เสียงปืนนัดแรกดังขึ้น ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระงมไปทั่วบริเวณ เอกรีบพาชลไปยังจุดที่ปลอดภัยที่สุดในถ้ำ เขาเห็นทหารที่บาดเจ็บหลายนายพยายามลุกขึ้นยืน เพื่อจะเตรียมพร้อมต่อสู้ แม้ร่างกายจะยังอ่อนแอ แต่จิตวิญญาณนักรบของพวกเขาก็ยังคงลุกโชน “ถอยไปก่อน!” เอกตะโกนบอกหมอที่กำลังดูแลชลอยู่ “ฉันจะจัดการเอง!” เขาชักปืนออกมา เล็งไปยังปากทางเข้าถ้ำที่ถูกบุกรุกเข้ามา เสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของพื้นดินที่เกิดจากการเคลื่อนไหวของศัตรู “นั่นมัน ‘เงา’!” ชายสองคนที่เคยพาเอกมาที่นี่ตะโกนขึ้น “เราต้องหยุดมันให้ได้!” เอกเห็นร่างของชายร่างสูงใหญ่ในชุดดำทะมึน ก้าวเข้ามาในถ้ำอย่างไม่เกรงกลัว เขาถือปืนกลอยู่ในมือ และมีทหารติดอาวุธอีกหลายนายตามเข้ามา พวกเขากระจายกำลังเข้ายึดพื้นที่อย่างรวดเร็ว “ไม่มีใครหนีไปไหนได้ทั้งนั้น” เสียงของ ‘เงา’ ดังขึ้นอย่างเยือกเย็น “พวกแกติดกับดักของฉันแล้ว” “แกมันทรยศ!” ชายคนหนึ่งตะโกน “แกกล้าดียังไงถึงมาทำแบบนี้!” ‘เงา’ หัวเราะในลำคอ “ฉันไม่ได้มาทำอะไรทั้งนั้น ฉันแค่มาทวงสิ่งที่ฉันควรจะได้” เขากล่าวพร้อมกับกวาดสายตาไปรอบๆ “และ ‘กุญแจ’ ของฉันก็อยู่ที่นี่” “แกไม่มีวันได้ตัวชลไป!” เอกตะโกนตอบ “ฉันจะไม่ยอมให้แกทำอะไรเพื่อนของฉันเด็ดขาด!” “เพื่อนของแกกำลังจะตาย” ‘เงา’ กล่าวอย่างไม่แยแส “และ ‘กุญแจ’ นั้นก็สำคัญกว่าชีวิตของเขา” “แกมันบ้า!” “บางทีฉันอาจจะบ้า” ‘เงา’ ตอบ “แต่ความบ้าของฉันจะทำให้ฉันได้ในสิ่งที่ฉันต้องการ” “ถอยไป!” เอกยิงปืนขึ้นฟ้า “ฉันเตือนแล้วนะ!” ‘เงา’ ไม่ได้แสดงอาการตกใจ เขากลับส่งสัญญาณให้ลูกน้องของเขาเข้าโจมตี เอกยิงตอบโต้อย่างรวดเร็ว เขาต้องใช้ทักษะทั้งหมดที่มีเพื่อเอาชีวิตรอด และปกป้องชล เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งถ้ำ กระสุนเฉียดผ่านไปมาอย่างอันตราย เอกเคลื่อนที่หลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว เขาเห็นชายสองคนนั้นก็เข้าร่วมการต่อสู้ด้วยเช่นกัน พวกเขาต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเอกอย่างกล้าหาญ “เอก! ทางนี้!” หนึ่งในชายสองคนตะโกนบอก “เราจะช่วยกันล้อมมัน!” เอกเห็นโอกาส เขายิงคุ้มกันเพื่อนใหม่ทั้งสองคน ขณะที่พวกเขาพยายามจะบุกเข้าไปหา ‘เงา’ แต่ ‘เงา’ ก็ไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่ายๆ เขามีฝีมือในการต่อสู้ที่น่าทึ่ง และลูกน้องของเขาก็ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี “แกหนีไม่พ้นหรอก ‘เงา’!” เอกตะโกน “พวกเราจะจับแกให้ได้!” “ฝันไปเถอะ!” ‘เงา’ ตอบกลับ “ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องมันเป็นแบบนั้น!” การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ท่ามกลางเสียงปืนและเสียงตะโกน เอกรู้สึกได้ถึงเหงื่อที่ไหลซึมออกมาจากร่างกาย แม้จะเหนื่อยล้า แต่เขาก็ยังคงต่อสู้ต่อไป เขานึกถึงหน้าของครอบครัว