สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาเม็ดเล็กๆ ท้องฟ้ามืดครึ้มกว่าเดิม เสียงฟ้าร้องคำรามเป็นระยะ บรรยากาศเริ่มเย็นลงอย่างรวดเร็ว เอกกับผู้กองธามยังคงหลบซ่อนตัวอยู่หลังโขดหินใหญ่ และยังคงประคองเปลของชลไว้อย่างระมัดระวัง "ดูเหมือนฝนจะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ" ผู้กองธามกล่าวขณะที่เม็ดฝนเริ่มกระทบใบหน้าของเขา "เป็นผลดีกับเราครับผู้กอง" เอกตอบ "แต่ก็ทำให้การมองเห็นแย่ลงไปด้วย" "เราต้องเสี่ยง" ผู้กองธามตัดสินใจ "เราจะออกเดินทางตอนนี้เลย... ก่อนที่พวกมันจะรู้ตัวว่าเราอยู่ที่นี่" เขามองไปยังชลที่ยังคงนอนแน่นิ่งอยู่บนเปล "คงต้องใช้ความระมัดระวังเป็นพิเศษ... อย่าให้ร่างของเขากระเทือนมากเกินไป" "ผมเข้าใจครับ" เอกตอบรับ "เราจะเคลื่อนที่ช้าๆ แต่ต่อเนื่อง" ทั้งสองค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ประคองเปลที่มีน้ำหนักของชลไว้ในท่าที่มั่นคงที่สุด พวกเขาเริ่มก้าวเท้าออกไปจากที่กำบังอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางเสียงฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ และเสียงลมที่พัดแรง จนแทบจะกลบเสียงฝีเท้าของพวกเขา "เราจะไปทางไหนต่อครับผู้กอง?" เอกถาม "ตรงไป... เลียบไปตามแนวสันเขา" ผู้กองธามชี้มือไปข้างหน้า "มันจะพาเราไปยังจุดที่ค่อนข้างเปลี่ยว... แต่ก็มีโอกาสเจอการลาดตระเวนของพวกมันสูง" "ผมพร้อมครับ" เอกตอบ การเดินทางกลางสายฝนที่ตกหนักและอากาศที่หนาวเย็น เป็นไปด้วยความยากลำบากอย่างยิ่ง ทัศนวิสัยย่ำแย่ลงไปอีก แต่ขณะเดียวกัน มันก็ช่วยพรางตัวพวกเขาจากสายตาของศัตรูได้เป็นอย่างดี เอกรู้สึกถึงน้ำหนักของชลที่แบกอยู่ตลอดเวลา เขาจินตนาการถึงเพื่อนทหารที่อาจจะกำลังรอคอยความช่วยเหลืออยู่ และนั่นก็เป็นแรงผลักดันให้เขาไม่ยอมแพ้ "ระวังข้างหน้า!" ผู้กองธามร้องเตือน เอกเงยหน้ามอง เขาเห็นเงาตะคุ่มๆ ของทหารฝ่ายตรงข้ามสองนายกำลังเดินสวนมาในระยะห่างประมาณห้าสิบเมตร การที่ฝนตกหนักทำให้พวกเขาดูเหมือนจะไม่ได้สังเกตเห็นอะไรผิดปกติ "หยุด!" ผู้กองธามกระซิบ "อย่าขยับ" ทั้งสองหยุดนิ่งราวกับรูปปั้น ก้มตัวหลบอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ หัวใจเต้นระรัว พวกเขากลั้นหายใจ รอจนกระทั่งเงาทหารทั้งสองนายเดินผ่านไป "เกือบไปแล้ว" เอกถอนหายใจอย่างโล่งอก "ใช่" ผู้กองธามเห็นด้วย "เราต้องระมัดระวังให้มากกว่านี้... พวกมันอาจจะตั้งจุดตรวจอยู่ไม่ไกล" พวกเขาเคลื่อนที่ต่อไปอย่างช้าๆ การได้ยินเสียงฝนกระทบใบไม้และพื้นดินตลอดเวลา ทำให้พวกเขารู้สึกไม่ปลอดภัย พวกเขาไม่รู้ว่าจะมีศัตรูซุ่มซ่อนอยู่รอบตัวเมื่อใด "ผู้กองครับ... ถ้าเราต้องเผชิญหน้ากับพวกมันจริงๆ... ผมจะช่วยแบกชลเองครับ" เอกกล่าว "ไม่ต้องห่วง... เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" ผู้กองธามให้กำลังใจ "แต่ถ้าจำเป็นจริงๆ... เราอาจจะต้องตัดสินใจอะไรบางอย่าง" "หมายความว่าไงครับ?" เอกถาม "หมายถึง... ถ้าสถานการณ์บีบคั้นจริงๆ... เราอาจจะต้องแยกกัน... เพื่อให้มีคนพาชลไปถึงที่หมายให้ได้" ผู้กองธามตอบ ดวงตาจับจ้องไปยังเส้นทางข้างหน้า คำพูดนั้นทำให้เอกรู้สึกหนาวไปถึงสันหลัง เขาไม่เคยคิดถึงความเป็นไปได้นี้มาก่อน "ไม่... ผมไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นเด็ดขาด" "มันคือทางเลือกสุดท้าย เอก" ผู้กองธามกล่าวเสียงเรียบ "หน้าที่ของเราคือการพาชลกลับไปให้ได้... ไม่ว่าด้วยวิธีไหนก็ตาม" เอกเงียบไป เขาเข้าใจถึงความหมายของคำว่า "หน้าที่" ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อม ขณะที่พวกเขากำลังเดินฝ่าสายฝนมาเรื่อยๆ ผู้กองธามก็ชี้ไปยังร่องน้ำเล็กๆ ที่ไหลลงมาจากเนินเขา "เราจะใช้ร่องน้ำนี่... มันจะช่วยพรางรอยเท้าของเราได้ดีขึ้น" พวกเขาค่อยๆ หย่อนเปลของชลลงไปในร่องน้ำ และค่อยๆ ลากไปอย่างช้าๆ น้ำฝนที่ไหลลงมาช่วยชะล้างรอยเท้าที่อาจจะหลงเหลืออยู่ "เรารู้สึกปลอดภัยขึ้นหน่อยแล้ว" เอกกล่าว "อย่าเพิ่งประมาท" ผู้กองธามเตือน "เรายังอีกไกลกว่าจะถึงที่ปลอดภัย" จู่ๆ เอกก็หยุดเดิน "เดี๋ยวนะครับผู้กอง... ผมได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง" "เสียงอะไร?" ผู้กองธามตั้งใจฟัง "เหมือนเสียงเครื่องยนต์... แต่เบามาก... มาจากทางด้านซ้ายของเรา" เอกตอบ ทั้งสองหยุดนิ่ง ประสานสายตาเป็นเชิงถาม พวกเขาไม่แน่ใจว่าเสียงที่ได้ยินคืออะไร "เป็นไปได้ว่าจะเป็นรถของพวกมัน... ที่กำลังเคลื่อนที่อยู่บนถนนที่อยู่ไกลออกไป" ผู้กองธามคาดเดา "แต่เสียงมันใกล้กว่านั้น... หรือเปล่าครับ?" เอกยังคงได้ยินเสียงแผ่วเบาอยู่ "อาจจะ... หรือไม่ก็เป็นแค่เสียงลมพัด" ผู้กองธามกล่าว แต่แล้ว เสียงนั้นก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ และชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่เสียงเครื่องยนต์ธรรมดา แต่เป็นเสียงของยานพาหนะบางชนิดที่กำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว! "ไม่ใช่แล้วครับผู้กอง! เสียงมันใกล้เข้ามา! แล้วก็ไม่ใช่รถธรรมดา!" เอกอุทาน "แย่แล้ว! มันต้องเป็นรถขนส่งของพวกมัน! พวกมันกำลังจะมาดักหน้าเรา!" ผู้กองธามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนก "เราต้องหาที่ซ่อน! เร็วเข้า!" ทั้งสองรีบดึงเปลของชลออกจากร่องน้ำ และรีบวิ่งไปยังพุ่มไม้ที่หนาทึบที่สุดเท่าที่จะหาได้ พวกเขาล้มตัวลงนอนราบกับพื้นดิน พยายามทำให้ตัวเองกลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม เสียงยานพาหนะดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนในที่สุด พวกเขาก็เห็นแสงไฟส่องสว่างวาบผ่านม่านฝนมา เป็นไฟสปอร์ตไลท์ที่ติดตั้งอยู่บนรถจี๊ปติดอาวุธสองคัน! รถทั้งสองคันวิ่งมาตามเส้นทางที่พวกเขาเพิ่งจะเดินผ่านมา! "พวกมันรู้แล้ว!" เอกกระซิบ "เงียบไว้!" ผู้กองธามกระซิบตอบ "อย่าขยับเด็ดขาด!" รถทั้งสองคันจอดสนิทอยู่ไม่ไกลจากตำแหน่งที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ ทหารฝ่ายตรงข้ามประมาณห้าหกนายก้าวลงมาจากรถ แต่ละคนมีอาวุธครบมือ และมีไฟฉายคาดหน้าผากที่ส่องแสงไปมา "แบ่งกำลังออกเป็นสองชุด! ชุดหนึ่งตามหาทางซ้าย! อีกชุดตามหาทางขวา!" เสียงหนึ่งดังขึ้น "อย่าให้เป้าหมายหลุดไปได้!" เอกกับผู้กองธามมองหน้ากันด้วยความสิ้นหวัง พวกเขารู้ดีว่าถ้าถูกพบเจอในสภาพนี้ โอกาสที่จะรอดมีน้อยมาก "เราต้องทำอะไรสักอย่าง... หรือไม่ก็เราจะถูกพบตัว" เอกกล่าว "อดทนไว้... รอจังหวะ" ผู้กองธามตอบ ทหารฝ่ายตรงข้ามเริ่มกระจายกำลังออกไป ค้นหาอย่างละเอียดในละแวกนั้น พวกเขาส่องไฟฉายไปมาทั่วบริเวณ รวมถึงทิศทางที่เอกกับผู้กองธามกำลังซ่อนตัวอยู่ "เงียบที่สุด" ผู้กองธามกระซิบ แสงไฟฉายส่องมาหยุดอยู่ที่บริเวณที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่! หัวใจของเอกแทบจะหยุดเต้น! "เจออะไรไหม?" เสียงทหารคนหนึ่งถาม "ไม่... ไม่มีอะไร... น่าจะเป็นแค่สัตว์ป่า" ทหารอีกคนตอบ แต่แล้ว ทหารคนหนึ่งที่เดินมาทางด้านข้าง ก็ชะงักเท้า "เดี๋ยวก่อน... ตรงนั้น... เหมือนจะมีรอยอะไรบางอย่าง" เขาเดินเข้ามาใกล้พุ่มไม้ที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ เอกกับผู้กองธามเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ แต่ก็ยังคงพยายามรักษาความเงียบเอาไว้ ทหารคนนั้นค่อยๆ ใช้ปลายปืนเขี่ยพุ่มไม้ออก "เห็นไหม... รอยลาก... แล้วก็..." เขาชะงักเมื่อเห็นเปลของชลที่ถูกพรางตาไว้อย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ยังคงมีร่องรอยปรากฏอยู่ "เจอแล้ว! พวกมันอยู่ตรงนี้!" ทหารคนนั้นตะโกน