"ระวัง!" ชลตะโกน ขณะที่กระสุนปืนไรเฟิลเฉียดศีรษะเขาไปเพียงนิดเดียว เขาตอบโต้ด้วยการยิงปืนพกอย่างรวดเร็วไปยังทิศทางของศัตรู "เราต้องหาทางออกไปให้ได้!" คมกล่าว เขากระชับปืนไรเฟิลในมือแน่น ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว "เก่ง หนึ่ง พวกแกอยู่ไหน" "อยู่ตรงนี้ครับหัวหน้า!" เสียงเก่งดังขึ้น "กำลังยิงคุ้มกันอยู่ แต่พวกมันมากันเยอะมากจริงๆ" "ผมก็เหมือนกันครับหัวหน้า" เสียงหนึ่งดังตามมา "ดูเหมือนพวกมันจะรู้ว่าเราอยู่ในอาคารนี้" "แล้วเอกกับต้นล่ะ" คมถาม "ยังไม่มีสัญญาณตอบรับครับหัวหน้า" ชลตอบ "แย่แล้ว" คมพึมพำ "เราต้องรีบไปหาพวกเขาก่อน" เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นทหารศัตรูจำนวนมากกำลังล้อมกรอบอาคารไว้แน่นหนา การจะบุกออกไปท่ามกลางวงล้อมเช่นนี้ดูจะเป็นไปได้ยาก "หัวหน้าครับ!" เสียงเอกดังขึ้นอย่างแผ่วเบาผ่านวิทยุ "ผม... ผมอยู่ตรงโรงเก็บของเก่าทางทิศตะวันตก... ต้น... ต้นบาดเจ็บสาหัส..." "อดทนไว้นะเอก!" คมตะโกนกลับ "เรากำลังไป!" "ไปทางโรงเก็บของเก่า!" คมสั่งการ "ชล เก่ง หนึ่ง ตามผมมา!" พวกเขาบุกออกจากอาคารกลางอย่างรวดเร็ว กระสุนปืนดังอื้ออึงรอบตัว แต่หน่วยพยัคฆ์ดำก็ยังคงมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เอกบอกอย่างไม่ลดละ "หัวหน้าครับ!" เสียงเก่งดังขึ้น "ผมเห็นรถบรรทุกทหารจอดอยู่ตรงนั้น!" "ดี!" คมตอบ "เราจะใช้เป็นที่กำบัง!" พวกเขาเคลื่อนที่เข้าหารถบรรทุกอย่างรวดเร็ว ใช้มันเป็นที่กำบังจากการระดมยิงของศัตรู "เอก! แกอยู่ที่ไหน!" คมตะโกนถาม "อยู่... อยู่ใกล้ๆ ครับ... เกือบถึงแล้ว..." เสียงเอกเริ่มขาดหาย "พวกมันกำลังเข้ามา!" หนึ่งตะโกน คมหันไปมองเห็นทหารศัตรูจำนวนหนึ่งกำลังวิ่งกรูกันเข้ามาจากทางด้านหลัง "ชล เก่ง หนึ่ง! ตั้งรับ!" คมสั่งการ "ผมจะไปหาเอก!" คมวิ่งฝ่าวงล้อมของกระสุนออกไปเพียงลำพัง เขาเห็นร่างของเอกกำลังประคองต้นที่บาดเจ็บอยู่ใกล้ๆ กับโรงเก็บของเก่า "เอก! ต้น!" คมตะโกนพลางวิ่งเข้าไปหา "หัวหน้า!" เอกเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง "ต้น... ต้นโดนยิงที่ท้อง..." คมรีบเข้ามาดูอาการของต้น เขากดห้ามเลือดที่บาดแผลอย่างรวดเร็ว "รักษาเขาไว้!" คมกล่าวกับเอก "เดี๋ยวผมจะไปช่วยพวกชล!" คมวิ่งกลับไปหาเพื่อนร่วมทีมทันที การต่อสู้ยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือด ชล เก่ง และหนึ่ง กำลังต่อสู้กับทหารศัตรูอย่างเต็มกำลัง "หัวหน้า! พวกเราต้องถอย!" ชลตะโกน "จะถอยไปไหน!" คมถาม "ไปทางป่า! ผมเห็นทางเปิดอยู่แวบหนึ่ง!" ชลตอบ "โอเค!" คมตัดสินใจ "เอก! แกกับต้นต้องรีบหนีไปก่อน!" "แต่..." เอกคัดค้าน "นี่คือคำสั่ง! หนีไป!" คมตวาดเสียงดัง เอกพยักหน้ารับอย่างจำใจ เขาประคองต้นที่อ่อนแรงเต็มที วิ่งฝ่าวงล้อมออกไปทางทิศที่ชลบอก "เราสามคนจะถ่วงเวลาให้!" คมกล่าวกับชล เก่ง และหนึ่ง "พวกแกเตรียมตัวให้พร้อม!" การต่อสู้ครั้งสุดท้ายเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด หน่วยพยัคฆ์ดำทั้งสามนายต่อสู้อย่างไม่คิดชีวิต พวกเขายิงต่อสู้ หลบหลีก และใช้ระเบิดมืออย่างมีประสิทธิภาพ เพื่อเปิดทางให้เพื่อนร่วมทีมหนีไป "พวกเราต้องไม่ยอมแพ้!" เก่งตะโกน "สู้! เพื่อชาติ! เพื่อเพื่อน!" หนึ่งร้องกึกก้อง กระสุนปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ เสียงระเบิดดังเป็นระยะๆ แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งการต่อสู้ของนักรบผู้กล้าหาญเหล่านี้ได้ ในขณะเดียวกัน เอกก็พยายามประคองต้นหนีไปในป่าทึบ เขาคอยหันกลับไปมองฐานที่เกิดเหตุเป็นครั้งคราว ด้วยความเป็นห่วงเพื่อนร่วมทีม "อดทนไว้นะต้น" เอกกล่าว "เราจะปลอดภัย" "ผม... ผมไม่ไหวแล้ว..." ต้นพึมพำ "อย่าเพิ่งหมดกำลังใจ!" เอกเร่งฝีเท้า "อีกไม่นานเราก็จะถึงที่หมายแล้ว" ทันใดนั้น เสียงปืนกลหนักก็ดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขา เป็นเสียงปืนที่ดังกว่าเสียงปืนปกติ "อะไรน่ะ!" เอกตกใจ เขามองย้อนกลับไป เห็นรถบรรทุกทหารที่พวกเขาใช้เป็นที่กำบัง กำลังเคลื่อนที่ออกมาจากฐาน พร้อมกับเสียงปืนกลหนักที่ยิงกราดออกมาไม่หยุด "พวกนั้น... พวกนั้นกำลังถอย!" เอกอุทานด้วยความดีใจ "หัวหน้า! ชล! เก่ง! หนึ่ง!" เอกตะโกนผ่านวิทยุ "พวกคุณทำสำเร็จแล้ว! พวกคุณเปิดทางให้เราแล้ว!" แต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา "หัวหน้า! ตอบด้วย!" เอกพยายามติดต่ออีกครั้ง แต่ก็ยังคงมีเพียงความเงียบ เอกรู้ดีว่าอะไรเกิดขึ้น เขาพยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้น "เราจะไม่มีวันลืมพวกคุณ" เอกกระซิบ เขาประคองต้นให้ลุกขึ้น แล้วมุ่งหน้าต่อไปยังชายแดนด้วยความมุ่งมั่นที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก