คม ชล และเอก เดินทางต่อไปยังทิศตะวันตกอย่างเร่งรีบ ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงเสียงปืนที่เงียบสงัด และความรู้สึกผิดอันใหญ่หลวงที่ต้องจำใจทิ้งเพื่อนร่วมทีมไว้เบื้องหลัง “เรา… เราจะกลับไปหาพวกเขาใช่ไหมครับหัวหน้า” เอกถามเสียงสั่นเครือ แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผลที่ขา แต่ความกังวลต่อเพื่อนร่วมทีมก็บดบังความเจ็บปวดนั้นไป “แน่นอน” คมตอบเสียงหนักแน่น ดวงตาฉายแววแน่วแน่ “เราจะกลับไปหาพวกเขา และเราจะพาพวกเขากลับบ้านให้ได้” “ผมหวังว่าจะเป็นเช่นนั้นครับ” ชลกล่าว พลางประคองเอกที่เริ่มอ่อนแรงลงทุกขณะ “แต่ตอนนี้เราต้องพาเอกไปให้ถึงลำธารก่อน” พวกเขาเดินเข้าไปในแนวน้ำตกเล็กๆ ที่เกิดจากลำธารสายหนึ่ง เสียงน้ำไหลกระทบโขดหินช่วยกลบเสียงฝีเท้าของพวกเขาได้เป็นอย่างดี ทำให้พวกเขาสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างระมัดระวังมากขึ้น “ตรงนี้แหละ!” คมชี้นำ “น้ำจะช่วยพรางรอยเท้าของเราได้” คม ชล และเอก ลงไปในลำธารที่น้ำไม่ลึกนัก โดยเฉลี่ยอยู่ที่ระดับเข่า ชลช่วยพยุงเอกให้เดินไปตามลำธารอย่างทุลักทุเล “เราต้องหาที่ปลอดภัยเพื่อรักษาเอกก่อน” คมกล่าว “แล้วค่อยคิดเรื่องการติดต่อกลับ” “ทางนี้ครับหัวหน้า!” ชลชี้ไปยังอีกฝั่งของลำธาร “ดูเหมือนว่าจะมีโพรงถ้ำเล็กๆ อยู่ตรงนั้น” คมมองตามที่ชลชี้ เห็นโพรงถ้ำขนาดเล็กที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ “ดี! ไปกัน!” พวกเขาพยายามฝ่ากระแสน้ำที่เชี่ยวกรากขึ้นไปบนฝั่ง และเข้าไปในโพรงถ้ำนั้น “ที่นี่พอจะปลอดภัย” คมกล่าว “ชล ดูแลเอกให้ดีที่สุด ส่วนผมจะหาทางติดต่อไป” คมหยิบอุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กออกมา พยายามเชื่อมต่อสัญญาณอีกครั้ง แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม “ยังไม่ได้ผล” เขาพึมพำ “พวกมันปิดกั้นสัญญาณเราได้อย่างสมบูรณ์แบบจริงๆ” ชลกล่าวขณะที่เขากำลังพยายามทำแผลให้เอกอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ “เราอาจจะต้องลองใช้วิธีอื่น” คมคิด “ถ้าเราหาที่สูงได้ อาจจะพอมีสัญญาณบ้าง” “แต่เราจะออกไปหาที่สูงได้อย่างไร ในสภาพแบบนี้” ชลถาม “เราจะรอให้สถานการณ์สงบกว่านี้ก่อน” คมตอบ “ตอนนี้เราต้องรักษาเอกไว้ให้ได้ก่อน” ขณะที่ชลกำลังสาละวนกับการรักษาเอก ทันใดนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้นมองปากถ้ำ “ได้ยินเสียงอะไรไหมครับหัวหน้า” ชลถาม คมเงียบไปครู่หนึ่ง เขาพยายามตั้งใจฟังเสียงจากภายนอก “เสียงฝีเท้า” เขาตอบ “พวกมันตามเรามาแล้ว” “เร็วขนาดนั้นเลยเหรอครับ” เอกถามเสียงแผ่ว “พวกมันมีเยอะ และรู้ตำแหน่งของเรา” คมกล่าว “เราต้องเตรียมพร้อม” คมหยิบปืนพกของเขาขึ้นมา ชลก็เช่นกัน แม้จะบาดเจ็บเล็กน้อยจากสะเก็ดระเบิด แต่เขาก็ยังคงพร้อมที่จะต่อสู้ “เราจะสู้จนกว่าจะตาย” คมกล่าว “เราจะไม่ยอมให้พวกมันจับพวกเราไปได้อีก” “ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเพื่อนของผมอีกแล้ว!” ชลกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว “ผม… ผมจะช่วยเท่าที่ช่วยได้ครับ” เอกกล่าว พยายามจะหยิบปืนพกของเขาขึ้นมา แต่ก็ทำได้เพียงเอื้อมมือไปคว้ามันไว้ เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งเห็นเงาของทหารศัตรูปรากฏขึ้นที่ปากถ้ำ “หยุดอยู่ตรงนั้น!” คมตะโกน “พวกแกมาถึงนี่แล้ว! แต่พวกแกจะไม่ได้ตัวเราไปง่ายๆ!” “ปล่อยตัวเพื่อนของคุณมาซะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากกลุ่มทหารศัตรู “พวกคุณไม่มีทางหนีไปไหนได้แล้ว” “เราไม่เคยยอมจำนน” คมตอบ “และเราก็ไม่คิดจะทำในตอนนี้” คม ชล และเอก เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ แม้จะรู้ดีว่าพวกเขาเสียเปรียบอย่างมาก “พวกเราต้องสู้!” คมกล่าว “เพื่อเก่ง! เพื่อหนึ่ง! และเพื่อเพื่อนของเราที่รอเราอยู่!” “เพื่อเพื่อนของเรา!” ชลตะโกนก้อง “เพื่อเพื่อนของเรา!” เอกพูดเสริม ทันใดนั้น เสียงปืนดังขึ้นมาจากด้านหลังของกลุ่มทหารศัตรู! “อะไรกัน!” เสียงทหารศัตรูร้องด้วยความตกใจ คม ชล และเอก หันไปมองด้วยความประหลาดใจ เห็นกลุ่มทหารหน่วยรบพิเศษของไทยอีกกลุ่มหนึ่ง กำลังบุกเข้ามาจากด้านหลัง “หน่วยที่ 7! ได้รับคำสั่งให้เข้าช่วยเหลือ!” เสียงหัวหน้าหน่วยที่ 7 ตะโกนก้อง “บุก!” เสียงคำรามดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ การต่อสู้ครั้งใหม่ได้เริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางความสับสนอลหม่านของป่าและลำธาร คม ชล และเอก ไม่รอช้า พวกเขาพยายามลุกขึ้นและเข้าร่วมการต่อสู้ แม้จะยังบาดเจ็บอยู่ก็ตาม “ชล! พาเอกไปก่อน! ฉันจะตามไป!” คมตะโกนบอกชล “ครับหัวหน้า!” ชลพยักหน้าและเริ่มประคองเอกมุ่งหน้าไปยังหน่วยช่วยเหลือ คมหันกลับไปมองการต่อสู้ที่กำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด เขาเห็นเพื่อนร่วมทีมของเขาที่รอดชีวิต กำลังต่อสู้อย่างสุดกำลัง “เราต้องไปให้ถึงเพื่อนของเรา” คมกล่าวกับตัวเอง “ภารกิจยังไม่จบ” เขาหันกลับมามองชลและเอกที่กำลังมุ่งหน้าไปยังกลุ่มช่วยเหลือ และเขาก็รู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ที่แท้จริง