ทหารฝ่ายตรงข้ามคนอื่นๆ รีบวิ่งกรูเข้ามาทันที! "แย่แล้ว!" ผู้กองธามร้อง "เตรียมตัว!" แต่ก่อนที่ผู้กองธามจะทันได้สั่งการต่อไป เอกก็ตัดสินใจลงมือ! เขาเห็นโอกาสเดียวคือการสร้างความวุ่นวาย! "เอาล่ะ! ได้เวลาสนุกแล้ว!" เอกตะโกนสุดเสียง ก่อนจะคว้าก้อนหินขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้ตัว ปาออกไปทางรถจี๊ปคันหนึ่งอย่างแรง! เพล้ง! เสียงก้อนหินกระทบเข้ากับตัวถังรถอย่างจัง! ทหารฝ่ายตรงข้ามแตกตื่น! พวกเขาหันไปมองต้นเสียงที่เอกปาหินมา! "ฉวยโอกาสนี้แหละ!" ผู้กองธามตะโกน "รีบไป!" ทั้งสองคนรีบคว้าเปลของชล และวิ่งออกจากที่ซ่อนทันที! ทหารฝ่ายตรงข้ามที่กำลังสับสน พยายามยิงสกัด แต่ด้วยความมืดและฝนที่ตกหนัก ทำให้การยิงของพวกเขาไม่แม่นยำนัก "ระเบิดควัน!" ผู้กองธามตะโกนสั่ง ทหารฝ่ายตรงข้ามคนหนึ่งที่ยังคงมีสติ รีบโยนระเบิดควันออกมา! กลุ่มควันสีขาวหนาทึบเริ่มลอยขึ้นมา บดบังทัศนวิสัยของทุกคน! เอกกับผู้กองธามใช้โอกาสนี้ วิ่งไปตามทิศทางที่คิดว่าจะปลอดภัยที่สุด พวกเขาวิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิต โดยไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น นอกจากเป้าหมายที่จะพาชลไปให้ถึงที่หมาย "เราต้องไปทางนี้!" ผู้กองธามชี้ไปยังแนวผาชันที่ดูเหมือนจะไม่มีทางไป "แต่... มันอันตรายเกินไปครับผู้กอง!" เอกโต้แย้ง "ไม่มีทางอื่นแล้ว! เราต้องปีนขึ้นไป! พวกมันตามมาไม่ทันแน่!" ผู้กองธามกล่าว ทั้งสองคนเริ่มปีนป่ายขึ้นไปบนหน้าผาอย่างทุลักทุเล การแบกเปลของชลไปด้วยยิ่งทำให้การปีนป่ายยากลำบากขึ้นไปอีก แต่พวกเขาก็ทำสำเร็จ! เมื่อขึ้นไปถึงด้านบน พวกเขาก็พบกับเส้นทางเล็กๆ ที่ทอดตัวยาวเข้าไปในความมืด "ดีมาก! เราปลอดภัยแล้ว... อย่างน้อยก็ชั่วคราว" ผู้กองธามหอบหายใจ "พวกมันคงไม่กล้าตามขึ้นมาบนนี้ง่ายๆ" เอกมองลงไปด้านล่าง เห็นแสงไฟจากรถของศัตรูกำลังส่องไปมาอย่างสับสน "เราหนีมาได้จริงๆ ด้วย" "แต่มันก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น" ผู้กองธามกล่าว "เราต้องรีบเดินทางต่อ... ก่อนที่พวกมันจะหาทางขึ้นมาได้" เขาเหลือบมองไปทางที่เขาจะมุ่งหน้าไป "เส้นทางนี้... จะพาเราไปยังหุบเขาเบื้องล่าง... ซึ่งเราควรจะเจอกับหน่วยสนับสนุนตามที่วางแผนไว้" "หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับผู้กอง" เอกกล่าว ทั้งสองเริ่มเคลื่อนที่ต่อไปบนเส้นทางที่แคบและลื่นจากสายฝน พวกเขาต้องเดินอย่างระมัดระวังทุกย่างก้าว เพื่อไม่ให้พลัดตกลงไปด้านล่าง