยู่ไม่ไกลนัก “ต้องไปให้ถึงที่นั่น... เพื่อขอความช่วยเหลือ” เขาตัดสินใจเดินต่อไป โดยมุ่งหน้าไปยังแนวเขาที่อยู่เบื้องหน้า “อดทนนะชล... ฉันกำลังไปหาความช่วยเหลือ”