และเพื่อนทหารที่รอคอยเขาอยู่ “เราต้องพาชลออกไปจากที่นี่ให้ได้!” เอกพูดกับชายสองคนนั้น “พวกเราต้องหาทางหนี!” “แต่เราจะทิ้งคนอื่นๆ ที่บาดเจ็บไว้ได้อย่างไร?” หนึ่งในนั้นถาม “เราจะกลับมา!” เอกยืนยัน “แต่ตอนนี้ เราต้องรักษา ‘กุญแจ’ ของเราไว้ให้ได้ก่อน!” พวกเขาตัดสินใจที่จะถอยร่น เอกยังคงแบกเปลของชลไว้บนบ่า เขาใช้ปืนยิงคุ้มกันขณะที่ชายสองคนนั้นคอยเปิดทาง “ข้างหลัง!” หนึ่งในนั้นตะโกน “พวกมันตามมาแล้ว!” เอกหันกลับไปมอง เห็นร่างของ ‘เงา’ และลูกน้องของเขากำลังไล่ตามมาอย่างกระชั้นชิด “เร่งความเร็ว!” เขาตะโกน พวกเขาพยายามวิ่งออกจากถ้ำ ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกหนัก หมอกหนาทึบทำให้ทัศนวิสัยเลวร้ายลงไปอีก เอกสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผดเผาบริเวณต้นขา เขาหันไปมอง เห็นกระสุนที่เฉียดเข้ามาใกล้ “เอก! ระวัง!” เอกทรงตัวไม่อยู่ เปลของชลหลุดออกจากบ่า กระเด็นตกลงไปบนพื้นดินที่เปียกชุ่ม “ชล!” เขาตะโกนด้วยความตกใจ ‘เงา’ เห็นโอกาส เขาวิ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว “ในที่สุด ‘กุญแจ’ ของฉันก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว!” เอกลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เขาเข้าประจันหน้ากับ ‘เงา’ โดยตรง “แกไม่มีวันได้ตัวเขาไป!” ‘เงา’ ยิ้มเยาะ “แกมันโง่เขลาจริงๆ” ทั้งสองปะทะกันอย่างดุเดือด ‘เงา’ ใช้ปืนกลยิงใส่เอก เอกหลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว เขาใช้ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี เพื่อเข้าต่อสู้กับ ‘เงา’ โดยตรง “แกมันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน!” ‘เงา’ ตะคอก “แล้วจะได้รู้กัน!” เอกตอบกลับ การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ชายสองคนนั้นพยายามเข้ามาช่วย แต่ก็ถูกลูกน้องของ ‘เงา’ สกัดไว้ เอกใช้โอกาสที่ ‘เงา’ เผลอ พุ่งเข้าล็อกคอ ‘เงา’ อย่างรวดเร็ว “ปล่อยเพื่อนของฉัน!” เขาตะคอก “แกคิดว่าจะทำอะไรฉันได้!” ‘เงา’ พยายามสะบัดตัวหลุด แต่เอกไม่ปล่อย เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีบีบคอ ‘เงา’ จนใบหน้าของ ‘เงา’ เริ่มแดงก่ำ “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เสียงของทหารคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ‘เงา’ เอกหันไปมอง เห็นกลุ่มทหารหน่วยพิเศษของเขา นำโดยผู้กองธาม กำลังบุกเข้ามา “พวกเรามาช่วยแล้ว!” ผู้กองธามตะโกน ‘เงา’ เห็นสถานการณ์เริ่มเลวร้าย เขาผลักเอกออกอย่างแรง และพยายามจะหนี แต่ผู้กองธามก็เข้ามาขวางไว้พอดี “แกหนีไม่พ้นหรอก ‘เงา’!” การต่อสู้ครั้งใหญ่ได้เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางสายฝนและหมอกหนาทึบ เอกมองไปที่ชลที่ยังคงนอนหมดสติอยู่บนพื้น เขาต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเพื่อนของเขา และทำภารกิจนี้ให้สำเร็จให้ได้.