เสียงปืนกลดังกระหน่ำอย่างไม่หยุดหย่อนราวกับฟ้าระเบิด ความมืดมิดของค่ำคืนที่ถูกฉีกขาดด้วยแสงวาบจากปลายกระบอกปืน เอกหมอบต่ำแนบไปกับพื้นหินชื้นแฉะในถ้ำ สายตาจับจ้องไปยังปากถ้ำที่บัดนี้กลายเป็นสมรภูมิรบขนาดย่อม เสียงตะโกนสั่งการ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวด และเสียงโลหะกระทบกันดังผสมปนเปกันไปหมด เขาเห็นผู้กองชาญยืนหยัดอยู่ท่ามกลางวงล้อมของศัตรู ปืนพกในมือสาดกระสุนอย่างไม่ยั้ง เสียงปืนของเขาดังเป็นจังหวะที่สั้นและดุดัน “ถอย! ทุกคนถอยเข้าที่มั่น! เอก! ดูแลเพื่อน! อย่าให้ใครเข้ามาได้!” ผู้กองตะโกนเสียงดังแหบพร่า เอกหันกลับไปมองชลที่นอนหมดสติอยู่บนเปล แพทย์สนามกำลังพยายามห้ามเลือดที่ไหลไม่หยุดจากบาดแผลที่ต้นขา “ต้องหยุดเลือดให้ได้ก่อน” แพทย์พูดเสียงเครียด “ไม่อย่างนั้นเราจะเสียเขาไปแน่ๆ” เอกพยักหน้า เขารู้ว่าเวลาเหลือน้อยเต็มที “มีใครพอจะหาอะไรมาห้ามเลือดฉุกเฉินได้บ้าง? ผ้าพันแผลเราใกล้หมดแล้ว” “ผมเองครับ!” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านในของถ้ำ เอกหันไปมอง เห็นทหารหนุ่มหน้าตาคุ้นเคยคนหนึ่งกำลังประคองลังพยาบาลเล็กๆ ที่มีรอยฉีกขาด เขาก็ةคือสิบโทเดช ช่างเทคนิคประจำหน่วยที่เคยบาดเจ็บจากการลาดตระเวนคราวก่อน “ผมเก็บยาบางส่วนไว้ในนี้ครับ ท่านผู้กอง… เอ่อ ท่านเอก” เดชพูดติดขัดเล็กน้อย เขาไม่แน่ใจในสถานะของเอกในเวลานี้ แต่เห็นว่าเอกคือคนที่กำลังบัญชาการอยู่ “ผมมีสำลีฆ่าเชื้อ ยาบรรเทาปวด และผ้าพันแผลสำรองบางส่วน” “ดีมากเดช!” เอกพูดเสียงโล่งอก “ช่วยหมอตรงนี้เร็วเข้า” เขาหันกลับไปมองที่ปากถ้ำอีกครั้ง ทหารของเราสู้ได้อย่างสมศักดิ์ศรี แต่จำนวนของศัตรูนั้นมีมากกว่าหลายเท่านัก เสียงปืนกลเริ่มดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ “เราต้องหาทางถ่วงเวลาให้ได้มากกว่านี้” เอกคิดในใจ เขาเหลือบไปเห็นช่องทางแคบๆ ที่เชื่อมต่อไปยังส่วนลึกของถ้ำ “เดช! นายเคยสำรวจถ้ำนี้มาก่อนไหม?” เดชส่ายหน้า “ไม่ครับ ท่านเอก ผมแค่ตามทีมเข้ามาตอนแรกๆ แล้วก็หาที่ปลอดภัยหลบ” “แล้วพอจะจำอะไรเกี่ยวกับโครงสร้างถ้ำได้บ้าง?” เอกถามอย่างมีความหวัง “ผมพอจะจำได้ว่ามีทางแยกอยู่สองสามทางครับ แต่มันมืดมาก ผมไม่แน่ใจว่ามันจะนำไปสู่ที่ไหน” เดชตอบตามตรง “ไม่เป็นไร แค่รู้ว่ามีทางก็ยังดี” เอกลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เขาดึงปืนพกประจำกายออกมา “ผมจะออกไปดูลาดเลาข้างนอก พวกนายดูชลให้ดีที่สุด” “ท่านเอก! ไม่ได้นะครับ! มันอันตรายเกินไป!” แพทย์สนามร้องห้าม “ผมต้องไป” เอกตอบเสียงหนักแน่น “ถ้าเราติดอยู่ที่นี่ เราตายกันหมด เราต้องหาทางออกให้ได้ หรือไม่ก็ต้องสร้างความได้เปรียบให้มากกว่านี้” เขาเหลือบมองเปลของชลอีกครั้ง “ถ้าผมไม่กลับมา… บอกทุกคนด้วยว่าผมขอโทษ” เอกก้าวออกจากส่วนลึกของถ้ำ มุ่งหน้าไปยังปากถ้ำ เสียงปืนดังระงมอยู่ตรงหน้า เขาเห็นผู้กองชาญกำลังต่อสู้กับทหารศัตรูอย่างดุเดือด ผู้กองชาญหักปืนกลมือของศัตรูออกจากมืออย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้ปลายปืนกระแทกเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแรง “ถอยไป! พวกแกไม่มีวันได้ตัวทหารของเราไป!” ผู้กองตะโกนเสียงก้อง เอกเห็นจังหวะ เขาพุ่งตัวออกจากที่กำบังอย่างรวดเร็ว พยายามยิงสกัดกั้นทหารศัตรูที่กำลังรุกคืบเข้ามา “ผู้กอง! ผมจะช่วย!” เอกยิงกระสุนใส่กลุ่มทหารที่กำลังล้อมผู้กองอยู่ ทำให้พวกเขาชะงักไปชั่วขณะ “เอก! แกมาทำอะไรที่นี่! ถอยไป!” ผู้กองชาญตะโกนสั่ง แต่ก็ยังคงสู้ต่อไป “ผมมาช่วยท่านครับ!” เอกตอบ เขายิงต่อเนื่อง สกัดการโจมตีของศัตรู “พวกเราสู้ไม่ได้! เราต้องถอย!” “ถอยไปไหน! ทางของเราถูกปิดหมดแล้ว!” ผู้กองพูด พลางเตะศัตรูที่เข้ามาประชิดตัวอย่างแรง “ผมเห็นทาง!” เอกชี้ไปยังช่องทางแคบๆ ที่เขาคุยกับเดชเมื่อครู่ “เดชบอกว่ามีทางแยก! เราอาจจะเลาะไปทางนั้นได้!” ผู้กองชาญเหลือบมองไปยังทิศทางที่เอกชี้ “แน่ใจนะ?” “เท่าที่ผมรู้ครับ!” เอกตอบ “แต่เราต้องไปเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นเราจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว!” ผู้กองชาญตัดสินใจ เขาตะโกนสั่งทหารที่เหลือ “ถอย! ทุกคนถอยไปที่ช่องทางนั้น! เอก! นำไปก่อน!” เอกไม่รอช้า เขารีบวิ่งไปยังปากทางที่เขาชี้ สาดกระสุนนำทางไปเรื่อยๆ ทหารที่บาดเจ็บแต่ยังพอสู้ได้ค่อยๆ ถอยตามกันไปอย่างทุลักทุเล เสียงปืนยังคงดังไล่หลังมาติดๆ พวกเขาบีบตัวผ่านช่องทางแคบๆ นั้นไปอย่างยากลำบาก บางครั้งต้องคลานเข่าเพื่อหลบก้อนหินที่ยื่นออกมา “ทางมันแคบเกินไป!” ทหารคนหนึ่งตะโกน “เราเคลื่อนที่ช้าเกินไป!” “อดทนหน่อย!” เอกตะโกนตอบ เขามองไปข้างหน้า เห็นทางเริ่มกว้างขึ้นเล็กน้อย “อีกนิดเดียว! ใกล้จะพ้นส่วนแคบแล้ว!” ทันใดนั้น เสียงระเบิดก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากด้านหลัง เสียงถล่มของหินดังตามมา เอกรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือน เขาหันกลับไปมอง เห็นปากถ้ำส่วนที่พวกเขาเพิ่งผ่านมาถูกปิดด้วยหินและดินที่ถล่มลงมาจนมิด “บ้าจริง!” ผู้กองชาญสบถ “พวกมันปิดทางเราแล้ว!” “ไม่ครับ!” เดชซึ่งวิ่งตามมาถึงก่อนตะโกน “ผมเห็นทางแยก! มันอยู่ตรงนี้!” เดชชี้ไปยังทางแยกเล็กๆ ทางด้านขวา “ทางนี้ดูเหมือนจะยังเปิดอยู่!” เอกรีบวิ่งตามเดชไป พวกเขามองเข้าไปในความมืดของทางแยกนั้น อากาศเย็นยะเยือกไหลออกมาจากด้านใน “เราต้องไปทางนี้แล้ว” เอกพูดเสียงเครียด “ไม่รู้ว่ามันจะนำไปสู่ที่ไหน แต่ถ้าเราไม่ไป เราก็ติดอยู่ที่นี่” พวกเขาค่อยๆ เดินลุกเข้าไปในทางแยกใหม่นี้ ความมืดมิดและความเงียบสงัดค่อยๆ กลืนกินเสียงตะโกนและเสียงปืนที่ดังมาจากด้านนอก เงาสะท้อนจากไฟฉายที่เอกส่องไปข้างหน้า ฉายให้เห็นผนังถ้ำที่เป็นหินตะปุ่มตะป่ำและพื้นดินที่เต็มไปด้วยกรวดเล็กๆ “ดูเหมือนทางนี้จะลึกกว่าเดิม” ผู้กองชาญสังเกต “เราต้องเดินต่อไป” เอกตอบ “หวังว่ามันจะนำเราไปสู่ที่ปลอดภัย” เขาหันไปมองทหารทุกคนที่ตามมา “ทุกคนเป็นอย่างไรบ้าง?” “ผมยังไหวครับ” ทหารคนหนึ่งตอบ “ผมก็ด้วย” อีกคนเสริม “แล้วชลล่ะ?” เอกถามอย่างกังวล “หมอกำลังดูแลอยู่ครับ” ผู้กองชาญตอบ “แต่เขาเสียเลือดมาก ยังคงต้องเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด” เอกพยักหน้า เขาเดินนำไปเรื่อยๆ พยายามสอดส่องดูอันตรายรอบด้านตลอดเวลา เขาไม่รู้ว่าพวกเขากำลังเดินไปสู่กับดักที่ใหญ่กว่าเดิม หรือกำลังจะพบกับทางรอดที่แท้จริง แต่ที่แน่ๆ การตัดสินใจของเขาเมื่อครู่ ได้เดิมพันชีวิตของทุกคนไว้ในดินแดนที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้แล้ว